شرفی: برخی مربیان ما عوامفریبی می‌کنند

این روزها همه‌جا صحبت از کیفیت پایین لیگ برتر است. برخی کارشناسان معتقدند کیفیت پایین لیگ باعث شده کرش به لیگ ایران نگاه دقیقی نداشته باشد و به دنبال بازیکنان دورگه برود. نظرتان را در این باره بگویید.

بی‌کیفیت‌بودن بازیکنان لیگ ایران مساله ریشه‌ای است. در گذشته مربیان روی بازیکنان کار می‌کردند و همه بازیکنان در یک حد بودند و پولی هم در فوتبال وجود نداشت. آن زمان تیم‌ملی عملکرد خوبی داشت و به جام‌جهانی 16 تیمی هم می‌رفت. ما که در آن زمان عملکرد خوبی داشتیم و تیم‌ملی را به جام‌جهانی بردیم و خیلی برای ایران زحمت کشیدیم، پولی گیرمان نیامد؛ اما بعد از آن با رفتن خیلی از مربیان به خارج از کشور، یک عده مربی جدید جایگزین شدند و پول‌های کلانی دریافت کردند، اما حالا این مربیان که این همه پول گرفته‌اند برای فوتبال چه کار کرده‌اند؟ این همه پول گرفته‌اند چه بازدهی داشته‌اند؟ اگر بازدهی داشتند که کرش مجبور نمی‌شد دستش را به سمت بازیکنان خارج‌از کشور دراز کند. تیم‌ملی بعد از انقلاب چند بار قهرمان آسیا شده است؟ ما باید دنبال دلیل این باشیم که چرا نمی‌توانیم قهرمان شویم.

پس معتقدید ضعف از مربیان لیگ است؟

آن عده‌ای که از آمدن بازیکنان دورگه و ایرانی خارج به‌دنیا آمده ایراد می‌گیرند و انتقاد می‌کنند خودشان برای این فوتبال چه کاری انجام داده‌اند؟ بازیکنی نساخته‌اند و حالا سرمربی مجبور است بازیکن بیاورد. گناه بازیکنان دورگه و کرش چیست؟ آقایان می‌گویند که شانسی به جام‌جهانی رفتیم؛ خودشان چرا نمی‌توانستند این تیم را شانسی به جام‌جهانی ببرند. خودشان چرا نمی‌توانند نتیجه بگیرند؟

پس شما با این افکار کرش که به دنبال بازیکن دورگه رفته است، موافق هستید؟

صددرصد موافقم. طرف در آمریکا به دنیا آمده است، اما به ایرانی بودنش افتخار می‌کند؛ چرا بعضی از مربیان عوامفریبی می‌کنند و سعی بر خراب‌کردن کرش دارند. انتقاد از کرش و عملکردش بی‌رحمی است. بعضی از آقایان ناراحتند و می‌گویند فلان بازیکن که آمده فارسی بلد نیست، اما نمی‌دانند که دیگر دوره حرف زدن در فوتبال تمام شده است. بازیکنان دیگر با زبان صحبت نمی‌کنند بلکه با کار فنی با هم صحبت می‌کنند. من خودم به همدلی اعتقاد دارم و اگر ما همدل بودیم اجازه نمی‌دادیم کارخانه‌های بازیکن‌سازی تعطیل شود. ما باشگاه‌هایی مانند پاس، شاهین‌ و هما که بازیکن‌ساز بوده‌اند، تعطیل کرده‌ایم و جایگزینی برای آنها نیاورده‌ایم. متاسفانه ما در ایران چیزی نکاشته‌ایم که انتظار درو داریم.

شما به بازیکن نساختن باشگاه‌ها اشاره کردید، چرا باشگاه‌هایی که اکنون در لیگ حضور دارند نمی‌توانند بازیکن‌سازی کنند؟

باشگاه‌های ما بی‌ثبات هستند. تیمی امروز قهرمان می‌شود، فصل بعد آخر می‌شود. باشگاه‌ها شخصیت‌شان در حال تغییر است، مثلا ذوب‌آهن دو سال پیش در فینال رقابت‌های لیگ قهرمانان آسیا بود و سال بعد برای بقا و سقوط نکردن به دسته پایین‌تر در لیگ کشور می‌جنگید. باید عیب‌یابی شود که چرا این اتفاق برای این تیم و تیم‌هایی مثل ذوب‌آهن افتاده است.

دلیل این نوسانات در فوتبال ایران چیست؟

تیم‌ها ثبات ندارند. یک مربی می‌آید و با خود 15 - 10 بازیکن می‌آورد و وقتی می‌خواهد برود آنها را با خود می‌برد. در این شرایط چه انتظاری از تیم‌ها می‌رود. اتوبوسی می‌آیند و اتوبوسی می‌روند. باشگاه‌ها با این شکل نابود می‌شوند.

به نظرتان چرا کیفیت فوتبالی بازیکنان شاغل در خارج از کشور از بازیکنان داخلی بالاتر است. دلیل این‌که بازیکنان دورگه عملکرد بهتری نسبت به بازیکنان داخلی دارند، چیست؟

بازیکنان شاغل در لیگ‌های خارجی ثبات‌کاری و باشگاهی دارند. در فوتبال پایه کار کرده‌اند و زحمت کشیده‌اند. این بازیکنان اتفاقی فوتبالیست نشده‌اند. رده‌ به رده کار کرده‌اند و بالا آمده‌اند. فوتبال یک کار عملی است و این بازیکنان برای رسیدن به هدفشان کار کرده‌اند.

اما برخی مدعی هستند ما بازیکنان بهتری در ایران داریم و بهتر است از بازیکنان داخلی استفاده کنیم.

مربی هر بازیکنی را دعوت می‌کند یک عده مخالفش هستند و حالا برای آن که از او انتقاد کنند به حضور بازیکنان دورگه ایراد گرفته‌اند. ما باید اجازه دهیم کرش کارش را انجام دهد. این حرف‌ها دقیقا مثل این می‌ماند که از یک سردار پیروز سوال کنید که چند سربازت کشته شده است. مسلما در جنگ افرادی کشته می‌شوند، اما مهم پیروزی بوده که به دست آورده است. حالا نمی‌دانم چرا ما چنین حساسیتی روی بازیکنان دورگه داریم. قوچان‌نژاد برای ما گل‌های حساسی‌زده و ما را راهی جام‌جهانی کرده است. به جای این که از او تشکر کنیم، او را مورد انتقاد قرار می‌دهیم.

علاوه بر مواردی که گفتید مشکلات دیگری هم در لیگ وجود دارد. این روزها همه‌جا صحبت از فساد در فوتبال است. تمام افراد یکدیگر را به تبانی متهم می‌کنند. دلیل وجود این‌ همه فساد در فوتبال چیست؟

در دوره ریاست علی کفاشیان، هیچ شخصی سر جای خودش قرار نگرفت. وقتی هیچ چیز و هیچ شخصی سرجای خود قرار ندارد، معلوم است که فساد ایجاد می‌شود. من خودم خسته شده‌ام که تا این حد منفی حرف زدم، اما این واقعیت فوتبال است. مدیریت علی کفاشیان در نابودی فوتبال خیلی تاثیر داشت. در این فوتبال رئیس یک باشگاه چک شخصی می‌کشد و همه از این موضوع با خبر هستند به غیر از علی کفاشیان! درست است که علی کفاشیان، رئیس فدراسیون فوتبال است؛ اما دستوردهنده نیست، بلکه دستور گیرنده است.

به چه دلیل در فوتبال ایران این همه حواشی از درگیری بازیکنان، ‌مربیان، داوران و‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مدیران و حتی تبانی وجود دارد؟

دلیلش این است که فدراسیون، مدیران باشگاه‌ها را کنترل نمی‌کند. می‌بینید که باشگاه‌هایی که بدهکار هستند بدون آن که بدهی خود را بپردازند، کار می‌کنند. وقتی این باشگاه‌ها به کار خود ادامه می‌دهند؛ بدهی‌شان بیشتر می‌شود و شرایط بدتر. در فوتبال می‌بینیم که مدیری بدهی به جا گذاشته و خرابکاری کرده است، اما باز هم در فوتبال حضور دارد و به خرابکاری‌هایش ادامه می‌دهد. همین افراد اتفاقات زشت در فوتبال را ایجاد می‌کنند.

آیا این حرف‌هایی که درباره داورها گفته می‌شود، واقعیت دارد؟

ما باید این را بپذیریم که رشوه گیرنده این موضوع را علنی نمی‌کند که رشوه گرفته است. ما سال گذشته در یاسوج بازی داشتیم و به دلیل‌ این که داور بازی یک پنالتی اشتباه برای حریف گرفت ما شکست خوردیم. ما گفتیم که این موضوع پشت پرده دارد و فیلم بازی را نشان دادیم، اما حرف ما را گوش نکردند؛ حالا فهمیده‌اند که این آقا تخلف داشته است و او را محروم کرده‌اند.

این روزها شرایط بحرانی در فوتبال ایران حاکم است. برای خروج از بحران و پیشرفت فوتبال باید چه کاری انجام دهیم؟

ما باید همانند کشورهای پیشرفته عمل کنیم. در باشگاه‌هایمان از مدیران کاردان استفاده کنیم. در فوتبال پایه سرمایه‌گذاری کنیم. با توجه به شرایط و ظرفیتی که داریم می‌توانیم فوتبال با کیفیتی داشته باشیم. تا به امروز برای این همه استعداد چه کار کرده‌ایم؟ فوتبال احتیاج به برنامه‌ریزی بلندمدت دارد. بر خلاف جهت آب نمی‌شود شنا کرد، شما هر چه شنا کنید به سمت جلو نمی‌روید. کار را باید جدی بگیریم.

به نظرتان مشکل اصلی فوتبال ایران چیست؟

آدم‌های فوتبالی کنار هستند و تعدادی از این آقایان که نمی‌دانند فوتبال چیست در راس کار حضور دارند. یکسری از افراد نیز که مانند محمد مایلی‌کهن فقط حرف می‌زنند و به همه تکه ‌پراکنی می‌کنند. این آقا بداند که ما چکیده فوتبال هستیم نه چسبیده به فوتبال. او پایش را روی شانه دیگران گذاشته و بالا رفته است، حتی مدعی است که هر جا زور باشد جلوی زور می‌ایستد، اما حقیقت چیز دیگری است. مشکلات فوتبال ایران به این سادگی حل شدنی نیست.

هیلدا حسینی‌خواه / گروه ورزش