با سامان احتشامی، نوازنده و مدرس پیانو
عاشق خانواده و همسرم هستم
سامان احتشامی گرم و پرانرژی است، خنده از صورتش دور نمیشود، فروتن و اخلاقمدار است و سالهاست بهدلیل داشتن همین خصیصههای اخلاقی، ارتباط خود را با رسانهها حفظ کرده است.
او یکی از هنرمندان جوان و در عینحال باسابقهای است که در عرصه موسیقی فعالیت مستمر و درخشانی داشته است، احتشامی فعالیت در عرصه موسیقی را از دوران کودکی آغاز کرد. احتشامی در دهه 70 برنده لوح زرین و لوح تقدیر از جشنواره موسیقی فجر شد و توانست مقام اول را در پیانو کلاسیک و ایرانی دریافت کند. با احتشامی درباره فعالیتهایش به گفتوگو نشستهایم، هرچند در میانه گفتوگو، بحث به دیگر حیطهها هم کشیده شد.
بگذارید گفتوگو را از صفحه شما در شبکههای مجازی آغاز کنیم، بهنظر میرسد حضور پررنگی دارید و خیلی فعال هستید، دیدگاهتان نسبت به این شبکهها چگونه است؟
میتوانم بگویم یکی از طرفداران پروپاقرص این رسانهها هستم، بویژه در اینستاگرام فعالیت پررنگی دارم و مردم و اصولا مخاطبانی که کارهایم را دنبال میکنند را در جریان اخبار هنریام قرار میدهم.
گاهی حتی به خود میگویم باورم نمیشود ما ده سال پیش بدون این شبکهها چطور زندگی میکردیم؟ (باخنده) ولی باید بپذیریم شبکههای اجتماعی از خیلی زوایا، کار را برای کاربران آسان کردهاند، در حالحاضر دسترسی به اخبار برای مردم به واسطه این شبکهها افزایش یافته است و افراد جامعه از هر طبقه و قشر و سنی که باشند میتوانند به مدد مثلا تلگرام، اطلاعات عمومی خود را افزایش دهند. در مجموع میتوان گفت بزرگترین حسن شبکههای اجتماعی این است که دسترسی به اطلاعات و اخبار روز جامعه برای همه آسانتر و بمراتب سریعتر شده است.
ولی افراط در استفاده از شبکههای اجتماعی باعث نمیشود مردم از کتاب خواندن فاصله بگیرند؟
ببینید باید بپذیریم اگر در شرایط کنونی تیراژ کتاب پایین آمده و به قول شما دیگر به آن شکلی که باید از کتاب استقبال نمیشود دلایل مختلفی دارد. یکی از آنها گران بودن کتاب است، آن هم در شرایط اقتصادی امروز که طبعا هر خانوادهای تلاش میکند مسائل امرار معاش را در سبد خانوار و اساسا اولویت زندگی خود قرار دهد.
کتاب معمولا در شرایط اقتصادی مناسب هم در سبد کالای ما کمتر جای داشته است و امروز این مساله بهدلیل شدت گرفتن مشکلات اقتصادی مردم کمرنگتر هم شده است. از اینها گذشته، نبود ویراستار و نظارت ناشران بر برخی از کتابها باعث میشود شاهد کتابهایی پر از غلط در بازارهای کتابفروشی باشیم.
طبیعی است وجود چنین کتابهایی به دلسردی و دوری مخاطب از کتاب خواندن منجر میشود.
البته همیشه بر این باورم باید برای چنین حیطههایی به فرهنگسازی بپردازیم، اما در کنار آن معتقدم تا زمانی که دغدغههای امرار معاش مرتفع نشود، نمیتوان انتظار داشت افراد یک جامعه به کتاب خواندن بپردازند.حالا امروز هم مخاطبانی که همیشه کتاب میخواندهاند، آن را دنبال میکنند و کنارش نگذاشتهاند، منظورم مخاطب حرفهای کتاب است که حتی با وجود گران بودن قیمت کتاب و بنا به سلیقه و اشتیاقی که دارد به خرید کتاب میپردازد.
اگر قرار باشد در این گفتوگو از کتاب مورد علاقه خودتان نام ببرید به کدام کتاب اشاره میکنید؟
«تن تن و میلو» از دوران کودکی تا امروز در ردیف کتابهای مورد علاقه من بوده و هست.
یک سوال هم درباره نقش خانواده داشتم، امروز برخی به این مساله اشاره میکنند که ازدواج و تشکیل خانواده روز بهروز در جامعه کمرنگتر میشود، بااین حال دیدگاه خود شما نسبت به ازدواج چگونه است،چه محاسنی دارد؟
به نظرم تاهل درعین اینکه بار مسئولیت زیادی دارد، ولی برای انسان بسیار مفید و اجتنابناپذیر است، زیرا باعث میشود افراد یک جامعه به زندگی خود روند سلامتتری بخشند. خود من عاشق خانواده و همسرم هستم و از ازدواج بهعنوان پدیدهای یاد میکنم که میتواند فواید و محاسن زیادی در پی داشته باشد.
شما یکی از هنرمندان فعال در عرصه موسیقی هستید که تا امروز کنسرتهای متعددی برگزار کردهاید، با این حال فکر میکنید در حالحاضر اصلیترین مشکلی که بر سر راه موسیقی ما وجود دارد چیست؟
شاید بتوان اصلیترین مشکل در حالحاضر را نبود سالنهای مناسب برای اجرای کنسرت دانست. در شرایط فعلی، تالار وحدت از معدود سالنهایی است که برای اجرای هنرمندانی که سالهاست در این عرصه فعالیت میکنند مناسبتر است. ولی واقعیت این است این سالن، امروز به نسبت افزایش تعداد هنرمندان دیگر جوابگوی نیاز آنها نیست. تصور کنید تالار وحدت در سال 46 ساخته شده و امروز در سال 95 به سر میبریم، بویژه این که در این سالها همانطور که اشاره کردم با رشد هنرمندان موسیقی مواجه بودهایم، در واقع در سالهای اخیر تعداد هنرمندان در شاخههای مختلف موسیقی رو به افزایش بوده است، در چنین شرایطی طبیعی است که وجود یک یا بهعنوان مثال چند سالن استاندارد مثل تالار وحدت، جوابگوی نیاز هنرمندان برای برگزاری کنسرت نیست و طبعا نیازمند امکانات بیشتری هستیم.
ظاهرا آلبومهای جدیدی در دست انتشار دارید؟
همینطور است، چهار آلبوم آماده انتشار دارم که یکی از آنها آثار سینمایی است که در این سالها آهنگسازی آنها را به عهده داشتم، یعنی فیلمهایی مثل «رستگاری در هشت و بیست دقیقه»، «این ترانه عاشقانه نیست» تا گلچینی از فیلمهای مستندی که زندهیاد اینانلو ساخته و من آهنگسازی آن آثار را به عهده داشتم. در عین حال، آلبوم دیگری با نام «سعدیخوانی» در دست دارم که خانم ژاله صادقیان دکلمه آن را به عهده دارد. در کنار آن هم آلبوم دیگری مشتمل بر آثار ادبیات کلاسیک ایران را کار کردهام که علی عمرانی بازیگر سینما و تئاتر، اشعار آن را دکلمه کرده است.
برخی از هنرمندان موسیقی هم بر این باورند که ضرورت دارد هنرمندان این وادی در ارتقاء ذائقه مخاطبانی که به کنسرتها میآیند نقش داشته باشند، خود شما فکر میکنید این مساله چطور محقق میشود؟
اگر بخواهم این سوال را فقط درباره خود و فعالیتهایم در این وادی پاسخ دهم باید بگویم از زمانی که به عرصه موسیقی قدم گذاشتهام و این مسیر را تا امروز ادامه دادهام، تمام تلاشم بر این بود تا به ارائه اثری بپردازم که از کیفیت مطلوبی برخوردار باشد، قطعا یکی از راههای ارتقاء ذائقه مخاطب پیش از هر چیز این است که اثر کیفی ارائه دهد تا بتواند مخاطبان را به سمت و سوی آثارش جلب کند.
آزاده صالحی
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
