بن‌بست پرسپولیس و استقلال

با این روندی که در پیش است، شاید این دو باشگاه هم تبدیل به خاطره‌ای شوند که برای نسل‌های بعدی تعریف می‌کنیم. برای آنها از باشگاه‌هایی خواهیم گفت که یک زمان هویت فوتبال ایران را تعریف می‌کردند و می توانستند در بازی‌های خود یک کشور را درگیر خود کنند. روزگاری خواهد رسید که آن همه افتخار، آن همه تاریخ چیزی بیشتر از یک خاطره نابود شده نیست که احتمالا برای نسل بعدی هیچ معنای خاصی هم ندارد، چیزی مثل باجه تلفن یا نوار کاست و....

این یک واقعیت است، یک واقعیت تلخ... هیچ تیم فوتبالی به دلیل گذشته پرافتخار همیشه دوست داشتنی نیست. یک تیم فوتبال باید همیشه در اوج باشد تا طرفدار داشته باشد. واقعیت تلخ‌تر این است آنهایی که در مقام تصمیم‌گیری برای این دو باشگاه قرار دارند، از فصل اسفناک این دو باشگاه در فصل گذشته هنوز درس نگرفته‌اند و وضع پرسپولیس و استقلال به گونه‌ای پیش می‌رود که در فصل آینده هم خیلی بهتر از این نیست .

دو باشگاهی که از نظر اقتصادی به طور کامل ورشکست شده‌اند، دو باشگاهی که هر روز بر تعداد طلبکاران آن افزوده می‌شود، دو باشگاهی که هنوز معلوم نیست با چه شیوه و روشی قرار است اداره شوند، دو باشگاهی که هنوز منابع مالی فصل آینده خود را نمی‌شناسند . دو باشگاهی که همین حالا از نظر بازیکن در وضعی نزدیک به صفر قرار دارند و به راحتی فصل نقل و انتقالات را از دست می‌دهند، دو باشگاهی که از هر نظر که نگاه کنیم، زنگ خطر برای آنها به صدا درآمده است، نیاز تدبیر هستند، تدبیری که نگذارد نابودی در آینده آنها خود را پررنگ‌تر نشان دهد. شاید این که امروز از نابودی این دو باشگاه حرف بزنیم، قدری با اغراق همراه باشد اما یادمان نرود که اگر در دهه قبل کسی از این می‌گفت که باشگاه‌هایی با محبوبیت محلی نظیر ابومسلم، برق شیراز، شموشک و... به نابودی کامل می‌رسند، کسی باور نمی‌کرد. درست است که برای دو باشگاه‌ پرسپولیس و استقلال نابودی سخت تر و زمان برتر است اما راهی که می‌رویم، جز به آن ختم نمی‌شود، پس کاری کنید که از این بن‌بست خارج شوند، برای میلیون‌ها هوادار این دو تیم و برای آن همه خاطره جمعی...

افشین خماند / دبیر گروه ورزش