چرا؟

کی گفت؟ نادر سلیمانی فر با بیان این که 30 سال است دارم کار می‌کنم، درباره گرایش به سمت نقش‌های جدی توضیح داد: این قدرت بازیگر است اما انتخاب همیشه با بازیگر نیست. خیلی‌ها بازیگران طنز را قبول ندارند. اما دیده‌ایم که آقای آقاخانی و رضا جان (عطاران) در نقش‌های جدی درخشیده‌اند و سیمرغ هم گرفته‌اند.
دیگه چی گفت؟ من شدیدا کار کودک را دوست دارم اما کار کودک هم ضربه شدیدی به بازیگران می‌زند. مثلا در سینما و تلویزیون می‌گویند این بازیگر برای کار کودک بسته شده و دیگر سراغ ما نمی‌آیند. نمی‌دانم این چه تحلیلی است که اگر کسی کار کودک کرد نباید در کار بزرگسالان باشد.
چه نقدی داشت؟ ایراد بزرگی که در کار کودک پیش می‌آید این است که من سلیقه خودم را وارد کار می‌کنم. من با آقای محمدحسین لطیفی اخیرا یک کار کودک انجام دادیم. بخشی از کار مربوط به گروگانگیری بود و من گفتم بیا از بچه‌های رزمی‌کاری که در این فیلم بازی می‌کردند، بپرسیم که در این شرایط چه واکنشی نشان می‌دهند. حسین می‌گفت خب همه جیغ می‌زنند اما از خود بچه‌ها که می‌پرسیدیم می‌گفتند نه ما فقط در صورتی که صدای شلیک بشنویم شاید جیغ بزنیم. ایراد اصلی فیلم‌های ما این است که از زاویه دید کودک نمی‌بینیم. ضعف فناوری هم که بماند.
نکته مهم؟ وی سخت‌ترین سکانس زندگی‌اش را با داوود میرباقری دانست و افزود: باید در سریال «دندون‌طلا» با زبان ارمنی صحبت می‌کردم؛ 20 برداشت گرفتیم و داشتم می‌مردم. مونولوگ طولانی بود که سر یک کلمه عروسی خیلی به من فشار می‌آمد.