خداحافظ پسر نجیب فوتبال

او در سال‌های آخر بازی در استقلال، هر‌سال با توهینی مستقیم از سوی مدیران وقت روبه‌رو می‌شد؛ اما دم نمی‌زد. عرف این است که بازیکنان هر سال درصدی به قرارداد سال گذشته‌شان اضافه کنند؛ اما وحید طالب‌لو به حضور بی‌حاشیه خود در استقلال ادامه می‌داد. بی‌آن‌که کسی خبر داشته باشد او 50درصد قرارداد فصل قبل را دریافت نکرده و قراردادی که برای فصل آینده به او پیشنهاد کرده‌اند 20 درصد از فصل قبل هم پایین‌تر است. وحید این رازها را به دوستان بسیار نزدیکش می‌گفت؛ اما هیچ حاشیه‌ای برای استقلال نمی‌ساخت. دل او پر از درد بود؛ اما آنقدر عاشق استقلال بود که تیم را برای ظلمی که به او شده بود، به هم نریزد. اوج بی‌رحمی به او در سال 95 اتفاق افتاد. وقتی علیرضا منصوریان او را در لیست مازاد قرارداد و مجبورش کرد بر خلاف میلش از استقلال جدا شود. او به اهواز رفت و پیراهن فولاد را به تن کرد تا بازی برای این تیم خوب خوزستانی، آخرین خاطرات فوتبالی وحید طالب‌لو را رقم بزند. او بارها به دوستان نزدیکش گفت که آرزو دارد فقط یک فصل برای استقلال بازی کند و با همین تیم از دنیای فوتبال خداحافظی کند؛ اما مدیران استقلال همین لطف اندک را هم در حق او دریغ کردند تا وحید تصمیم بزرگ را بگیرد. پسر نجیب و باحیای فوتبال ایران که از نظر اخلاقی یکی از بی‌نظیرترین بازیکنان ما بود، بی‌سر و صدا از فوتبال ما رفت. بی‌آن‌که کسی از او تجلیل کند. فوتبال پرحاشیه ما عادت دارد قدر کسانی را بداند که خوب فریاد می‌زنند و زیاد آدم دارند؛ اما این فوتبال با آدم‌های نجیبی مثل حسین فرکی، وحید هاشمیان و وحید طالب‌لو کاری ندارد. آنها فوتبال را دوست دارند. فریاد زدن و آبرو بردن را نمی‌پسندند و نجابت را ترجیح می‌دهند. کاش فوتبال ما قدر جواهرهایی مثل فرکی، هاشمیان و طالب‌لو را می‌دانست. ای کاش گوهرها را اینقدر آسان از دست نمی‌دادیم.

حسین خلیلی

ورزش