«عرشیا» یکی از هزاران کودک قربانی اعتیاد

قلب عرشیای چهار ماهه بیمار است؛ اعتیاد همزمان پدر و مادرش از دوره جنینی قلب او را به این روز انداخته است. او تاکنون یک بار اور دوز کرده یعنی عده‌ای به او گفته‌اند بخواب ای کودک نگون‌بخت بخواب و مواد به خوردش داده‌اند. او تاکنون دو بار نیز قلبش از حرکت ایستاده، چون رمقی برای تپیدن ندارد و برای ایستادن بهانه نمی‌خواهد.

تنهایی این نوزاد آسیب‌دیده از اعتیاد را می‌شود از عکس کوچکش در خبرگزاری ایلنا لمس کرد؛ کسی بر بالین او نیست، کسی نگرانش نیست، کسی از ترس مرگ او لرز نمی‌گیرد و اشک به چشمانش نمی‌نشیند.

عرشیا یکی از هزاران کودک قربانی اعتیاد در ایران است. او در دامی ناخواسته اسیر است که رهایی از آن ممکن نیست. خبرنگاری که سرنوشت عرشیا را پی گرفته و تا خانه‌اش رفته، از دو نوزاد دیگر حرف می‌زند که در میان دود دخانیات و مواد مخـــــدر در اتــاق‌های کوچک خانه‌ای تو سری خورده می‌لولند.

همین‌هاست که نگران‌کننده است. این‌که خانواده‌های فرو رفته در منجلاب اعتیاد، افسارگسیخته ازدیاد نسل می‌کنند و کمتر از صاحب یک حیوان خانگی به او می‌رسند. بخت یار کودکان خانواده‌های معتاد است که زنده می‌مانند یا شاید از بخت بد است که زنده می‌مانند تا مهره‌ای سوخته باشند شبیه پدر و مادرانشان.

بدبیاری هزاران کودک مثل عرشیا این است که قانون حمایتی جانانه از آنها ندارد و مادامی که این کودکان در چاردیواری خانه‌هایشان آزار می‌بینند، کسی به کمکشان نمی‌آید که اگر هم بیاید، آن​قدر دیر است که تبعات منفی اعتیاد کار خودش را بر جسم و روان این کودکان کرده است.

وقتی گفته می‌شود خانواده‌های درگیر اعتیاد نیازمند مداخله هستند، به همین دلیل است. خانواده‌ای که تحت نظارت باشد، افسارگسیخته صاحب فرزند نمی‌شود یا اگر شد دستش برای هرگونه رفتار با او باز نمی‌شود که اگر بشود سازمان‌های حمایتی وارد کار می‌شوند و کودک را از خانه ناامن پدری به مراکز امن نگهداری می‌برند. اما این چرخه نظارت و حمایت فعلا معیوب است و تا زمانی که این‌گونه باشد، هر روز یک عرشیا با جسمی رنجورتر و روحی آسیب‌دیده‌تر از خانواده‌های آسیب‌دیده از اعتیاد سربرمی‌آورد.

مریم خباز / گروه جامعه