مقدم: 24 ساعت کار نکنم افسرده می‌شوم

مقدم در گفت‌وگو با مهر درباره رابطه‌اش با پسرش گفت: با پسرم فیلم‌های روز دنیا را تماشا می‌کنیم و درباره آنها حرف می‌زنیم. او خیلی جدی کارهای مرا نقد می‌کند، اشکالات را می‌گوید، برای برخی کارهایم از من دلخور می‌شود، مثلا می‌گوید این صحنه خوب نبود یا این بازیگر را غلط انتخاب کرده‌ای، این تکه کلام بی‌مزه است و... از طرفی نظرات معلم‌ها و همکلاسی‌های خود را درباره سریال‌هایم به من منتقل می‌کند.

وی افزود: تقریبا جدی‌ترین منتقد و مشاور کارهای من پسرم است. مثلا فیلمنامه «مدینه» را به او دادم، خواند و تا آن را قبول نکرد، قرارداد نبستم.

مــــقدم درباره کتـــاب‌هایی که می‌خواند، گفت: به مطالعه دو نوع از کتاب‌‌ها علاقه‌مند هستم؛ اولی رمان و قصه‌های کوتاه است و دیگری خاطرات رجل سیاسی داخلی و خارجی. آخرین کتابی که خواندم؛ خاطرات آقای عزت شاهی است.

کــارگردان سریال پایتخت درباره حضورش در سینما توضیح داد: همیشه می‌گویم اگر فیلمنامه خوبی به دستم برسد، حتما آن را می‌سازم. یکی، دو سال قبل تصمیم داشتم فیلم شیشه را براساس فیلمنامه‌ای از محسن تنابنده بسازم، اما فیلمنامه به نتیجه نرسید و بعد از آن هم فیلمنامه خوبی به دستم نرسید.

مقدم در پاسخ به این پرسش که پس ترجیح می‌دهید فعلا در تلویزیون فعالیت کنید، گفت: بله همچنان در تلویزیون راحت‌تر می‌شود ریسک کرد، بازیگر یا فیلمبردار جدید معرفی کرد، کارهای تازه انجام داد؛ چون برای تلویزیون برگشت سرمایه مهم نیست، به سیروس مقدم اعتماد می‌کند. در سینما باید روی چیزهای امتحان پس داده شده سرمایه‌گذاری کرد؛ آن وقت بازیگران مرد و زنی که می‌شود با آنها کار کرد، محدود می‌شود؛ چون باید ویترین سینما رعایت شود، اما در تلویزیون اگر من بگویم می‌خواهم نقش اصلی سریالم را به آقایی بدهم که تئاتری است و شما تا به حال او را ندیده‌اید، احتمال دارد که قبول کنند و منتظر نتیجه بمانند، اما در سینما چنین چیزی نیست.

این کارگردان درباره احساس امنیتی که در بین مردم می‌کند، توضیح داد:‌ وقتی بین مردم هستم احساس امنیت بیشتری می‌کنم تا وقتی دور از مردم هستم؛ چون مردم بی‌شیله پیله با آدم طرف می‌شوند. از همه مهم‌تر این است که می‌توانی از آنها سوژ‌ه‌های زیادی پیدا کنی. من مردم کشورم را خیلی دوست دارم، شاید به همین دلیل وقتی برای سفر به خارج از کشور می‌روم، سه چهار روز بیشتر دوام نمی‌آورم و می‌خواهم زودتر برگردم؛ چون زبان مشترکی با آنها ندارم.