نوبهار و چمدان و دلِ خوش

اینها را برای این گفتم که در این آخرین شماره، تصمیم گرفته‌ام به جای دیوانه‌بازی مرسومِ این صفحه، به عنوان دبیر چمدان، یک چیز سرمقاله‌طوری بنویسم که اگر بشود سنگ‌هامان را باهم وا بِکنیم و در آستانه این به قول فرنگی‌ها «تایم‌اوتِ» نوروزی، یک بار دیگر قرار و مدارهای‌مان را مرور کنیم.

مرداد امسال که چمدان را با تعریف و هویت جدید «ضمیمه آخر هفته روزنامه جام‌جم» روانه خانه‌های پرمهر شما کردیم، قرارمان این بود که کاری کنیم تفاوت را احساس کنید. اصل اول‌مان نوآوری بود و پرهیز از کلیشه‌ها. هم در فرم و هم در محتوا. چند کارویژه برای خودمان تعریف کردیم؛ گفتیم مردم در نشریات خودشان را نمی‌بینند و نمی‌یابند، خسته‌ شدند از بس همه در مورد چهره‌ها و مشاهیر می‌نویسند... «سِلفی» و «مزاحم تلفنی» را راه انداختیم، اولی روایت زندگی آدم‌های معمولی، از زبان خودشان و دومی به اقتراح گذاشتن موضوعات مختلف با مردم به صورت تصادفی. گفتیم گفت‌وگو با چهره‌ها اگر هم ضرورت است، باید قالبی نوآورانه داشته باشد... بساط «پینگ پنگ» را علم کردیم. همه از گزارش‌های آرشیوی و گوگلی خسته بودیم... صفحات «گزارش» را راه انداختیم که در اغلب سوژه‌ها حضور میدانی شرط پذیرفته شدن گزارش بود. در «ضدروایت» سعی کردیم ساز مخالف بزنیم، اما منطقی. در «پرسه» و «هفتاد و دو ملت» سبک جدیدی را در گردشگری آزمودیم، در «دنده عقب» سری به نوستالژی‌های شیرین زدیم و در «رَنگ و رِنگ» پیشنهادهای آخر هفته‌ای خود را در قالبی خودمانی و توصیفی عرضه کردیم. بساط لهو و لعب و سرگرمی هم که در «ته‌بندی» فراهم شد.

قضاوت به عهده شماست، اما خدا را صد هزار مرتبه شکر که بازخوردهای دلگرم‌کننده‌ای نصیب‌مان شد. از مصاحبه روحانی مسافرکشی که بازتاب‌هایش کل اینترنت را برداشت تا کارگر سیستانی دور از خانواده‌ای که با لطف خوانندگان چمدان سرپناه پیدا کرد و پیرزنی که ده‌ها نفر اعلام آمادگی کردند برای برآورده کردن آرزوی کربلایش... همه نشانه بودند. نشانه‌‌هایی شیرین برای طی ادامه مسیر. حالا هم خواستم بگویم مسیرمان همان است با یکسری اصلاحات جزئی در جهت بهبودی که ان‌شاءالله از سال آینده پیگیرش خواهیم بود، ضمنا نظرات شما همیشه کارگشاست و ما هم که همیشه منتظر. ... تا آن روز؛ نوروزتان پیروز و هر روزتان نوروز.

عباس رضایی ثمرین

دبیر ویژه‌نامه