حرکت خودروهای آینده با باتری قلمی و آب

حال محققان دانشگاه استنفورد موفق به طراحی آزمایش جدیدی شده‌اند که با استفاده از یک باتری قلمی 1/5 ولتی به ‌عنوان منبع انرژی، در دمای معمولی اتاق می‌شود آب را به دو عنصر اکسیژن و هیدروژن تجزیه کرد. شاید انجام این آزمایش با استفاده از باتری قلمی معمولی چندان مهم تلقی نشود، اما زمانی که بدانیم از هیدروژن به ‌دست‌ آمده از این روش می‌توان به عنوان سوخت اصلی در وسایل نقلیه بدون آلودگی و منبع اصلی تامین انرژی منازل مسکونی استفاده کرد، آن موقع متوجه شگفت‌انگیزی این روش ابداعی جدید خواهیم شد.

در این آزمایش تجزیه آب از فلزات ارزان‌قیمت و فراوان در طبیعت نظیر آهن و نیکل استفاده شده است. در این روش، جریان الکتریکی را از باتری به دو الکترود می‌فرستند و با آن آب را تجزیه می‌کنند. جالب است بدانید استفاده از این فناوری و تولید هیدروژن ارزان ممکن است باعث رواج استفاده از این نوع سوخت شود که به عنوان سوخت اصلی در پیل‌های سوختی مبتنی بر هیدروژن شناخته می‌شود. استفاده از هیدروژن برتری‌های بسیاری به سوخت‌های فسیلی دارد؛ زیرا نه‌تنها آلودگی زیستی در پی ندارد، بلکه تنها ماده‌ای که از سوختن آن به دست می‌آید، آب خالص است که آشامیدنی است و می‌توان آن را نوشید.

تاکنون شرکت‌های خودروساز بسیاری اقدام به ساخت چنین خودروهایی کرده‌اند، اما به دلیل در دسترس نبودن هیدروژن، این خودروها نتوانستند به تولید انبوه برسند و روانه بازار شوند.

انجام این آزمایش ساده و ارزان در دانشگاه استنفورد باعث می‌شود بتوان به شکلی کاملا کاربردی هیدروژن مورد نیاز بشر را تامین کرد. جذابیت این روش ابداعی از آنجا نشأت می‌گیرد که تجزیه آب با نیکل در مقایسه با استفاده از فلز گران‌قیمتی نظیر پلاتین بهینه‌تر است.

ویژگی دیگر روش ابداعی مینگ گونگ، فارغ‌التحصیل دانشگاه استنفورد این است که برای تجزیه آب به انرژی الکتریکی زیادی نیاز ندارد و با استفاده از یک باتری قلمی معمولی که همه جا یافت می‌شود می‌توان این کار را انجام داد.

محققانی که مشغول آزمایش روی این فناوری هستند، اعلام کردند در مرحله بعدی قصد دارند به جای استفاده از باتری قلمی به عنوان منبع انرژی، از انرژی پنل‌های خورشیدی استفاده کنند.

این محققان اعلام کرده‌اند روش ابداعی آنان باعث خواهد شد تولیدکنندگان هیدروژن بتوانند میلیاردها دلار در هزینه‌های سالانه خود صرفه‌جویی کنند.

مترجم: سیدآرش شیرخورشیدی

منبع: gizmag and popular science