نظر مجید صالحی درباره طنزهای اوباما و روحانی
مجید صالحی از جمله بازیگرانی است که کارش را از تئاتر شروع کرده، او در اولین فعالیت هنری در نمایش «دکتر جوشکار» بازی کرد و سپس در نمایش «آنتیگونه» ظاهر شد. صالحی سپس به تلویزیون رفت و در نقشهای مختلف بازی کرد.
مجید صالحی از جمله بازیگرانی است که کارش را از تئاتر شروع کرده، او در اولین فعالیت هنری در نمایش «دکتر جوشکار» بازی کرد و سپس در نمایش «آنتیگونه» ظاهر شد. صالحی سپس به تلویزیون رفت و در نقشهای مختلف بازی کرد. این بازیگر با شخصیت «مجید دلبندم» به کارگردانی رضا عطاران توانست شهرت خوبی به دست آورد. صالحی تنها به بازیگری نپرداخت و خود نیز به عنوان کارگردان در سریالها و فیلمها فعالیت داشته و دارد. او از جمله بازیگرانی است که مردم او را با بازی طنزش میشناسند اما خودش دوست دارد که در همه ژانرها بازی کند و معتقد است که نقشی را میپذیرد که با آن ارتباط برقرار کند. مجید صالحی بعد از چهار سال دوری از تئاتر بار دیگر در نمایش «شایعات» بازی میکند، نمایشی که «رحمان سیفیآزاد» آن را کارگردانی کرده و این نمایش در تماشاخانه ایرانشهر اجرا میشود.صالحی چهار سال پیش، در نمایش «کابوسهای یک پیرمرد بازنشسته خائن ترسو» به کارگردانی نادر برهانی مرند بازی کرد و حالا در هشتمین نمایش خود بازی میکند.
اگر به کارنامه کاریتان نگاه کنیم همان اندازه که در سریالها و فیلمهای سینمایی بازی کردهاید، تقریبا کار کارگردانی نیز انجام دادهاید، این امر باعث نشده در همکاری با دیگر کارگردانان سختگیر شوید؟
بازیگری و کارگردانی هر کدام به تخصص خود نیازمند هستند، البته این را بگویم که در هیچکدام از این زمینهها ادعایی ندارم و هنوز به خواستههایم نرسیدم. به نظرم بازیگری و کارگردانی مکمل یکدیگر هستند و من با توجه به این موضوع در دیگر پروژهها کار بازیگری یا کارگردانیام را درگیر نمیکنم. اگر در یک کاری بازیگر هستم سعی میکنم تابع کارگردان باشم و از او یاد بگیرم و اگر کارگردانی یک کار برعهدهام باشد به بازیگر نیز اجازه میدهم نظراتش را بگوید.
پس شما هم از جمله بازیگرانی هستید که خود را به عنوان بازیگر در اختیار کارگردان قرار دهید؟
بله، چه در سریال و چه فیلم سینمایی که به عنوان بازیگر حضور دارم، صددرصد در اختیار کارگردان هستم و به او اعتماد میکنم و اگر هم نظری میدهم در اندازه نقش و بازیگری خودم است چرا که باید این تعامل و تبادل نظر وجود داشته باشد. به نظرم کارگردان یک اثر راس هرم است و از بازیگر میتواند به هر شکل بازی بگیرد. همیشه در این سالها در یک گروه تولید سعی کردم در زیرمجموعه گروه قرار بگیرم.
با این حساب، شما هم در انتخاب نقشتان علاوه بر متن، کارگردان نیز برایتان مهم است؟
درست است.شاید متن یک سریال یا فیلمنامه خوب باشد اما در دست کارگردانی بیفتد که خروجی خوبی نداشته باشد یا فیلمنامه ضعیف باشد اما یک کارگردان با قدرتی که دارد آن را به یک سریال یا فیلم خوب تبدیل کند. البته در انتخاب نقش در یک کار، علاوه بر متن و کارگردان، تهیهکننده نیز برایم اهمیت دارد.
یعنی برای انتخاب و همکاری در یک گروه به تهیهکننده پروژه نیز اهمیت میدهید؟
بله، تهیهکننده در تولید وساخت یک سریال یا فیلم تاثیرگذار است.تهیهکننده باید از آغاز تا پایان پروژه همراه گروه باشد و در نهایت بتواند اثر تولید شده را به پخشکننده کار بلد بسپارد و خود نیز مدیریت داشته باشد.بسیاری از کارها بوده که با وجود آنکه خوب ساخته شده اما به دلیل نبود پخش خوب، دیده نشده است.
اینکه در کنار یک بازیگر معروف دیگر نیز بازی کنید، چقدر اهمیت دارد؟
به نظرم گروه بسیار مهم است. همه میدانیم بازیگران توانایی چون «پرویز پرستویی» یا «رضا عطاران» بدون دلیل سرکار نمیروند. حضور در کنار اینها هم به تجربه کمک میکند و هم باعث موفقیت پروژه میشود. البته من برای انتخاب نقش به شانس هم اعتقاد دارم.
خب اگر تهیهکننده خوب در کنار یک فیلمنامه قوی و کارگردان توانا قرار گیرد، به طور حتم شانس به یک بازیگر رسیده است؟
این حرف شما درست است اما گاهی فقط خود شانس نقش دارد، من گاهی یک سالونیم کار نکردم و شانس همراهم نبوده یا کاری را انتخاب کردم اما خوب دیده نشده، دلیل همه اینها فقط شانس است.
شما هم از جمله بازیگرانی هستید که از تئاتر شروع کردید، گفته میشود بازیگران تئاتر وقتی به سینما میروند، کارشان بهتر و قویتر است؟
الان در جواب سوال شما این حرف را تایید میکنم نه به خاطر اینکه تئاتری بودم یا آدم موفقی هستم بلکه بر اساس دیدههایم. به نظرم کسانی که تعلیم دیده تئاتر هستند به صورت صد در صد در سینما موفق هستند. البته استثنا وجود دارد، برخی از استعدادها نیز در سینمای ایران هستند که کار خود را از سینما شروع کردند. معتقدم تئاتر الفبای بازیگری است. در تئاتر میتوانیم همه نکات بازیگری را بیاموزیم و حضور در تئاتر صیقل خوردن بازیگر است.
همین امر باعث شده که هر چند سال باز هم رجعتی به تئاتر داشته باشید؟
بله ، تئاتر برایم کلاس درس و کسب تجربه است. تئاتر مرا صیقل میدهد. البته وقتی چند سالی کار نمیکنم، دلتنگ تئاتر میشوم. من از تئاتر یاد میگیرم و در سینما و سریال خرج میکنم. البته در سینما با خساست خرج میکنم.(میخندد) به طور حتم وضعیت مالی در بازگشتم به تئاتر معنایی ندارد. تئاتر برایم تقدس خاصی دارد، اینکه نفس به نفس روبهروی مخاطب روی صحنه بازی کنی.
چرا در استفاده از تجریههایتان در سینما خساست به خرج میدهید؟
تولید فیلم سینمایی 90 دقیقه است. بیشتر تجربههایم خرج سریال میشود.
طنز کار کردن برای مردم ایران به نظر خیلی از بازیگران سخت است. چرا که معتقدند مردم ایران روحیه طنز و طنازی دارند؟
حرفتان را کاملا قبول دارم. باید مواظب بود که در طنز دچار افراط و تفریط نشویم. مردم ایران باهوش و طناز هستند. مردمی هستند که دیدیم در سختترین فشارهای اقتصادی نیز دست از طنازی بر نمیدارند. در آن شرایط اگر به پیامکهایی که به هم میفرستند رجوع میکردیم، طنز را در پیامهایشان میدیدیم. یا زمانی که گفتوگوی تلفنی رئیسجمهور با اوباما صورت گرفت، دیدید چه پیامکهای طنزی خلق شد. به گفته برخی از نویسندگان طنز که میگفتند ما هر کاری میکردیم، نمیتوانستیم چنین مطلبی را بنویسیم. حالا فکر کنید برای این مردم باید طنز کار کرد. به همین دلیل است که معتقدم بازی در فیلمها، سریالها و تئاترهای طنز سخت است.
به نظرتان طنز واقعی چیست؟
معتقدم که در کارهای طنز باید به شعور مخاطب احترام بگذاریم. یک فیلمنامهنویس یا کارگردان باید بتواند در لایههای زیرین حرفهایی را به مخاطب بزند بدون آنکه کسی را برنجاند و این حرفهای طنز همراه با نقد سازنده نیز باشد.
به دلیل همین سختی است که همیشه در سریالها و فیلمهای طنز بازی میکنید؟
همیشه طنز را دوست داشتم و از ابتدا به کار طنز علاقه داشتم.
برایتان این موضوع سخت نیست که به عنوان بازیگر طنز شناخته شوید و دیگر کارگردانان برای کارهای جدی سراغتان نیایند؟
خیر، البته در این سالها کار جدی هم انجام دادم و به نظرم کار جدی اصول و قواعد خاص خود را دارد. با کارگردانانی چون سیروس مقدم، حسن فتحی و ... کارهای جدی داشتم.همیشه در کارهایم جدی هستم و از جمله بازیگرانی هستم که دوست دارم بازی در هر ژانری را تجربه کنم.
پس چرا اکثر نقش طنز انتخاب میکنید، به دلیل علاقهای است که گفتید؟
ببینید، هنگامی که میخواهم نقشی را انتخاب کنم نگاه میکنم که آیا از عهده آن نقش بر میآیم یا خیر. گاهی وقتی فیلمنامهای را میخوانم با نقش ارتباط برقرار نمیکنم و کار را قبول نمیکنم، سعیام این است که نقشی را چه در کار جدی و چه طنز قبول کنم که بتوانم از عهده آن بربیایم.
چطور شد برای رجعت دوبارهتان به تئاتر، در نمایش «شایعات» بازی کردید؟
آخرین کاری که در حوزه نمایش داشتم، به چهار سال پیش برمیگردد. در این مدت متنهایی به دستم رسید اما گاهی با نقشها ارتباط برقرار نمیکردم و گاهی نیز درگیر پروژههای سینمایی بودم تا اینکه آقای رحمان سیفیآزاد بازی در نمایش «شایعات» را پیشنهاد داد. «شایعات» از نوشتههای «نیل سایمون» است که من به آثار وی بسیار علاقه دارم.
اگر اشتباه نکنم، شما با رحمان سیفیآزاد تجربه کار در تئاتر هم داشتید؟
بله، 12 سال پیش در نمایش «شبنشینی در جهنم» نوشته مهرداد رایانیمقدم بازی کردم، نمایشی که در آن زمان موفق بود.
آن متن از جمله نمایشنامههای موفق آن سالها بود که به صورت کتاب هم منتشر شد؟
بله، خاطرم است در زمان اجرای این نمایش، صف طولانی جلوی تالار بسته میشد و بسیاری حتی پشت در میماندند.
در حال حاضر بازی در تئاتر اذیتتان نمیکند، از این لحاظ میگویم که در جلوی دوربین بازی کردن آسانتر است تا اینکه هر شب به صورت زنده نقشی را اجرا کنید، این عدم تداوم حضورتان در تئاتر روی کارتان تاثیر نگذاشته؟
چرا، برای بازی در نمایش اذیت شدم. اما همین اذیت و سختی در کار باعث شده به اجرای خوب برسم و این برای من بازیگر نیست. هر عشقی بهایی دارد و به گفته «حمید سمندریان» تئاتر هنر میراث است. این اذیت شدن برایم ارزشمند است. بازی در جلوی دوربین راحت است، میتوانی اگر اشتباه کنی باز هم نقشت را تکرار کنی اما در تئاتر این طور نیست اگر یکی از بازیگران روی صحنه اشتباه کند، بازی گروه را تحت تاثیر قرار میدهد. اما من در این گروه با حضور بازیگران خوب تئاتری که هر یک در کارشان خبره هستند و با همه تواناییها هیچ ادعایی ندارند، راحتم و آنها به من کمک زیادی میکنند.
الان شما فکر نمیکنید، تماشاگران علاقهشان در تماشای تئاتر کمتر شده است؟ یا اینکه به گفته برخی تماشای تئاتر یک نوع پز شده؟
شاید این پز وجود داشته باشد اما اگر بخواهیم تماشاگر چندین سال پیش را با الان مقایسه کنیم. در گذشته تئاترها کم بود و حق انتخاب نیز برای تماشاگران کمتر بوده، اما شور و هیجان بیشتر بود. امروز تنوع اجرا در تعداد و موضوعات نمایشی بیشتر است و حق انتخابها نیز زیاد شده است. جنس تئاترها تعریف شده و مخاطب تئاتر میتواند به راحتی به تئاترشهر،تالار وحدت یا تئاتر گلریز برود و مردم نسبت به گذشته شناخت بیشتری از تئاتر پیدا کردند. البته یکی از دلایل نیز قیمت بلیتهای نمایش است که گاهی عاملی برای حضور مردم در تالارهای نمایشی شده، اما باز هم معتقدم علاقهمندان سرسخت تئاتر وجود دارند. یک نکته دیگر نیز وجود دارد، در دنیایی زندگی میکنیم که کمحوصلگی وجود دارد. زمان به تندی میگذرد و مردم وقت کم میآورند و آنقدر شبکههای ماهوارهای، تلویزیونی زیاد شده و آنقدر فیلم در دنیا و حتی ایران تولید میشود که مردم ترجیح میدهند آن چیزی را که کمتر زمان میبرد، استفاده کنند.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
