والیبال جام بزرگ قهرمانان

شاگردان ولاسکو در رویای شکست آمریکا

مسابقات والیبال جام بزرگ قهرمانان را با وجود اسم و رسم بزرگی که دارد نمی‌توان جزو تورنمنت‌های اصلی معتبر فدراسیون جهانی والیبال به حساب آورد.

کد خبر: ۶۱۶۵۴۰

باید گفت که فقط 6 تیم به این مسابقات راه پیدا می‌کنند. 4 تیم که قهرمان قاره‌های آسیا، اروپا، آمریکا و آفریقا هستند، یک سهمیه آزاد ( wild card) ژاپن که علاوه بر میزبانی دائمی جام جهانی، میزبان جام بزرگ قهرمانان هم هست. همین میزبانی‌ها، کمک‌های مالی و در واقع خدماتی که ژاپن به FIVB ارائه می‌دهد، چشم بادامی‌ها را به نورچشمی فدراسیون جهانی تبدیل کرده است. انتخاب شدن شرکت خودروسازی ژاپنی HONDA هم به عنوان حامی مالی این فدراسیون، یک گام دیگر در نزدیک‌تر شدن آنها بود.

البته در مسابقات امسال که چند روز دیگر آغاز می‌شود، نماینده آفریقا محروم است. فدراسیون جهانی دلیل آنرا نتایج ضعیف مصر در المپیک 2012 لندن عنوان کرده ولی بعید به نظر می‌رسد که دلایل سیاسی پشت این تصمیم گیری و محرومیت باشد.

فدراسیون جهانی والیبال از سال 1993 تصمیم به برگزاری مسابقاتی به نام جام بزرگ قهرمانان – Grand Champions Cup – گرفت. فلسفه برگزاری این مسابقات هم این بود که فدراسیون جهانی نمی‌خواست حتی یک سال هم بدون جام برگزار شود. به این معنی که در یک چرخه 4 ساله شامل المپیک، مسابقات قهرمانی جهان و جام جهانی فقط یک سال – سال بعد از المپیک – هیچ مسابقه‎‌ای برگزار نمی‌شود که از سال 1993 با با شروع این رقابت‌ها، فدراسیون جهانی والیبال هیچ سالی را بدون جام به پایان نمی‌برد.

اولین قهرمان جام بزرگ قهرمانان ایتالیاست آن هم به سرمربیگری خولیو ولاسکو. ایتالیا در سال 1993 با همان تیم رویاییش که بازیکنانی نظیر لورنزو برناردی، آندره‌آ زوزری، گاردینی، جیانی، گراوینا، لوکا کانتاگالی، بلینی و... در آن توپ می‌زدند و البته با هدایت خولیو ولاسکوی آرژانتینی که گذرنامه ایتالیایی گرفته بود در حالی موفق به کسب عنوان قهرمانی جام قهرمانان شد که بازی 2 بر یک باخته را به پیروزی 3 بر دو مقابل برزیل (قهرمان المپیک 1992 بارسلون) بدل کرد. کوبا، ژاپن، ایالات متحده و کره جنوبی نیز به ترتیب در رده‌های سوم تا ششم این مسابقات قرار گرفتند.

چهار سال بعد، ایتالیا که فینال المپیک 1996 آتلانتا را به هلند واگذار کرده بود قهرمانی اروپا را هم به نارنجی‌پوشان واگذار کرد تا هلند با فوق ستاره‌هایی مثل باس وان دگور، رن زوورور و گیدو گورتزن، تک نماینده اروپا در جام بین قاره‌ای باشد. جامی که این بار به برزیل تعلق گرفت و هلندی‌ها باوجودیکه سال‌های طلایی‌ خود را سپری می‌کردند، به نایب قهرمانی جام بین قاره‌ای بسنده کردند. کوبا، چین، ژاپن و استرالیا نیز در رده‌های سوم تا ششم آن ایستادند.

سومین دوره جام قهرمانان ( سال 2001) یکی از تماشایی‌ترین دوره‌های این مسابقات بود؛ جایی که یوگسلاوی سابق به سرمربیگری زوران گائیچ (سرمربی تیم ملی ایران در سال 2007) پس از قهرمانی‌های المپیک، جهان و اروپا آمده بود تا سند قهرمانی جام بین قاره‌ای را هم به نام خودش بزند اما مانع بزرگ آنها تیمی بنام کوبا بود. کوبایی‌ها با یک تیم منسجم در همان بازی افتتاحیه 3 بر صفر یوگسلاوی مقتدر را با برادران گربیچ وجریچ و میلکویچ و کواچ در هم کوبیدند و بعد هم برزیل را با گاویو، دانته، آندره شکست دادند تا قهرمانی جام 2001 را بدون باخت جشن بگیرند. برزیل، یوگسلاوی، کره و ژاپن و آرژانتین در رده‌های دوم تا ششم پیکارهای این سال قرار گرفتند.

سال 2005 و چهارمین دوره جام قهرمانان قاره‌ها، درست زمانی بود که برزیل در اوج قدرت قرار داشت و به ندرت در دیداری بین المللی بازنده از زمین بیرون می‌‌آمد. طلایی پوشان آمریکای جنوبی قهرمانی‌های جهان و المپیک (2004 آتن) را به تازگی کسب کرده و جام بین قاره‌ای را هم تصاحب کردند تا ویترین افتخاراتشان کامل شود. برزیل، در واقع تنها تیم جام قهرمانان قاره‌هاست که توانسته بلافاصله پس از قهرمانی در المپیک، جام بین قاره‌ای را هم تصاحب کند. به هر حال، جام بین قاره‌ای 2005 با قهرمانی برزیل پایان پذیرفت و ایالات متحده، ایتالیا، ژاپن، مصر و چین در رده‌های بعدی ایستادند.

اما در سال 2009 و در پنچمین دوره جام قهرمانان قاره‌ها، ایران اولین حضور خود را تجربه کرد. ایران که دیدار فینال قهرمانی آسیا را به ژاپن واگذار کرده بود. مشمول تبصره؛ میزبانی ژاپن و حضور نایب قهرمان آسیا به عنوان نماینده قاره در جام بین قاره‌ای شد و پا به جام قهرمانان گذاشت. عادل غلامی، سعید معروف، حمزه زرینی، سیدمحمد موسوی، علیرضا نادی، محسن عندلیب، آرش صادقیانی، مهدی مهدوی، آرش کشاورزی، آرش کمالوند، محمد محمدکاظم و عبدالرضا علیزاده 12 مرد ایران بودند که به سرمربیگری حسین معدنی به این رقابت‌ها اعزام شدند. رقابت‌هایی که لهستان (اروپا)، برزیل (آمریکای جنوبی)، کوبا (آمریکای شمالی – مرکزی)، مصر (دعوت شده از سوی فدراسیون جهانی) و ژاپن (میزبان) را در خود می‌دید.

عملکرد مطلوب ملی پوشان کشورمان در این جام از دید مربیان مطرح حاضر در مسابقات پنهان نماند و هر یک از آنها را واداشت تا زبان به تحسین تیم ایران بگشایند. برناردینیو سرمربی پرافتخار برزیل پس از دیدار با ایران گفت: « بازیکنان ایران خیلی خوب با سرعت مناسب و با تمام وجود والیبال بازی می‌کنند. بازی آنها شایسته تعریف و تمجیدهای بسیار است.» دانیل کاستلانی سرمربی آرژانتینی لهستان هم گفت: «در تمام طول مسابقه، داشتم از بازی ایران لذت می‌بردم.» اورلاندو ساموئلز بلکوود کوبایی نیز گفت: «بازیکنان من باید سختکوشی و روحیه جنگندگی را از بازیکنان ایران یاد بگیرند».

به هر حال، ایران در اولین حضورش در پیکارهای بین قاره‌ای با غلبه بر مصر و واگذار کردن دیگر دیدارهایش به حریفان، بالاتر از مصر در رده پنجم ایستاد. برزیل، کوبا، ژاپن و لهستان نیز عناوین اولین تاچهارم این رقابت‌ها را به خود اختصاص دادند. سیدمحمد موسوی در دفاع روی تور و عبدالرضا علیزاده به عنوان لیبرو، در جایگاه دوم پست‌های تخصصی‌شان در جام 2009 ایستادند و حمزه زرینی نیز بهترین بازیکن ایران نام گرفت.

اما مسابقات سال 2013 از آن جهت برای تیم ملی ایران متفاوت است که با توجه به کارنامه درخشان لیگ جهانی و جتم جهانی، هیچ تیم در دنیا به عنوان زنگ تفریح و یک تیم از پیش باخته به شاگردان ولاسکو نگاه نمی‌کنند. حالا بازیکنان ایران رویای شکست آمریکا در سر دارند تا تمام ابرقدرت‌های دنیا را شکست داده باشند.