اساسا کشورهای مهاجم که تحت عنوان تهاجم فرهنگی به کشورهای پایین دست خود هجمه میکنند قبل از اینکه بخواهند تغییرات سیاسی ایجاد کنند درصدد دگرگونی فرهنگ تصمیمگیری سیاسی یک دولت و ملت هستند. به عبارت دیگر، آنها برآنند که فرهنگ پذیرش استعمار را در کشورهای دیگر حاکم کنند و در طول تاریخ، غربیها و در راس آنها آمریکا و انگلیس، اساسا فرهنگسازی را مهمترین بستر برای تغییرات سیاسی و اجتماعی و حتی جلوگیری از پیشرفتهای علمی کشور مورد تهاجم میدانستند.
براساس تفکر غربی، اگر سبک زندگی سایر کشورها بر اساس الگوی دلخواه غرب، تغییر پیدا کند قطعا تولیدکننده نخواهند بود و در مواجهه با فرهنگ بیگانه تسلیمپذیر و به فرهنگ وارداتی متمایل خواهند شد. در فرهنگ وارداتی هم نوع خاصی از تعاملات اقتصادی تعریف شده که به طور قطع در آن اقتصاد مقاومتی اعتبار نخواهد داشت و به لحاظ سیاسی، نظامی و عملی هم وابستگی به قدرتهای بزرگ را در پیخواهد داشت. این اتفاق زمانی رخ میدهد که بنمایههای فرهنگی یک ملت و جامعه تضعیف شود و کشور مهاجم بتواند تغییرات ماهوی فرهنگی در سایر کشورها ایجاد کند. تاریخ ثابت کرده که هیچ کشوری بدون اتکا به مولفههای غنی فرهنگی خود به خودکفایی و استقلال نخواهد رسید.
بیژن نوباوه
نماینده پیشین مجلس
اولین واکنشها به تازهترین انیمیشن دیزنی: