اضطراب؛ دشمن شماره یک سالمندان

نتایج یک پروژه پژوهشی که نتایج آن در فصلنامه سالمند به چاپ رسیده است نشان می‌دهد که ﺗـﺎ هشتاد ﺳـﺎﻟﮕی، ﺑـﺎ اﻓﺰایﺶ ﺳﻦ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ، ﻣیﺰان اﺧﺘﻼﻻت اﺿﻄﺮاب و اﻓﺴﺮدﮔی ﻧیﺰ اﻓﺰایﺶ ﻣییﺎﺑﺪ و اگر تا آن زمان شما را از پای درنیاورده باشد، ﭘـﺲ از آن ﻣیﺰان اﺧﺘﻼﻻت اﺿﻄﺮاب و اﻓﺴﺮدﮔی کﺎﺳﺘﻪ ﻣیﺷﻮد.

نتایج پژوهش‌های دیگری نیز گواه این مدعاست که ﺑﺎ اﻓﺰایﺶ ﺳﻦ، وضع ﺳﻼﻣﺖ رواﻧـی اﻓـﺮاد ﺑﺪﺗﺮ یﺎ ﺿﻌیﻒ‌ﺗﺮ ﻣیﺷﻮد؛ ﺑﻨﺎﺑﺮایﻦ کﻬﻮﻟﺖ و ﺳﻦ ﺑیﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻓﺎکﺘﻮر آﺳیﺐﭘﺬیﺮی در ﺑﻌﺪ ﺳﻼﻣﺖ رواﻧی اﻓﺮاد ﺳـﺎﻟﻤﻨﺪ عاملی مهم است.

لازم است اگر در آستانه سالمندی قرار دارید یا شخص سالمندی در خانواده دارید مراقبت این حالت‌های روحی آنان باشید.

مطالعات ﻧیﺰ ﻧﺸﺎن می‌دهد کﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ دﻫﻪ اﻓﺰایﺶ ﺳﻦ، اﺧﺘﻼﻻت اﻓﺴﺮدﮔی زیﺎدﺗﺮ ﻣیﺷﻮد. در ایﻦ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ، ﺟﻨﺲ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ ﺑﺮ ﻣیﺰان اﺧﺘﻼﻻت اﺿطﺮاب و اﻓﺴﺮدﮔی ﺗﺄﺛیﺮ ﻣﻌﻨیداری داﺷﺖ به نحوی که ﻣیﺰان اﻓـﺴﺮدﮔی زﻧـﺎن ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ ﺑیـﺸﺘﺮ از ﻣـﺮدان ﮔﺰارش ﺷﺪه اﺳﺖ، اما ﺑﺎ اﻓﺰایﺶ ﺳﻦ، ﺗﻘﺮیﺒﺎ ﺷـیﻮع اﻓـﺴﺮدﮔی در ﻫﺮ دو ﺟﻨﺲ ﺑﺮاﺑﺮ ﻣیﺷﻮد.

ﻧﺘﺎیﺞ ﺑیﺎﻧﮕﺮ ایﻦ اﺳﺖ کﻪ از ایﻦ ﻧﻈﺮ، ﻣﺘﺄﻫﻼن ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺠﺮدﻫـﺎ در ﻣﻮﻗﻌیﺖ ﺑﺪﺗﺮی ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣیﺑﺮدﻧﺪ. سالمندان تنها ﺗﺮس از ﻃﺮد ﺷﺪﮔی از ﺳﻮی ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﻮد را ﺑیﺸﺘﺮ ﮔﺰارش ﻣی‌کنند در ﺣﺎﻟیکﻪ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪاﻧی کﻪ ﺑﺎ ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﻮد زﻧﺪﮔی ﻣی‌کنند از وضع روﺣی و رواﻧی ﺑﻬﺘﺮی ﺑﺮﺧﻮردار هستند. البته در مطالعاتی که در مناطق تازه توسعه یافته صورت گرفته است نتایج، معکوس این یافته‌هاست و به نظر می‌رسد تاهل و خانواده و فشارهای ناشی از مدیریت آن و ضروریات تازه‌ای که به زندگی شهری تحمیل می‌شود استرس بیشتری را نصیب متاهل‌ها می‌کند.

ﻣیﺰان ﺗﺤﺼیﻼت ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ ﻧیﺰ ﺑﺮ اﺧﺘﻼﻻت اﺿﻄﺮاب و اﻓﺴﺮدﮔی وی ﻣﺆﺛﺮ اﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻤﻨﺪانِ ﺑـﺎ ﺗﺤـﺼیﻼت دیـﭙﻠﻢ و ﺑیـﺸﺘﺮ ﺷـیﻮع کﻤﺘﺮی از اﺧﺘﻼﻻت اﺿﻄﺮاب و اﻓﺴﺮدﮔی را داﺷﺘﻨﺪ. در حالی کـﻪ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪان ﺑیﺳﻮاد و کﻢ ﺳﻮاد وضع ﻧﺎﻣﻄﻠﻮب‌ﺗﺮی را از نظر ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎی اﺧﺘﻼﻻت اﺿﻄﺮاب و اﻓﺴﺮدﮔی ﻧﺸﺎن دادﻧﺪ.

اﻓﺮاد ﺑﺎﺳﻮاد اﻣکﺎن دﺳﺘیﺎﺑی ﺑﻪ آﮔﺎﻫیﻫﺎی ﺑیﺸﺘﺮ و ﻣﻨﺎﺑﻊ اﻃﻼﻋﺎﺗی در ﻫﺮ زﻣیﻨﻪ را دارﻧﺪ کﻪ ایﻦ مساله در ﻣیﺰان یﺎدﮔیﺮی و ﺗﻘﻮیﺖ ﻣﻬﺎرت یـﺎ تغییر رﻓﺘﺎر اﻓـﺮاد ﻣﺆﺛﺮ اﺳﺖ. همچنین ﺑیﺸﺘﺮیﻦ ﻣیـﺰان اﺧﺘﻼﻻت اﺿﻄﺮاب و اﻓﺴﺮدﮔی در ﺳﺎﻟﻤﻨﺪان ﺷﺎﻏﻞ و کﻤﺘﺮیﻦ ﻣیﺰان آن در ﺳﺎﻟﻤﻨﺪاﻧی ﺑﻮدکﻪ ﻣﻨﺒﻊ درآﻣﺪﺷـﺎن ﺑﺮای ﮔﺬران زﻧﺪﮔی ﻓﻘﻂ درآﻣﺪ ﻫﻤﺴﺮاﻧﺸﺎن ﺑﻮده اﺳﺖ. ﺑیﻦ کﻔﺎیﺖ ﻣیﺰان درآﻣﺪ و اﺧﺘﻼﻻت اﺿﻄﺮاب و اﻓﺴﺮدﮔی ارﺗﺒﺎط ﻣﻌﻨیداری وﺟﻮد دارد. ﻧﺘﺎیﺞ ﻧﺸﺎن ﻣیدﻫﺪ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪاﻧی کﻪ ﻣیﺰان درآﻣﺪ ﺧﻮد را ﻧﺎکﺎﻓی ﻣیداﻧﺴﺘﻨﺪ، ﻣیﺰان اﺧﺘﻼﻻت اﺿـﻄﺮاب و اﻓﺴﺮدﮔی رواﻧی ﺑیﺸﺘﺮی را در زﻧﺪﮔی ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣی‌کﺮدﻧﺪ.

بنابراین گزارش، زﻧﺎن ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ ﻓﺎﻗﺪ ﻣﺴکﻦ کﻪ ﻫﻨﻮز در ﺧﺎﻧﻪﻫﺎی اﺳﺘیﺠﺎری ﺳکﻮﻧﺖ دارﻧﺪ نیز فشار روانی زیادی را تجربه می‌کنند.

لازم است در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ‌ریﺰیﻫﺎ ﺑﻪ ﻗﺸﺮﻫﺎی آﺳیﺐﭘﺬیﺮ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪان ﺑﺧﺼﻮص ﮔﺮوهﻫﺎی ﻧﺎﻣﺒﺮده ﺗﻮﺟﻪ ویﮋه ﺷﻮد ﺗﺎ ایﻦ ﮔﺮوه از اﻓﺮاد ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ، ﻧﮕﺮان ﺗﺄﻣیﻦ ﻣﺨﺎرج زﻧﺪﮔی ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ و ایﻦ ﺣﻖ ﺑﺮای آﻧﺎن ﻓﺮاﻫﻢ ﺷﻮد که با آراﻣﺶ ﺧیﺎل و ﻓﺎرغ از دغدغه ﭼﮕﻮﻧﮕی ﺗﺄﻣیﻦ ﻧیﺎزﻫﺎی ﺿﺮوری، ازﺟﻤﻠﻪ ﺗﺄﻣیﻦ ﻫﺰیﻨﻪﻫﺎی درﻣﺎﻧی در ﺳﻨیﻦ ﭘیﺮی ﺑﻪزﻧﺪﮔی ﺧﻮیﺶ اداﻣﻪ دﻫﻨﺪ.