سوریه و دشواری های تصمیم برای آینده

سرنوشت سوریه و آینده سیاسی این کشور ، تاثیری شگرف و تعیین کننده بر وضعیت منطقه خاورمیانه دارد و به تعبیری ، استقرار نظم مورد نظر امریکا در این منطقه ، دقیقا به سرنوشت دولت سوریه وابسته است.

کد خبر: ۷۸۲۸۳

در این میان ، لبنان دروازه ورود به سوریه و عقبه استراتژیک این کشور تلقی می شود و به همین دلیل ، امریکا و فرانسه برای کنترل و مهار حاکمان دمشق ، بازتولید سلطه یا دست کم نفوذ سیاسی و نظامی خود در لبنان را در دستور کار خود قرار داده اند. سوریه در مقطعی دیگر نیز چنین جایگاهی را برای کل جهان عرب عهده دار بود که به نظر ، آن را جدی نگرفت و ارزان از دست داد. کیسینجر معتقد بود اعراب ، بدون مصر نمی توانند بجنگند و بدون سوریه نمی توانند صلح کنند. بر مبنای این تحلیل ، امریکاییان موفق شدند قرارداد کمپ دیوید را به امضاء برسانند تا مصر صلح کند و دیگر جنگی علیه اسرائیل رخ ندهد. در ادامه نیز موفق شدند سوریه را سر میز مذاکره بکشانند و به مذاکرات صلح با رژیم غاصب فلسطین ، مشروعیت بخشند. در این مذاکرات ، سوریه چیزی به دست نیاورد؛ اما راه سازش با اسرائیل را برای همه عرب ها گشود و ایجاد رابطه عادی با این رژیم غاصب را برای همه دولتها تسهیل کرد. در مقطع کنونی نیز سوریه شان اختصاصی یافته و به تعبیری سد راه استقرار خاورمیانه امریکایی شده است . این شان و جایگاه بدون به کار گرفتن استراتژی مردمی در داخل و تنظیم دقیق و درست مناسباتش با جهان پیرامون بویژه با لبنان ، پاس داشتنی نیست . دولت سوریه برای کم کردن فشارهای امریکا ، در داخل کشور باید مردم سالاری را بتدریج تجربه کند و درباره لبنان ، ضمن بازنگری در سیاست های گذشته ، به گروههای دارای پایگاه مردمی از جمله حزب الله تکیه کند و با خویشتنداری در قبال مخالفان سیاست های خود ، امکان ایجاد تفاهم داخلی در آن کشور را به دور از مداخله قدرتهای خارجی بویژه امریکا ، فرانسه و اسرائیل فراهم آورد. ریشه های سوریه گریزی ایجاد شده در برخی احزاب و گروههای لبنانی را بی تردید باید در عملکرد گذشته سوریه در لبنان جستجو کرد و در عین حال ، برای وابستگی های برخی از این گروهها به بیگانه هم باید سهمی قائل شد. رفتار سیاسی دولت سوریه در این شرایط پیچیده ، بسیار تعیین کننده است ، بویژه آن که طرحهای دشمنان نیز پیاپی به اجرا درمی آیند و برای خارج کردن کامل لبنان از دایره نفوذ سوریه ، عملی می شوند. در این وضعیت ، سوریه نباید بر بهانه های مداخله بیگانگان بیفزاید و شرایط جهانی را علیه خود نامساعدتر کند. حامیان منطقه ای سوریه همچون ایران و گروههای بانفوذ لبنانی همچون حزب الله ، قطعا از دولت سوریه در قبال توطئه های امریکا حمایت می کنند و این کشور را به مثابه سدی در مقابل یکدست شدن سیاسی منطقه می دانند ولی در عین حال توقع دارند رفتار سیاسی دولت سوریه در قبال رخدادهای تازه ازجمله گزارش نماینده سازمان ملل درباره ترور حریری ، به گونه ای باشد که به گسترش دخالت های امریکا نینجامد و بدبینی موجود در گروهها و احزاب لبنانی نسبت به سوریه را بتدریج کاهش دهد. تنها به این شرط ، دولت سوریه می تواند از شان و جایگاه مهمش در مقابل حضور امریکا ، پاسداری و حضور مستقل خود در حیات سیاسی منطقه را تضمین کند.