حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
نگاه جوان برزیلی لیورپول به جام جهانی 2014
فیلیپه کوتینیو، بعد از جلبنظر ناقص در اینتر ایتالیا مدتی است به لیورپول رفته و حالا میکوشد مرد اول تیمی باشد که با وجود برخی موفقیتها طی دهه اخیر، هرگز به دوران طلاییاش که دهههای 1970 و 80 بود، بازنگشته است.
این برزیلی بیست و دو ساله که امیدوار است یکی از 23 بازیکن منتخب لوئیس فیلیپه اسکولاری، سرمربی برزیل برای جام جهانی فوتبال 2014 باشد، میگوید رونالدینیو و کاکا الگوهای او بودهاند و همواره بازیشان را نگاه میکرده است تا از آنها تقلید کند. برخی جدایی او از اینتر را یک شکست برایش میدانند، زیرا به هر حال در تیمهای لاتین فرصت و مجال بیشتری برای شکوفایی بازی فنی و انفرادی وی وجود داشت تا لیورپولی که بریتانیایی بازی میکند و به حرکات انفرادی بهای چندانی نمیدهد. در عین حال، دلخوشی کوتینیو به این است که برندان راجرز، مربی ایرلندی لیورپول از او خواسته است هرگاه یک یا دو دریبل کار تیم را بیشتر به راه میاندازد، از این مهم دریغ نکند.
جای تعجب ندارد
به این ترتیب، کوتینیو سه سال و اندی بعد از ورودش به اروپا و دوریجستن از فوتبال درخشان، اما سنتی برزیل، فصل تازه لیگ برتر انگلیس را که از بیست و ششم مرداد راهاندازی شد، فرصتی برای ابراز وجود مجدد خویش میبیند و امیدوار است امسال موفقترین سال او در اروپا باشد. کوتینیو در طلیعه پاییز 2013 و در شروع فصلی طولانی میگوید: «این که من مقلد بازیهای کاکا و رونالدینیو باشم جای تعجبی ندارد، زیرا آنها کم و بیش با من همپست و هافبکهای تهاجمی آزادی هستند که حق دارند به هر سو سرک بکشند و گشایشی را در بازی تیم خود ایجاد کنند. هر دو در دوران اوجشان استثنایی بودند و هنوز هم بازیکنانی توانا هستند. شاید کارایی آنها قدری کمتر شده باشد، اما هنوز هر حرکت آنان میتواند گشایشی را در بازی تیمشان ایجاد کند.»
درهایی که باید باز شود
کوتینیو تازه در آنفیلد متوجه شده نقش تماشاگر و حضور و حمایت آنها در راهاندازی بازی یک تیم تا چه حد میتواند موثر باشد. درعین حال بار توقع و انتظارات از بازیکنی با قابلیتهای وی و اصولا هر بازیکنی در آنفیلد بسیار زیاد است و این مساله کار او را برای ارائه آنچه در توانش هست، سخت میسازد.
با این حال، کوتینیو فصل جدید را که لیورپول میکوشد در آن از رتبه هفتمی فصل پیشاش در لیگ برتر انگلیس فراتر رود، موقعیتی مناسب و تازه برای خود میداند و خیال بیتفاوتگذشتن از آن را ندارد. وی میگوید: «اگر امسال در لیورپول بدرخشم، بسیاری از درها خود به خود به رویم باز خواهد شد. هدف و رویای من حضور در جام جهانی 2014 است و برای این مهم لازم است در طول فصل بدرخشم و فیل بزرگ (لقب اسکولاری) به این باور راسخ برسد که من به درد تیم وی در جام جهانی خانگی میخورم. کدام فوتبالیستی را در سطح دنیا مییابید که بازی در جام جهانی اوج آرزوهای فوتبالیاش نباشد؟ من هم از این قاعده مستثنی نیستم.»
همیشه راهی هست
وقتی کوتینیو به اینتر پیوست، بازیکن هجده سالهای بود که تیم مطرح واسکودوگاما در برزیل را ترک کرده و در جستجوی شهرت و افتخار در فوتبال حرفهایتر اروپا بود. با این حال، او در عصر بعد از خوزه مورینیو که طلاییترین دوران اینتر بود، به این تیم پیوست و بدیهی بود اوضاع اینتر رو به نزول و ناکامی برود و چون وی در چنان فضایی به درد جانشینان این مربی سرشناس پرتغالی در جوزپه مهآتزا نخورد، وی را در فصل دوم به عنوان بازیکن قرضی به اسپانیول اسپانیا سپردند. شاید اسپانیا با فوتبال تکنیکی رایج در این کشور مکان مناسبتری برای شکوفایی فزونتر بازی کوتینیو بود، اما به محض اینکه لیورپول به دنبال وی آمد، او از الحاق به این تیم استقبال کرد و اینکه لیورپول صاحب مجوز شرکت در لیگ قهرمانان اروپا هم نبود، وی را در این راه متوقف و ناامید نکرد.
کوتینیو در واپسین روزهای تابستان گرم 2013 میگوید: آمدن به لیورپول و افکارم در این خصوص زمان زیادی را به خود اختصاص نداد و به این نتیجه رسیدم که باید به آنجا بروم.
شاید در آن لحظه لیورپول از مسابقات اروپایی دور بود و الان هم دور باشد، اما همیشه راهی وجود دارد که بتوان به این پیکارها صعود و مجوز آن را کسب کرد و امکان ندارد بازیکنان تلاش در این زمینه را پایان بخشند. من نیز همیشه کوشیدهام در بالاترین سطح فوتبال جهان حضور یابم و نگاهم به جام جهانی 2014 از همین منظر است.
اصل اول
برخی بههمریختگیهای اینترمیلان در زمان مربیگری رافابنیتس اسپانیایی و سپس لئوناردوی برزیلی سبب شد کوتینیو از این تیم قطع امید کند و راهی اسپانیا شود. خود او نیز به همین مساله اشاره میکند و میگوید: «بازی در اینتر آرزوی هر بازیکنی است، اما بعضی مشکلات پاهای مرا در آنجا بسته بود. هرچه بود، گذشت و حالا همه حواسم به لیورپول است و همتیمیهایم در این باشگاه به من کمک خواهند کرد تا به سطوح لازم برسم. اگر هم مشکلی در اینجا به وجود آید، من با کمک تجربیات برگرفته در ایتالیا به حل آن همت خواهم گماشت. در انگلیس سرعت اصل اول است و در نتیجه برای رسیدن به مقصود و اهدافی که دارم باید چندبرابر تلاش و دوندگی کنم. کار سخت است، اما باید برای امور دشوار آماده بود. حتی در برزیل هم فوتبال باشگاهی انگلیس را بهطور دائم تعقیب میکنند و این نشانه اعتبار زیادی است که برای آن قائلند و در نتیجه درخششهای احتمالی من در اینجا از نظرها دور نخواهد ماند.
یوفا / مترجم: وصال روحانی
گفت و گو
