رحلت مرجع مجاهدآیت الله العظمی شیرازی

روز اول محرم سال 1405 هجری قمری ، آیت الله العظمی سیدعبدالله شیرازی ، زعیم حوزه علمیه مشهد وفات یافت.او که از نوادگان امامزاده احمدبن موسی (معروف به شاه چراغ) بود در شب 13 شعبان 1309 قمری مطابق با 13 اسفند 1271 ، در یکی از محله های شیراز به دنیا آمد.

کد خبر: ۸۷۳۰۶

در سنین کودکی ، روخوانی قرآن و خواندن و نوشتن را در مکتب خانه و ادبیات مرسوم را نزد پدر خود آموخت . سپس وارد حوزه علمیه شیراز شد و نزد اساتیدی چون آیت الله شیخ علی ابوالوردی ، آیت الله میرزا محمدصادق مجتهد و آیت الله حاج شیخ محمدرضا شامنی ، زانوی تلمذ زد و با استعداد شگرف و جدیت و پشتکاری مثال زدنی در سن 21 سالگی به مقام اجتهاد نائل آمد. سال 1332 قمری برای ادامه تحصیل راهی نجف شد و از محضر بزرگانی همچون آیات عظام سیدابوالحسن اصفهانی ، ضیائالدین عراقی و محمدحسین نائینی بهره برد و پس از 12 سال کسب معارف ، به زادگاهش بازگشت و حوزه علمیه شیراز را که پس از کودتای سوم اسفند رضاخانی از هم پاشیده بود ، بازسازی کرد و مدیریت مدرسه بزرگ خان (حوزه مرکزی) را برعهده گرفت و بر دیگر مدارس شیراز نیز نظارت می کرد. وقوع قیام گوهرشاد و کشف حجاب در ایران با مخالفت گسترده علما روبه رو شد ولی آنها با تحکم و استبداد رضاخانی مواجه شدند؛ در این میان آیت الله شیرازی به تهران منتقل و زندانی شد و پس از آزادی به شیراز بازگشت اما در آنجا نیز جاسوسان لحظه ای او را رها نمی کردند و عرصه بر او چنان تنگ شد که به کلی از فعالیت های سیاسی و اجتماعی بازماند و به قول خودش کار به جایی رسید که کم کم علما باید با عیالشان در کوچه و بازار بی حجاب می آمدند لذا به ناچار مخفیانه شیراز را به قصد عراق ترک کرد و پس از 39 سال اقامت در آن کشور به ایران بازگشت و پس از سفر به مشهد ، علما و فضلای خراسان از او درخواست کردند تا در آن شهر بماند و ایشان نیز پذیرفت و سرپرست حوزه علمیه آن شهر شد. او در جریان مبارزات مردم در انقلاب اسلامی حضوری فعال داشت و پناه مردم مشهد محسوب می شد. آیت الله شیرازی فردی زاهد و متقی بود ، هیچ گاه از موقعیت و مقام خود سوءاستفاده دنیوی نکرد و همانند یک طلبه معمولی زندگی می کرد. ایشان پس از 96 سال زندگی با برکت ، در سحرگاه اول محرم 1405 مطابق با 5 مهر 1363 به دیار باقی شتافت و بدن مطهرش در جوار آرامگاه امام رضا ع مدفون شد.