برادران یوسف در پاسگاههای نفتی

 این برج‌ و باروها نشان توسعه نیستند، دکل‌های نفتی برای تاراج نفت و مشعلهای دریایی‌اند تا مسیر چپاول و غارت منطقه روشن‌تر و هموارتر شود.

 اگر کشورهای مسلمان منطقه از زیر یوغ بیگانگان خارج نشوند نه تنها در آینده‌ی جغرافیای سیاسی منطقه و جهان جایی ندارند بلکه برخی از آنها در نهایت چیزی بیشتر از پاسگاه‌های پمپاژ نفت نخواهند بود.

 اگر می‌خواهند کشور باشند اول باید استقلال داشته باشند، بدون استقلال کشور و ملت بی‌معنی است.

کشورهایی که به نام، مسلمان هستند اگر از آموزه‌های اسلام و قرآن چیزی به یاد ندارند، شرافت عربی‌شان را به یاد بیاورند و از خود بپرسند که چگونه به مستعمره‌‌ی نظام سلطه‌ تبدیل شده‌اند؟ مستعمره‌هایی که هزینه اسارت و استعمارشان را از جیب خود پرداخت می‌کنند!

 آیا سخن کسی در گوش مهرخورده‌ی اینان فرومی‌رود که بگوید: تا دیر نشده و در برابر تاریخ این منطقه و در بین مسلمانان و آزادیخواهان جهان روسیاه نشده‌اید به خود آیید و خود را از بند این نابرادرها را رها کنید و به سیره برادری و مسلمانی برگردید و گذشته خود را جبران کنید. 

این بیت خواجه حافظ شیرازی عجب عبرت‌آموز است که: 

*یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد

آنکه یوسف به زر ناسره بفروخته بود*

یوسف شما امروز از چاه نابرادری به درآمده و دور نیست که بر مسند عزیزی بنشیند؛ روزی خواهد آمد که در پیشگاه خدا، ملت‌های مسلمان و وجدانهای بیدار باید با شرمندگی به این پرسش قرآن پاسخ دهید که: *هَل عَلِمتَم ما فَعلتُم بِیُوسُفَ و اخیهِ اِذ اَنتُم جاهِلون./ آیا شما برادران یوسف در دوران نادانی فهمیدید که با یوسف چه کردید؟*(یوسف/۸۹).