مدال اسب سواری دور از دسترس نیست

اشاره: حضور یکی از سوارکاران ایرانی در جمع 500 نفر برتر رنکینگ جهانی را می‌توان اتفاقی امیدوارکننده برای این رشته دانست. این که با وجود مشکلات فراوان سوارکاری در اعزام‌های خارج از کشور یکی از ورزشکاران کشورمان بتواند در رنکینگ دنیا جایی را برای خود دست و پا کند اگرچه برای برخی‌ها چندان جدی جلوه نکرده است ولی آن را می‌توان اتفاقی بزرگ برای جامعه سوارکاری دانست و امیدواری‌ها را نسبت به آینده دو چندان کرد.

مازیار جمشیدخانی که سال گذشته با حضور در لیگ قفقاز خود را محک زده بود این بار در مسابقه‌های چهار ستاره کشور آذربایجان درخشش چشمگیری داشت و امتیازهای زیادی را برای خود دست و پا کرد؛ امتیازهایی که وی را به رده 455 جهان رسانده ‌است. البته خودش معتقد است این تازه ابتدای کار است و توانایی او و دیگر ورزشکاران کشورمان بسیار بیشتر از این است، اما مشکلاتی که همواره بر سر راه قرنطینه اسب‌ها وجود داشته و سنگ بزرگی برای حضور ورزشکاران کشورمان با اسب‌های شخصی در مسابقه‌های بین‌المللی بوده، باعث شده سوارکاران ایرانی نتوانند در میادین خارجی خود را مورد سنجش قرار دهند.

به نظر می‌رسد حضور در مسابقه‌های چهار ستاره آذربایجان خیلی مفید واقع شده که به رتبه 455 جهان رسیده‌اید؟

من به سال گذشته برمی‌گردم، زمانی که برای اولین بار به مسابقه‌های آذربایجان رفتیم. آن موقع با اسب‌های شخصی به لیگ قفقاز رفتیم که یک دوره مسابقه دو ستاره محسوب می‌شد، اما امسال در رقابت‌های چهارستاره شرکت کردیم که از سطح بالایی برخوردار بود و توانستیم امتیازهای زیادی کسب کنیم.

تصور این را داشتید که به عنوان اولین ایرانی در تاریخ به جمع 500 نفر برتر دنیا برسید ؟

من ابتدا درباره مسابقه‌ها توضیح بدهم. سطح رقابت‌ها که با تعداد ستاره‌ها مشخص می‌شود معمولا به کیفیت جایزه، نحوه برگزاری، ورزشکاران شرکت کننده و برخی مسائل دیگر بستگی دارد. در دنیا بالاترین سطح مسابقه‌های سوارکاری پنج ستاره است، بنابراین مسابقات جام حیدرعلی اف نیز از کیفیت بالایی برخوردار بود. در واقع این رقابت‌ها بعد از مسابقه‌های المپیک و جهانی و نیز پنج ستاره، در رده بعدی قرار داشت که سوارکارانی از کشورهای گرجستان، آلمان، لهستان، بلژیک، ایران و... در آن حضور داشتند. در این میان ایران با 17 راس اسب در این مسابقات شرکت کرد که به نظر می‌رسد تعداد زیادی بوده است.

البته همه ورزشکاران کشورمان نتوانستند نتایج خوبی کسب کنند.

نتایج در مجموع خوب بود. مسابقه‌ها در همه رده‌ها برگزار شد که رقابت‌های مهم آن به 145 و 150 (ارتفاع موانع) برمی‌گشت. شاید به ظاهر ارتفاع 145 سانتی‌متر خیلی دشوار نباشد ولی وقتی تعیین مسیر می‌کنند و موانع متوالی وجود دارد کار بسیار دشوار می‌شود. من دو عنوان سومی را در هر دو رده کسب کردم. البته در مسابقه اول جایزه نگرفتم ولی در رقابت دوم جایزه به من رسید. سری قبل که به مسابقه‌های آذربایجان رفته بودم نفر 821 رنکینگ بودم ولی امسال به 455 رسیدم.

با هزینه‌های شخصی در این مسابقه‌ها شرکت کرده بودید؟

برخی از دوستان مدام درخصوص جایزه 17 هزار دلاری که به من رسید صحبت می‌کردند، ولی کسی به این موضوع اشاره نکرد که حضور در این تورنمنت دست کم 45 میلیون تومان برایم هزینه داشت. جایزه 80 میلیون تومانی که به من رسید در نوع خود جالب بود ولی این را بگویم که همه هزینه‌های این سفر و حضور با اسب شخصی برعهده خود ما بود.

به نظر شما رفت و آمدهای بین‌المللی چقدر روی پیشرفت سوارکاری ایران تاثیرگذار خواهد بود؟

فوق‌العاده تاثیرگذار است. اگر تا همین سال گذشته یک سوارکار ایرانی به مسابقه‌های خارج از کشور می‌رفت کسی روی او حساب باز نمی‌کرد. حتی به من هم اگر می‌گفتند می‌توانی به رنکینگ 500 دنیا برسی شاید مسخره‌اش می‌کردم. اما حالا وقتی فکر می‌کنم به توانایی سوارکاران کشورمان پی برده‌ام. واقعا توانایی ایرانی‌ها زیاد است. با تمام مشکلاتی که در زمینه شرایط اقتصادی وجود دارد و نیز مشکلاتی که در بحث قرنطینه اسب‌ها داریم می‌بینیم سوارکاری با کمک بخش خصوصی روی پای خود ایستاده است. سال‌هاست کشورهای عربی، چینی‌ها و کره‌ای‌ها در حال سرمایه‌گذاری فراوان روی رشته سوارکاری هستند و ما با وجود همه مشکلات روی پای خود ایستاده‌ایم و با آنها رقابت می‌کنیم.

ما در بازی‌های آسیایی دوحه شرکت کرده بودیم و پس از آن دیگر خبری از سفر برون‌مرزی با اسب‌های شخصی نبود. با این روند می‌توانیم به آینده امیدوار بمانیم؟

همان‌طور که گفتم در تمام این سال‌ها کشورهای دیگر پول خرج کردند تا سوارکاری خود را به سطح اول جهان برسانند و ما با مشکلات قرنطینه و مسائل مالی درگیر بودیم. با این حال به رقابت خودمان ادامه دادیم تا سال گذشته که به مسابقه‌های لیگ قفقاز می‌رفتیم به ما می‌گفتند از شما جایزه نمی‌خواهیم و فقط بروید و سالم برگردید. ظاهرا فقط می‌خواستند که ما برویم و اسب‌ها را با خودمان ببریم، اما رفتیم و پنجم شدیم. بنابر این می‌توان موفق عمل کرد. اما حرف من این است تا چه زمانی باید مسابقات را با 15 نفر در داخل کشور برگزار کرد؟ ما باید به مسابقات خارجی برویم تا خود را به سطح اول آسیا برسانیم و به دنیا نزدیک‌تر بشویم. در همین مسابقه‌های اخیر که به آذرباییجان رفته بودیم پاتریک مکنتی بلژیکی که دو رتبه بالاتر از من قرار گرفت در یک دوره به جمع 20 نفر برتر رنکینگ جهانی راه یافته بود. مسابقه دادن با چنین افرادی تجربیات زیادی به‌دنبال دارد که می‌تواند در پیشرفت سوارکاری ایران تاثیر شگرف به‌دنبال داشته باشد.

با این همه مشکلاتی که برای سوارکاری وجود دارد چطور انگیزه‌هایتان را حفظ کرده‌اید؟

آنقدر اوضاع خراب بود که همین که اجازه می‌دهند به مسابقات خارجی برویم برای سوارکاران یک امتیاز بزرگ است. ما دست نیاز را به سوی فدراسیون دراز می‌کنیم که اجازه بدهند به مسابقات خارجی برویم، این تنها خواسته ما از آنهاست. هزینه‌ها را خودمان پرداخت می‌کنیم و اسپانسر هم می‌گیریم. تنها کارهای مربوط به گمرک و سازمان دامپزشکی را تقبل کنند.

موضوع قرنطینه اسب‌های ایرانی بالاخره حل خواهد شد؟

این قضیه به این راحتی حل نمی‌شود، بالاخره باید از جایی شروع می‌شد. خوشبختانه سرپرست فدراسیون با امضای تفاهم‌نامه با سازمان دامپزشکی شاهکار کرد. قرار است با همکاری سازمان دامپزشکی در یک دوره چند ساله این مشکل حل شود.

با تورمی که وجود دارد، سوارکاران چگونه از پس مخارج نگهداری اسب‌ها بر می‌آیند؟

این ورزش باستانی ما است. خیلی از مردم ذاتا به این که اسلام در این باره تاکید کرده و اجداد ما سوارکار بودند آن را ادامه می‌دهند. بعضی وقت‌ها دولت می‌خواهد به ما کمک کند ولی کاری از دست آنها ساخته نیست. وزارت ورزش حتی دیگر پول اعزام ورزشکاران را هم پرداخت نمی‌کند. در این شرایط یک دست لباس سوارکاری ده میلیون تومان هزینه دارد. یک زین اسب برای مسابقه 12 میلیون تومان شده و اگر سوارکار همه پیش‌نیازها را داشته باشد فقط برای نگهداری آن حدود دو میلیون تومان هزینه خواهد کرد.

به نظر شما امکان کسب مدال در بازی‌های آسیایی وجود دارد؟

بله می‌توان مدال کسب کرد. در سوارکاری شانس هم دخیل است و می‌توان به کسب رقابت با کشورهای مطرح قاره امیدوار بود. اگر چند اعزام خارجی داشته باشیم براحتی می‌توانیم خودمان را به آنها برسانیم.

علی رضایی/ جام​جم