فردوسی پور عزیز! مراقب باش اشتباه ده نمکی را تکرار نکنی! / نامه ای برای عادل از طرف یک مخاطب 232 پیامکی

سند «نود  «دوستی من نه فقط چشمهای خواب آلوده صبحهای سه شنبه است که شرکت در 232 نظرسنجی پیامکی این برنامه است، که نوشتن هزاران خط یادداشت در مورد پدیده برنامه «نود» و جایگاه مهم فرهنگی و ورزشی و حتی سیاسی این برنامه نزد مردم و مسوولان در جراید ورزشی، اجتماعی و هنری است، که نگاه بیطرفانه به همه جدالهای عادل با برخی اتفاقات و برخی آدمهای این فوتبال است و حالا می دانم تغییر میمیک صورت فردوسی پور هر بار نشانه چیست و هر جمله ای که او در دیالوگها و مونولوگهایش بکار می برد از کدام دغدغه اش نشات گرفته است.

 اما برای عادل محبوب که شبیه سازی زیبایی از سینما به فوتبال را با برخی پلانهای خاطره انگیز آثار سینمایی در برنامه خود گنجانده است مثال دیگری دارم. مسعود ده نمکی و «اخراجی ها»یش! این بار این شباهت به عادل مربوط می شود. هرگاه که او در دفاع از برخی انتقادات به جا و نا بجا تعداد پیامکهایش را به رخ می کشد. همانگونه که مسعود ده نمکی در مقام دفاع از آثارش به فروش میلیاردی و میزان استقبال مردم اشاره می کند.

به ندرت شاهد بوده ام فردوسی پور اشتباهی را بپذیرد و به جبران آن برآید گرچه مطمئنم او مثل هر انسان زیرکی نقدپذیر است. البته که همه چیز باید در خدمت ذائقه مردم باشد اما همین مردم که خود من یکی از آنها هستم دوست ندارم مجری و گزارشگر محبوبم و پدید آورنده بسیاری از اتفاقات خوب این فوتبال کمی از مسیر عدالت دور شود.

عادلی که دربی را به خانه سالمندان و آسایشگاه معلولین و چادرهای زلزله زده می برد و توپ را در زمین زندگی و انسانیت می اندازد هرگز نباید از «من حقیقی» اش دور شود و به «من حقیقی» افراد دیگر ورود پیدا کند. عادل را در لحظاتی دوست دارم که وقتی فردی در تریبون برنامه اش با الفاظ ناشایست به او تهمت می زد با خنده ای باوقار جواب او را می داد و او را به مردم واگذار می کرد. این سکوت سرشار از ناگفته هاست که وجهه فردوسی پور و برنامه «نود» را به سمت کمال پیش برده است اما نگرانی من به عنوان مخاطب نود طی این یک دهه و نیم گذشته این است که عادل همرنگ جماعت نشود و از موضع بالا در حباب غرور گرفتار نشود و مخاطبانش و اهالی فوتبال به خصوص خاک خورده ها را ریز نبیند و برای هر نوع شخصیتی اعم از حقوقی و حقیقی احترام قائل شود.

به واقع رفتار و گفتار تک تک آدمهای این فوتبال برای همه مردم مشخص است. عادل مثل یک کارگردان عمیق سینمایی باید از مستقیم حرف زدن بپرهیزد و اگر هم می خواهد کارکتر هایی را به عنوان «بد من» به مردم معرفی کند با همان زبان غیر مستقیم و بر اساس روح حقیقت جویی اش حرکت کند. امیدوارم این نامه به دست عادل برسد و او در خلوت خود در مورد خودش، دوستانش، مخاطبانش و حتی منقدانش عمیق تر از همیشه بیاندیشد و دام غرور را از سر راه خود بردارد و افراد را فارغ از ادبیات و سطح سواد و قیافه ظاهری آنها مورد قضاوت قرار دهد .

امیدوارم این نامه برگرفته از حس دوستی باعادل در مقام یک همکار مطبوعاتی و یک هم رشته ای دانشگاهی (مهندسی صنایع) و یک عاشق فوتبال و یک مدافع «نود» و یک همراه 232 پیامکی ذره ای فردوسی پور را از موضعی که گمان می برد برای هیچ کس قابل دسترس نیست خارج کند.

شبکه ایران/مهدی کشاورز