مخاطب شناسی تلویزیون شناخت ویژگی های عاطفی کودکان و نوجوانان

البته بخش عمده ای از دقت نظرها در قانون به دلیل اعمال موانع قانونی و نظارت بر مواد قانونی پیش بینی شده ، از پیش اندیشیده شده است و خیال ناظران پخش و مدیران و مسوولان مربوطه را راحت می کند؛ اما گاه در برخی از برنامه ها، با وجود همین موانع قانونی ، نشانه هایی هر چند ناخواسته و غیرمستقیم ، از تشویق و ترغیب کودکان و نوجوانان به کارهای خلاف ، شگفت انگیز و خیره کننده وجود دارد که البته در مواردی نیز- بویژه در تولیدات برگردان شده به زبان فارسی ، به عنوان محصول خارجی - ممکن است کودکان و نوجوانان به کسب درآمدهای نامشروع از طریق قاچاق ، دزدی و امثال آن نیز تشویق شوند! تردیدی نیست که حتی اگر نشانه هایی کوچک از ترغیب و تشویق ناخواسته و غیرمستقیم کودکان و نوجوانان به این نوع رفتارهای نابهنجار و خلافکاری نیز در این گونه برنامه ها مشاهده شود، ظلمی آشکار به قشر کودک و نوجوان ، به عنوان فراگیرترین مخاطبان برنامه های تلویزیونی ، به حساب خواهد آمد. درست به همین دلیل است که باز هم باید تاکید کرد که : تلویزیون در رویارویی با قشر کودک و نوجوان، باید وسواس و دقت نظر بیشتری نشان دهد.بخش دیگری از دقت نظرها باید متوجه فضای فیلمها و برنامه هایی شود که اگرچه به ظاهر مروج هیچ گونه نابهنجاری رفتاری در میان کودکان و نوجوانان ما نیستند، اما در لایه های زیرین و پنهان برخی از آثاری که به نمایش درمی آیند، )باز هم تاکید بر تولیدات خارجی است .( گاه با نشان دادن صحنه ها و نماهایی آزاردهنده از جزییات حوادث امروز تلخ - مثل قتل ، دعواهای منجر به جرح طرفین درگیری ها، تصادف های خونین ، آتش سوزی ها و برخی حوادث امروز طبیعی - شرایطی به وجود می آید که قلب و روح کودک و نوجوان بشدت آزرده می شود و در مجموع ، نمایش صحنه های آزاردهنده ، ترس انگیز و خشونت آمیز، به شکنجه روحی آنان منجر می شود. تردیدی نیست که رعایت دقیق چنین نکته هایی، میتواند به سلامت روانی کودکان و نوجوانان منجر شود.تذکر نکته مهمی که در همین زمینه بسیار ضروری به نظر می رسد، مساله نوع نگاه و برداشت سطحی و بدبینانه برخی از کارگردانان و تهیه کنندگان است برخی از آنان - با کمال تاسف - رعایت دقیق این موارد را نوعی محدودیت در کار تلقی می کنند و آن را با اعمال سانسور و برخی نظارت های نابجا، همگون می پندارند! در حالی که اگر برنامه ریزان و برنامه سازان تلویزیونی ، به عاقب اندیشی و دوراندیشی اعتقادی راسخ داشته باشند، هرگز از اعمال این محدودیت ها شرمنده نخواهند بود؛ چرا که می دانند نتیجه کارشان ، نوعی صلاح اندیشی با هدف سالم سازی فضای تولید فیلم برای کودکان و نوجوانان و رسانیدن تولیدات به حوزه و حریم هنری منزه و کمال گرا خواهد بود؛ چیزی که برای فیلمسازان و برنامه سازان خلاق و مبتکر، هرگز به معنای محدودیت و موانع مخل بروز خلاقیت به حساب نمی آید.