نَقد

یکی از مهم‌ترین دلایل به حاشیه رفتن برنامه‌های معارفی تلویزیون ضعف برنامه‌سازان و گروه‌های معارفی است که باعث شده است ساختارها یکنواخت باشد و نوآوری‌ها در آ‌نها کمتر اتفاق بیفتد. نکته دوم هم نگاهی است که نسبت به گروه‌های معارفی وجود دارد ؛ یعنی با یک بودجه اندک صرفا یک برنامه گفت‌وگو محور ساده ساخته می‌شود.
متأسفانه از طرفی فضای معارفی را به مناسبت‌ها تقلیل می‌دهند و این نگاه وجود دارد که شما متولی مناسبت‌ها هستی آن‌هم مناسبت‌های شهادت و اعیاد. متأسفانه آفت بزرگی که داریم این است ماه رمضان را که جشن است در نظر نمی‌گیریم. ما هنوز نتوانسته‌ایم قالب شادی معنوی را در تلویزیون پیدا کنیم.
بیشتر برنامه‌های تلویزیون گفت‌وگومحور هستند اما برنامه‌های معارفی میان آنها بیشتر به چشم می‌آیند، مسأله‌ای که ما داریم این است که ما برنامه‌ساز مسلط به فضای دینی نداریم.
متاسفانه خیلی از برنامه‌سازان ما دچار خودسانسوری می‌شوند. همین خودسانسوری در سیستم صدا و سیما آنها را محافظه کار می‌کند و به همین دلیل کمتر به دنبال ریسک کردن و نوآوری می‌روند.