جوانان عشایر، زندگی عشایری را نمی‌خواهند

یک کارشناس مسائل اجتماعی استان گلستان در این باره به مهر گفت: جمعیت عشایری به طورعمده در مناطقی از استان گلستان قرار دارند که از مناطق کم‌توسعه و محروم استان محسوب می‌شوند، بنابراین عشایر، به‌دلیل فقر و محرومیت اقتصادی نمی‌توانند از شیوه‌ها و ابزارهای مدرن تولید استفاده نیستند.

اعظم سلیمانی افزود: همین مساله باعث ادامه کاهش بهره‌وری در تولید می‌شود، بنابراین،‌ برنامه‌ریزی،‌ تدوین و اجرای برنامه‌های توسعه و سامان‌دهی فعالیت‌های تولیدی و فعالیت‌های وابسته به آن، باعث افزایش درآمد عشایر، افزایش کیفیت زندگی آنان، افزایش درآمد بومی منطقه و توسعه منطقه‌ای در استان خواهد شد.

وی ادامه داد: شیوه‌ها و فنون سنتی تولید، باعث پایین بودن بهره وری در فعالیت‌های تولیدی عشایر شده است به‌طوری که تقریبا جوانان عشایر انگیزه‌ای برای ادامه این شیوه زندگی ندارند.

وی گفت: گسترش شهرها و روستاها، توسعه سطح زیر کشت کشاورزی، احداث کارخانجات، صنایع و مراکز نظامی، توسعه شبکه‌های ارتباطی و جاده‌های مواصلاتی، احداث و گسترش خطوط لوله نفت و گاز، هر کدام بخشی از مراتع عشایر را در اتراق‌گاه‌ها و میان بندها از تصرف آنان خارج و در بسیاری نقاط، راه‌های عبور و مرور آنها را مسدود کرده است.

یک کارشناس جامعه‌شناسی نیز گفت: برخی از صاحب‌نظران با نوعی موضعگیری انفعالی بر این عقیده هستند که چنین مشکلات و کمبودها جزو خصیصه‌های ذاتی زندگی عشیره‌ای است و عشایر جز تسلیم، سازش و قبول اسکان چاره دیگری ندارند؛ بنابراین آنها باید بتدریج زندگی کوچ ‌نشینی را رها کرده و به اسکان روی آورند.

اکبر مرادی افزود: برخی دیگر از کسانی که با جامعه عشایری الفتی دارند، معتقدند که به ترکیب زندگی عشایر و روند طبیعی این شیوه زندگی نباید کوچک‌ترین خدشه و تغییری وارد کرد. این گروه تاکید دارند که مردم ایلات و عشایر به مقتضای زمان و به فراخور حال خود از دو شیوه کوچ‌روی و اسکان بالاخره یکی را انتخاب خواهند کرد.

وی دلایل اصلی علاقه‌مندی عشایر کوچنده به اسکان در مناطق ییلاقی را داشتن باغ و مزرعه در منطقه ییلاقی، داشتن مرتع و...، داشتن مسکن، استقرار خویشاوندان، قرار داشتن مدفن اموات عشایری و سنخیت فرهنگی ـ مذهبی با جامعه ساکن نام برد.