برای سفر به حرف دلم گوش می​کنم

آلودگی هوا و دوری مسافت در تهران موجب می‌شود که گشت و گذارها برای بازدید از نقاط دیدنی کم شود. فرض کنید کسی یک روز تصمیم بگیرد به دیدن چند موزه در تهران برود. اگر از موزه هنرهای معاصر در خیابان کارگر شروع کند، برای دیدن موزه رضا عباسی باید به سیدخندان برود و بعد هم به دارآباد در شمال شهر! این مسافت‌های طولانی و آب و هوای نامناسب مانع از چنین تصمیماتی می‌شود. به نظرم بهتر بود که در تهران به طور مرتب تورهایی گذاشته می‌شد تا افراد بتوانند بدون دغدغه‌های متعدد راحت‌تر دیدنی‌های شهرشان را ببینند. علاوه بر این که می‌شود موزه‌های تهران را دو بار یا سه بار هم دید، زیرا بعضی از آنها مانند موزه فرش هرچند وقت یک بار فرش‌های جدیدی را از مخزن خارج می‌کند و به نمایش می‌گذارد.

از تهران که بگذریم من در کشورمان بسیار سفر کرده‌ام. به واسطه شغلم هم با برنامه‌ریزی و هم بدون برنامه‌ریزی، هم هوایی و هم زمینی و هم دریایی مناطق بسیار زیادی را دیده‌ام. آنقدر سفر کرده‌ام که دیگر از مرکز استان‌ها می‌گذرد و تجربیات سفرهایم به روستاها و جاهای بکر می‌رسد.

یکی از عجیب‌ترین استان‌های کشور ما که نمونه‌اش در جهان کم‌نظیر است، استان سمنان است. قبل از توضیح درباره این استان بگویم که یک روستای تاریخی در آنجا هست با نام ترود که گویا در گذشته به آن ته رود می‌گفتند و کم‌کم به ترود تبدیل شده است. شما وقتی از شاهرود به سمت جنوب استان سمنان بروید، این روستا را می‌بینید. بخشی از فیلم مختار هم در اینجا فیلمبرداری شده است. جالب است که در مسیر رو به جنوب سمنان کم‌کم به جایی می‌رسید که فقط شن، رمل، بیابان، شتر، نخل و خرما وجود دارد. حالا اگر همین استان را به سمت شمال طی کنید، به جنگل ابر شاهرود می رسید و بعد هم به سمت شمال کشور و هوای شرجی و جنگل و دریا. تجربه کویر و دریا با سفر در یک استان!

یکی از آخرین سفرهایم امیریه دامغان بود. قلعه سپهسالار در اینجا قرار دارد که هنوز هم مردم در این قلعه زندگی می‌کنند. قلعه شامل سه بخش بیرونی، میانی و اندرونی می‌شود. در بخشی میانی بازارچه قرار دارد و بخش اندرونی شامل کوچه پس‌کوچه‌ها و خانه‌ها می‌شود. ما در اینجا خانم‌های مسنی را ملاقات کردیم که همچنان خودشان نانشان را می‌پزند و یک پارچه معروف می‌بافند که چیزی شبیه کرباس یا شمد است. البته گلابگیری اینجا را نباید فراموش کرد که موجب ایجاد مراسم خاصی به نام گل غلتان کودکان شده که اردیبهشت برگزار می‌شود.

در قسمت شمال کشور هم با طبیعت متفاوتی مواجه شدم. وقتی حدود یک ساعت از گرگان دور می‌شوید و به داشلی برون و اینچی برون می‌رسید، جایی که هیچ درختی ندارد و کاملا متفاوت از فضای گرگان است.

معمولا تصاویر زیادی از مناطق و دیدنی‌های مشهور در کتاب‌ها و اینترنت وجود دارد، ولی بعضی مناطق هستند که کمتر به آنها مراجعه شده در حالی که بسیار دیدنی هستند. هنوز هم فرصت کافی برای دیدن تمام این مناطق برایم فراهم نشده است. گرچه هنوز هم یاد آوری جاهایی مثل سرچشمه زاینده‌رود در کوهرنگ برایم جالب است. باور نمی‌کردم که آن رود بزرگ زیبای استان اصفهان از استان دیگری سرچشمه گرفته باشد. رودی که سرچشمه‌اش هم منطقه خوش آب و هوا با باغ ها و مزارع حاصلخیزی را ایجاد کرده است. دشت لاله‌های واژگون و اورامانات کردستان هم بسیار زیبا هستند.

در طرف زنجان هم اگر به طارم علیا و سفلی بروید، در مرزی بین آذری‌زبان‌ها، تات‌ها، تالش‌ها و گیلکی‌زبان‌ها قرار می‌گیرید. در این مرز عجیب زبان خاصی رایج است که اگر مثلا کسی تات صحبت کند فقط آنها که تات را بلد هستند، متوجه می‌شوند.

از دیدنی‌های طبیعی که بگذریم، باید از مردممان بگویم که به هر جا در کشور رفته‌ام با مردم دوست‌داشتنی، مهربان و مهمان‌نوازی مواجه شده‌ام که گاهی اوقات خوبی آنها دیگر باورکردنی نیست. فقط باید رفت و دید و لمس کرد. ‌من بعد از این همه سفر در کشور متوجه شدم که بد است کسی بگوید من کویر را به دریا ترجیح می‌دهم یا دریا را نسبت به جنگل یا... شاید اگر کسی یک شب کویر را تجربه کند، دیگر حاضر نباشد از آنجا دل بکند و شب کویر را با جای دیگر عوض کند.‌ معتقدم که خوب است همه جا را در زمان مناسب خودش ببینیم.

با این روش دیگر نمی‌شود گفت: کویر بهتر است یا دریا. هرکدام جذابیت‌های خاص خودش را دارد. مگر این که کسی علاقه خاصی به کویر یا جنگل یا دریا داشته باشد. من هم در سفرهای شخصی‌ام به دلم نگاه می‌کنم که این بار می‌طلبد به کدام سمت برود. جای همه شما خوانندگان عزیز خالی که من به هر جا سفر کردم، برایم خوب بوده است و بسیار به من خوش گذشته است. ‌