زمانی برای سنجاق شدن به تاریخ

برایانت در بازی این جمعه مقابل سن آنتونیو اسپرز اگر کمی خوش‌شانس باشد، می‌تواند از رکورد 32392 امتیاز مایکل جردن افسانه‌ای عبور کند و در رده سوم امتیازآورترین بازیکنان تاریخ NBA جای بگیرد.

28 مارس 2003

آخرین فصلی بود که مایکل جردن برای واشنگتن ویزارد به میدان می‌رفت، تیمی که در روز بیست و هشتم مارس، باید در ورزشگاه استپلس سنتر لس‌آنجلس مقابل لیکرز قرار می‌گرفت.

در همین ماه جردن چهل ساله شده بود و طبیعتا نه مانند گذشته می‌دوید، نه امتیازآوری داشت و نه از پرش‌های مخصوص خودش خبری بود. واشنگتن در راه قدم گذاشتن به مرحله پلی‌آف قرار داشت و دو پیروزی پی در پی را مقابل پورتلند و سیاتل به‌دست آورده بود. با این حال جردن برای این تیم نقشی حیاتی داشت و پیش از این بازی حساس باید یک روز استراحت می‌کرد.

آن شب در لس‌آنجلس می‌گفتند که این بازی به جردن اختصاص دارد و باید منتظر آخرین نمایش‌های ویژه او باشیم اما وقتی بازی آغاز شد، همه چیز جور دیگری پیش رفت و این کوبی برایانت بود که مانند یک فرمانده شجاع جنگی، در میان زمین درخشید.

این آخرین رویارویی با جردن پس از هشت فصل تقابل با یکی از بهترین‌های بسکتبال جهان بود، دیداری که برایانت در آن 55 امتیاز بدست آورد و از 13 پرتاب سه امتیازی‌اش 9 پرتاب موفق داشت. در آن بازی جردن 23 امتیاز گرفت و از 20 پرتابش، ده پرتاب وارد حلقه شد. برای بسیاری از هواداران لیکرز این بازی تصویری محونشدنی از تقابل برایانت و جردن باقی مانده است.

12 سال بعد

پس از 12 سال هنوز آن شب در میان تمام زندگی ورزشی موفق برایانت قابل شناسایی و متمایز است. او پس از آن بازی 24 بار دیگر بیش از 50 امتیاز برای لیکرز به‌دست آورد که آخرین آنها همین چند روز قبل اتفاق افتاد و کوبی با کسب 55 امتیاز مجموع امتیازاتش را به 32216 رساند. ریک فاکس هم تیمی برایانت آن بازی را به یاد دارد.شبی که در آن جردن مشعل معروفش را در اختیار برایانت قرار داد.

کوبی همیشه روحیه جنگندگی و عشق پیروزی داشت. دوست داشت خودش را با جردن مقایسه کند تا این‌که او را تماشا کند و طرفدارش باشد. برایانت در صورتی که از رکورد جردن عبور کند فقط دو رقیب دیگر در پیش دارد؛ دو بازیکن پیشین لیکرز که فاصله‌شان کمی زیاد است.

نفر دوم کارل ملون است که 36928 امتیاز در کارنامه‌اش دارد و امتیازآورترین بازیکن تمام تاریخ کسی نیست جز کریم عبدالجبار که او هم مانند کوبی از اسطوره‌های لیکرز محسوب می‌شود و 38387 امتیاز جمع کرده است. شاید به نظر خیلی‌ها این دستاورد برایانت اهمیت زیادی نداشته باشد اما کمتر از دستاوردهای دیگران نیست.

برایانت چند شب قبل پس از بازی مقابل بوستون در مورد این رکوردشکنی واکنش نشان داد و گفتت «فقط زمانی به این موضوع فکر می‌کنم که درباره‌اش سوالی از من پرسیده شود. من می‌روم و بازی خودم را انجام می‌دهم. این اتفاق خودش برایم می‌افتد و عجله‌ای ندارم.» او در آخرین ایستگاه از ماراتن ورزشی، زمان مسابقه و تاریخ مستمر زندگی ورزشی‌اش قرار دارد و این‌گونه رکوردشکنی‌ها برایش مانند همان نقطه‌ای است که یک دونده پس از طی کردن کیلومترها به یک نیروی داوطلب می‌رسد تا از او آبی بگیرد و گلویش را تازه کند.

«به معنای واقعی چیز بزرگی نیست که بگویم از آن عبور کرده‌ام. این برایم یک پیشرفت بزرگ است و اگر در این سفر برایم اتفاق بیفتد، سفرم را واقعا زیبا می‌کند».

آغاز سفر

برایانت کارش در NBA را در سال 1996 آغاز کرد؛ جایی که او در مسابقات درفت (یارکشی) به عضویت تیم لیکرز در آمد تا جای خالی سنتر کهنه‌کار تیم یعنی ولاد دیواچ را که راهی شارلوت شده بود پر کند.

زمان زیادی طول نکشید که مقایسه‌ها میان او و جردن آغاز شد. در دهه 90 میلادی نسل جدیدی از بازیکنان NBA وارد لیگ شدند؛ بازیکنانی که هر کسی هر کدام از آنها را مایکل جردن بعدی می‌نامید.

چهره‌هایی مانند گرنت هیل، جری استکهووس و وینس کارتر اما در میان آنها برایانت خاص بود. هیچ کدام از این بازیکنان نتوانستند موفقیت‌های جردن را داشته باشند بجز برایانت.

وقتی فیلم‌های بازی این دو بازیکن را نگاه می‌کنیم، لحظات زیادی از تاریخ را در آنها پیدا می‌کنیم که با این لحظات می‌توانیم براحتی جردن و برایانت را با هم مقایسه کنیم. مقایسه‌ای که شاید آن‌قدر این دو بازیکن را به هم نزدیک کند که تنها تفاوت‌شان به شماره پیراهن‌شان خلاصه شود؛ مرد 23 قرمزپوش شیکاگو و مرد زردپوش لیکرز.

«من روی همه مطالعه داشته‌ام. اسکار رابرتسون، مایکل و جورج میکان. به دقت بازی همه آنها را نگاه کرده‌ام. باب پتی، والت فرایزر و همه مردان بزرگ دیگر را نگاه کردم اما جردن با همه آنها تفاوت دارد. مایکل هر کسی را وحشت‌زده می‌کرد. همه می‌ترسیدند با او روبه‌رو شوند اما من هیچ وقت این چیزها را نفهمیدم و همیشه مشتاق بودم که با وی رقابت کنم و از او چیزهای جدید یاد بگیرم. هرگز از این نترسیدم که صدایش کنم و چیزی بپرسم. او واقعا از این مساله استقبال و با من زیاد صحبت می‌کرد و سعی داشت کمک کند. حتی زمانی که هفده سال هم داشتم از کسی نمی‌ترسیدم. من و مایکل مسیر مشابهی داشتیم. با هر کسی جنگیدیم و شاید ما از این حیث استثنا باشیم.»

مسیری رو به پایان

شباهت‌های این دو بازیکن پس از خداحافظی جردن هم ادامه پیدا کرد. برایانت در نهایت یک یا دو فصل دیگر پس از این فصل بازی خواهد کرد اما می‌توان حس کرد که شاید این فصل، آخرین فصل او باشد. بازیکنان جوانی چون کلاس تامپسون و بردلی بیل برای رقابت با او به اندازه کافی رشد کرده‌اند. با این حال او هنوز تاثیرگذاری اش را برای تیمش حفظ و در 20 بازی گذشته به طور میانگین 25.8 امتیاز کسب کرده است.

هفته گذشته او در دیترویت به میدان نرفت و در هتل ماند و فقط استراحت کرد. برایانت اصلا نگران عبور کردن از رکورد جردن نیست. او می‌گوید هیچ وقت روی اعداد تمرکز نکرده و برایش اهمیت نداشته است. باید مانند مجیک جانسون، بیل راسل یا مایکل رشد کرد و به راهشان ادامه داد. آنها با خودشان سنجیده می‌شوند. مهم نیست یک قهرمانی دارند یا دو یا حتی بیشتر. این قهرمانی‌ها عادی است.

برایانت اکنون پنج قهرمانی دارد در حالی که جردن شش قهرمانی را تا آخرین روز حضورش در بسکتبال تجربه کرد. ضمن این‌که اگر برایانت بتواند در سن آنتونیو رکورد بازیکن افسانه‌ای شیکاگو را که از او به عنوان بهترین بازیکن تاریخ یاد می‌کنند، پشت سر بگذارد بازهم به این معنا نیست که بازیکن بهتری در مقایسه با جردن است زیرا او در شرایطی به این مقدار امتیاز می‌رسد که 196 بازی بیشتر از جردن انجام داده است.

برایانت اکنون در نوزدهمین فصل بسکتبال حرفه‌ای خود قرار دارد اما جردن فقط 15 فصل در بسکتبال حضور داشت. جردن دو بار بازنشسته شد و در این بین چهار فصل را از دست داد. با این حال در دوره دوم حضورش در شرایطی که بیش از 39 سال داشت، 2851 امتیاز برای واشنگتن جمع کرد.

اورنج کانتری ریجستر / مترجم: مهیار آذر