حمید رضا پگاه بازیگر نقش طه در سریال «آوای باران»: ممکن است متکدیان اعتراض کنند!

برنامه‌ها و سریال‌هایی که درونمایه اجتماعی دارند، به دلیل نزدیکی به متن جامعه برای مردم ملموس‌ترند و اغلب در جذب مخاطب موفق‌تر عمل می‌کنند.

«آوای باران» که این شب‌ها مهمان خانه‌های مردم شده، یکی دیگر از ساخته‌های حسین سهیلی‌زاده است که به یک معضل اجتماعی یعنی تکدی‌گری اشاره می‌کند و سعی دارد با برملا کردن برخی جزئیات و حقایق آن، گذشته از روایت قصه‌ای دراماتیک، مردم را نسبت به آن هشیار کند. حمیدرضا پگاه از جمله بازیگران تلویزیون است که پس از آخرین تجربه حرفه‌ای خود در سریال «حیرانی»، این روزها عهده‌دار ایفای نقش طه در سریال «آوای باران» است. وی در این سریال نقش تاجری را بازی می‌کند که بعد از ورشکستگی و ۲۰ سال دوری از خانواده حالا در پی جبران اتفاقاتی است که برای آنها رخ داده است.

طه را چطور شخصیتی می‌بینید؟

طه یک تاجر موفق است که در ابتدا شرایط خوبی به لحاظ کاری و خانوادگی‌ دارد. او همسر خود را در حادثه‌ای از دست می‌دهد و همین اتفاق سرآغاز برخی دیگر از مشکلات اوست. با فرزند کوچک خود و مادرش زندگی می‌کند. وی در کارش به ناحق دچار مشکلاتی ‌شده و به اتهام ظلمی که مرتکب نشده است محکوم می‌شود و سال ها از خانواده‌اش دور می‌شود و بعد دوباره به زندگی‌اش بر‌می‌گردد.

آیا می‌توان شخصیت طه را از این نظر که در طول داستان با تغییر و تحولاتی روبه‌رو می‌شود، یک شخصیت پویا دانست؟

از آنجا که هنوز پخش سریال به پایان نرسیده است، نمی‌خواهم درباره فرجام و سرنوشت این شخصیت نظری بدهم اما این بیشتر، شرایط است که طه را تغییر می‌دهد تا هر عامل دیگری. هر چند برخی تغییرات شخصیتی طه به دلیل گذشت زمان و بالا رفتن سن و سال اوست.

«آوای باران» گذشته از ماجراهای نمایشی اش، دربرگیرنده پیامی اجتماعی است که یکی از آسیب‌های جامعه کنونی را رمزگشایی و برخی واقعیت‌ها را درباره آن برملا می‌‌کند. نگاهتان به این رویکرد قصه چیست؟

از نظر من «آوای باران» یکی از پرماجراترین سریال‌هاست. قصه‌های فرعی زیاد و جذابی در این کار وجود دارد که چندان هم فرعی نیستند و از مقطعی اساساً به عنوان قصه‌های اصلی پررنگ می‌شوند و پرداخت بیشتری روی آنها صورت می‌گیرد. علت اینکه در این کار حضور دارم نیز همین جذابیت داستان آن است. نویسندگان این سریال هم از جمله نویسندگان تراز اول هستند و تجربه‌های موفق قبلی خود آقای سهیلی‌زاده به عنوان کارگردان هم که برای همه ثابت شده است. واقعیت این است که یک کار خوب حاصل همین قرار گرفتن تجربه‌های امتحان‌پس‌داده کنار همدیگر است. وقتی ترکیبی از کسانی که پیش از این توانسته‌اند آثار موفقی بسازند کنار هم قرار می‌گیرند، می‌توان انتظار یک خروجی خوب را داشت.

در این کار بازیگران در دو مقطع سنی بازی می‌کنند؛ دو مقطعی که از نظر زمانی به بازیگران نزدیک یا دور است اما اتفاق خوبی که افتاده این است که چهره‌پردازی‌ها اغراق‌شده نیست و باورپذیر به نظر می‌رسد.

بله، درست است. طبیعی است وقتی ۲۰ سال از سن یک نفر می‌گذرد در حالی که شرایط سختی را هم سپری کرد، تغییرات ظاهری‌ای در او ایجاد می‌شود که خوشبختانه این تغییرات در چهره‌پردازی نقش هم خیلی باورپذیر پیاده شده است. اتفاقاً این تغییرات قصه، شخصیت را برای مخاطب باورپذیر هم می‌کند.

به نوعی می‌توان گفت در این سریال با دو مرحله مستقل روبه‌رو هستیم که در بخش‌هایی به هم پیوند می‌خورند. به نظر شما کدام‌یک از این بخش‌ها پرگره‌تر و جذاب‌تر است؟

کشمکش‌ها در بازه زمانی دوم سریال بیشتر به نظر می‌رسد زیرا قسمت‌های ابتدایی معمولاً به معرفی شخصیت‌ها و مقدمه‌چینی برای اتفاقات اصلی داستان و مطرح کردن مشکلات اختصاص دارد اما در ادامه، این گره‌ها بیشتر می‌شود و اتفاقاتی در داستان اصلی و داستان‌های فرعی می‌افتد که بیننده را درگیر می‌کند.

ممکن است گاهی به دلیل نوع بازنمایی از یک صنف با اعتراض‌هایی از جانب اهالی آن حرفه روبه‌رو شویم؛ به‌ویژه در آثار اجتماعی که مشکلات هم کمی برجسته‌تر طرح می‌شوند اما به نظر می‌رسد این اتفاق در مجموعه «آوای باران» به‌خوبی مدیریت شده است.

درست است اما طه اصلاً آدم بدی هم نیست که بخواهد چنین نگرشی را برای بیننده ایجاد کند و این اتفاق حتی در مورد دیگر شخصیت‌های قصه‌ هم نمی‌افتد؛ مگر متکدیان که ممکن است به نوع حضورشان در قصه این سریال اعتراض داشته باشند و ادعا کنند ما آدم‌های بهتری هستیم (با خنده)

ظاهراً کم‌کارتر شده‌اید؟

من یکی دو سال به دلیل جراحی‌ای که انجام دادم و دوران نقاهت طولانی فعالیتی نداشتم اما امیدوارم بتوانم در آینده نقش‌های بهتری را ایفا کنم

سروش