طرح امنیتی عراق و ضرورت آشتی ملی

طرح امنیتی بغداد که از 25بهمن امسال در عراق آغاز شده همچنان در هاله ای از امیدها و بیم ها قرار دارد.

کد خبر: ۱۲۸۰۶۱

موفقیت نسبی دولت مالکی در کاهش خشونت ها و حساسیت های مذهبی از نکات مثبت این طرح و تمرکز چتر امنیتی در بغداد و عدم توجه جدی به مناطق اطراف از چالش های آن به شمار می رود. حسین رویوران ، کارشناس مسائل خاورمیانه در گفتگو با «جام جم» بر این باور است که موفقیت طرح امنیتی بغداد منوط به اجرای طرح آشتی ملی در عراق است.

موفقیت طرح امنیتی بغداد خصوصا بحث خلع سلاح را چگونه ارزیابی می کنید؛

این طرح برای یک فرآیند 6تا 9ماه در نظر گرفته شده که تقریبا نزدیک به یک ماه از آن می گذرد و بر این اساس ارزیابی این طرح در هفته های آغازین آن دشوار است. اما آمارها نشان می دهد در مراحل ابتدایی شروع طرح ، شاخص های موفقیت تا حدودی نمایان شده است.
این طرح که مرکز اصلی اجرای آن بغداد است تا حدودی توانسته حساسیت های مذهبی بین شیعه و سنی را کاهش دهد و بازگشت آوارگان که تحت فشارها و تهدیدها از بغداد خارج شده بودند، از فاکتورهای مطلوب بودن آن است. موضوع دیگر این است که دولت مالکی در اجرای این طرح فارغ از دسته بندی های سیاسی و قومی عمل می کند و در واقع یک مشی فراجناحی را در خصوص تامین امنیت دنبال می کند. به عبارت دیگر در موضوع خلع سلاح شبه نظامیان با گروه های سنی و شیعی یک برخورد همسان را در دستور کار خود قرار داده است. در قالب این طرح تاکنون 500نفر تروریست دستگیر و 500نفر دیگر نیز به قتل رسیده اند. همچنین جستجوی خانه به خانه برای یافتن تروریست ها و تسلیحات نیز در این طرح در حال انجام است. به اعتقاد بنده موفقیت طرح امنیتی در گرو اجرای طرح آشتی سیاسی بین احزاب و گروههای سیاسی است.

با عنایت به تمرکز طرح امنیتی در بغداد، چالش ورود تروریست ها و تسلیحات از شهرکهای اطراف چه تاثیری بر این طرح خواهد داشت؛

حاکم سابق عراق یعنی صدام با توجه به آن که 75درصد جمعیت 6میلیونی بغداد را شیعیان تشکیل می دادند سعی کرده بود تا شهرکهای اطراف را دارای ترکیب سنی نشین کند تا این شهر در محاصره سنی نشینان باشد.
طرح امریکا در این ارتباط نیز قطع خطوط مواصلاتی بین تروریست ها در داخل و خارج بغداد است که در این زمینه با بمباران شهرکهای اطراف بغداد درصدد مبارزه با تروریست هاست. البته این رفتار دولت امریکا در عراق به کشتار غیرنظامیان منجر می شود که اساسا قابل قبول نیست.