ایستگاه 20؛ تنفس، مرور و دورنما

راستش نه این‌که 20 خیلی عدد بزرگ و مهمی باشد، نه! 20 شماره هفته‌نامه درآوردن در کشوری که خوشبختانه هنوز هستند در آن کسانی که سالهاست، بدون توقف، با پشتکار و ممارست، هر هفته نشریه می‌فرستند روی دکه، چندان کار مهمی نیست. غرض ما هم این نبوده که بگوییم کار مهمی کرده‌ایم. منتهی عددها اصولا در گردنه‌های رُندی مثل 20، یک فرصت تنفس و نگاه به گذشته به آدم می‌دهند. که مثلا بایستی، نفسی چاق کنی، یک نگاه به پشت سرت بیندازی و یک نگاه به پیش رویت و یاعلی بگویی دوباره راه بیفتی. از همین رو سه نکته را به اختصار مایلم با شما درمیان بگذارم؛ اول این‌که هنوز که هنوز است بعضی طرفداران سنتی چمدان پیشین گاهی پیامک می‌دهند و ما را می‌نوازند که این مطالب که می‌نویسید چه ربطی به سفر و گردشگری دارد. ببینید دوستان، چمدان دیگر ضمیمه سفر و گردشگری نیست، ضمیمه آخر هفته روزنامه جام‌جم است و محتوا و تعریف خاص خودش را دارد. دلیل این تغییر هم تشخیصی است که روزنامه پس از بررسی‌ها و نظرسنجی از مخاطبان به آن رسیده است. نهایتا ولی این را هم بگویم که چمدان فعلی هم هنوز یکی دو صفحه‌ای مرتبط با سفر و گردشگری دارد. ضمنا ضمیمه سیب هم حذف نشده، فقط روز انتشارش به سه‌شنبه منتقل شده است.

دوم این‌که در تعریف صفحه‌ها با توجه به بازخوردهای چهره‌به‌چهره و تماس‌ها و پیامک‌های شما، با استقبال نسبی مواجه شده‌ایم. صفحاتی مثل «سلفی»، «مزاحم تلفنی»، «مجمع دیوانگان»، «گزارش»، «زندگی بهتر» که کارویژه‌های ما بودند، شکر خدا جای خودشان را باز کرده‌اند و مابقی صفحه‌ها هم وضع‌شان بد نیست. با این حال ولی ما به دنبال یک بازبینی و ایده‌آل‌تر شدن هم هستیم. این اتفاق با ایمیل‌ها، نامه‌ها، تماس‌ها و پیامک‌های شما خواهد افتاد، به ما بگویید کدام صفحه‌ها را دوست دارید و کدام را نه.

نکته آخر هم این‌که تحریریه جمع‌وجور چمدان، شامل بنده و 17-18 نفر از دوستانم، چشم‌به‌راه نظرات شماست. با تمجید‌های‌تان دلخوش می‌شود و با انتقاداتان به فکر فرو می‌رود. لطفا این فرصت را از ما نگیرید، خدا را چه دیدید، شاید در شماره‌های آتی یک ستون ویژه برای حرف‌های شما هم راه انداختیم. باقی بقای‌تان.

عباس رضایی ثمرین