تنوعی که حق انتخاب به ارمغان می‌آورد

تلویزیون در مقام فراگیرترین و تاثیرگذارترین رسانه کشور، بینندگان و همراهانی از هر طیف سنی و با هر خاستگاه اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی دارد و بالطبع باید پاسخگوی سلایق و نیازهای همه آنها باشد. آثار نمایشی همواره در صدر انتخاب و دلخواسته‌های مخاطبان رسانه ملی بوده و هستند. هنوز هم بیش و کم یافت می‌شوند سریال‌هایی که چنان تماشاگر را دلبسته و وابسته خود می‌کنند که در ساعت پخش‌شان از بار ترافیک شهری کاسته می‌شود و خیابان‌ها همه یکسره خلوت و سوت و کور. اما آنچه این مجموعه‌های نمایشی را ظفر می‌دهد در جذب هر چه بیشتر مخاطب، تنوع و گوناگونی آنهاست از هر لحاظ؛ بخصوص از منظر سوژه و موضوع. این روزها دست تلویزیون پر است از مجموعه‌های نمایشی. دست‌کم چهار شبکه هر شب با یک سریال مهمان خانه‌های مخاطبان خود می‌شوند و در حد وسع و توان ساعت خوشی را برای آنها رقم می‌زنند. نکته مهم و قابل تامل اما، تنوع موضوعی این آثار است که بی‌اغراق توانایی پاسخگویی به سلایق و علایق طیف وسیعی از بینندگان را دارد. سریال «گذر از رنج‌ها»ی شبکه یک با نگاهی به تاریخ معاصر ایران، در بستر دوران گذار ارباب ـ رعیتی و در بطن انقلاب سفید شاه و مردم و با نگاهی به فرهنگ عامیانه و فولکلوریک بخشی از جغرافیای کشور روایتگر عشق‌هایی آسمانی است، پی در پی و پیوسته. «همه چیز آنجاست» شبکه سه هم یک ملودرام اجتماعی ـ خانوادگی است که با نگاهی به احیای ارزش‌های کمرنگ شده اخلاقی و سنتی، راوی اتفاقات و کنش‌های چند خانواده در هم تنیده می‌شود. «سال‌های ابری» شبکه دو اما حکایت دیگری دارد. سریالی که اساس خود را بر زندگی شخصیتی به نام حسین سالار استوار کرده است؛ اثری شخصیت‌محور با گذشته‌ای مبهم از قهرمان اصلی برای مخاطب. بینندگانی هم که اراده کرده‌اند بر بیرون کردن خستگی از تن و جان با دیدن مجموعه‌ای طنزآلود و خنده‌ای بر لب نشاندن و ترجیح می‌دهند که فکر و ذهن‌شان را آزاد بگذارند تا فراغتی ببینند و نفس راحتی بکشند، می‌توانند با «آخرین بازی» شبکه پنج همراه شوند که در بستر مناسبات گاه غیراخلاقی و غیرحرفه‌ای دنیای فوتبال حرفه‌ای موقعیت‌ها و اتفاقاتی خنده‌دار را پدید آورده است. به بیان کلی‌تر، هر بیننده با هر خواست و سلیقه‌ای می‌تواند به تماشای سریال مورد علاقه خود بنشیند. تنوع و رنگارنگی آثار تلویزیونی، بخصوص از نوع نمایشی‌اش ضمن فراهم آوردن اوقاتی خوش برای بینندگان، بر شمار مخاطبان رسانه ملی نیز می‌افزاید و این برگ برنده و فاکتور مثبتی است در روزگاری که رقابت رسانه‌ای بیداد می‌کند.

محسن محمدی / گروه رادیو و تلویزیون