تیمی که قهرمانانه به خانه بازگشت

اگرچه پیش از این بازی، دیگر تیم آفریقایی یعنی نیجریه مغلوب فرانسه شده بود، اما الجزایر بخوبی توانست ترس را به جان آلمان مدعی بیندازد و فقط وقت‌های اضافی بود که در پورتوآلگره توانست حریف شاگردان هلیل هودزیچ شود. این تیم شمال آفریقا تا آخرین نفس جنگید، یکدست بود، نظم داشت و در پایان توانست توانایی‌هایش را به فوتبال دنیا نشان دهد. الجزایر، برزیل را با دست خالی ترک نکرد. این تیم تجربه بزرگی به دست آورد که بعدها به کارش خواهد آمد. همان طور که کاپیتان تیم، مجید بوغرا هم به ان اذعان داشت. «ما تجربه‌های زیادی کسب کردیم و قطعا این نسل می‌تواند چیزهای بزرگی به دست آورد. حالا هدف ما قهرمانی در آفریقاست. اگر ما همین گونه با قلب خود بازی کنیم، می‌توانیم موفق شویم.»

اگر کامرون و غنا نتوانستند توقعات را برآورده کنند و برخلاف انتظار خیلی زود برزیل را ترک کردند، این الجزایر بود که آبروی فوتبال آفریقا شد و با ارائه شیوه خاصی از فوتبال که نظم جالبی بر آن حاکم بود، در حالی با جام وداع کرد که هنگام ترک آن سرش را بالا گرفته بود. کیفیت الجزایر بر دیگر تیم‌های آفریقایی سایه انداخت و حالا وقتی صحبت از فوتبال آفریقا می‌شود اول نام الجزایر برده می‌شود نه قهرمان پیشین آفریقا، نیجریه.

مهارت‌های تماشایی صوفین فیغولی و یاسین براهیمی که با سختکوشی‌شان همراه بود در تمام این چهار بازی برای الجزایر به نمایش درآمد. اعتماد به نفس یکی از چیزهایی بود که باعث عبور این تیم از مرحله گروهی شد و اعتماد بازیکنان به تیمشان، بیشتر از اعتماد به خودشان بود. با این حال پیش از حضور الجزایر در جام جهانی بسیاری از رسانه‌های این کشور وحید هلیل هودزیچ را تحت فشار قرار می‌دادند و او را متهم به تحمیل فوتبالی دفاعی به تیم ملی کشورشان می‌کردند، اما این مربی بوسنیایی تیمی را ساخته بود که اهداف بلندپروازانه‌ای داشت و بخوبی این را در جام جهانی نشان داد. بازیکنانش طی هفته‌های باقیمانده به جام جهانی رژیم‌های غذایی سختی گرفتند، اما حالا مطمئنا از او به خاطر همه سختی‌هایی که به آنها داده، تشکر می‌کنند زیرا توانستند در تاریخ فوتبال الجزایر جاودانه شوند و اولین تیمی از این کشور باشند که توانسته‌اند به دور دوم بازی‌های جام جهانی راه پیدا کنند. آنها مقابل آلمان شانه به شانه پیش رفتند و فقط فقدان انرژی بود که آنها را از پای درآورد.

وقتی سوت پایان بازی زده شد، هلیل هودزیچ اشک‌هایش بند نمی‌آمد. نه برای این که جام جهانی برای او و تیمش پایان یافته بلکه به خاطر کاری که از بازیکنانش خواسته بود و آنها بخوبی از پسش برآمده بودند. الجزایر به آنچه می‌خواست یعنی صعود به دور دوم بازی‌ها رسید، اما بعد از بازی با آلمان چهره‌هایشان کاملا نشان می‌داد که دیگر به ماندن در بین 16 تیم راضی نبودند و هدفشان بزرگ‌تر شده بود. وقتی روز قبل به کشورشان بازگشتند همه آنها برای مردم الجزایر یک قهرمان بودند و از آنها همچون قهرمانان استقبال شد. حالا تنها مشکل آنها آینده سرمربی‌شان است که حل نشده باقی مانده است. الجزایری‌ها او را می‌خواهند و با او به روزهای بزرگ‌تر فکر می‌کنند. نشانه‌ها از جدایی هودزیچ خبر می‌دهد و گویا کریستین گورکاف فرانسوی منتظر است تا جایش را بگیرد، اما شاید هودزیچ در تیمی که اکنون رویای قهرمانی آفریقا در سال آینده را دارد، کمی بیشتر بماند.

منبع: نشنال