شنای 5 قهرمان، خلاف مسیر آب

شاید مورد هادی ساعی، مثال روشنی در این زمینه باشد. در شرایطی که خیلی‌ها اعتقاد داشتند این تکواندوکار افتخارآفرین شایستگی حضور در بازی‌های المپیک 2008 پکن را ندارد و فضایی سنگین علیه او شکل گرفته بود، ساعی فقط تمرینات خود را دنبال کرد تا در این بازی‌ها به نجات ورزش ایران آمده و با کسب تنها طلای کاروان ایران و دومین طلای المپیک خود، نام خود را در بین نوادر ورزش ایران و جهان ثبت کند. شاید اگر ساعی نیز می‌خواست جلوی کادرفنی دست به جبهه‌گیری زده و ساز مخالف برای خود کوک کند، نمی‌توانست از عنوان قهرمانی‌اش در پکن دفاع کند، اما او که آموخته بود در ورزش ایران کسانی موفق‌اند که از حواشی دور باشند، هیچ زمان وارد این بازی‌ها نشد تا بتواند در پکن، حرف خود را در میدان مبارزه بزند. در شرایطی که نمونه هادی ساعی در ورزش ایران کم نیست، معلوم نیست چرا پنج وزنه‌بردار المپیکی ایران جلوی فدراسیون و سرمربی تیم ملی وزنه‌برداری دست به جبهه‌گیری زده و عنوان می‌کنند به هیچ‌وجه نمی‌خواهند به‌نظر فدراسیون و حسین رضازاده احترام بگذارند و با کورش باقری تمرین کنند. هر چند از این جمع پنج نفره، یکی دونفرشان بعید به نظر می‌رسد دیگر در صحنه قهرمانی آفتابی شوند، اما بی‌شک خواسته آنان جز قهرمان‌سالاری معنایی ندارد.

حتی خود رضازاده نیز زمانی که وزنه می‌زد و در تیم ملی حرفش خریدار داشت، هیچ زمان نمی‌گفت که با این مربی تمرین می‌کند و با فلانی نه و زمانی که با تصمیم مسئولان فدراسیون بین او و کورش باقری (دوست و مربی آن زمان او) جدایی افتاد، رضازاده کوچک‌ترین اعتراضی به‌این مساله نداشت تا خلاف برنامه فدراسیون در مسیر دیگری شنا نکند، اما امروز معلوم نیست چه اتفاقی افتاده که تنی چند از قهرمانان می‌خواهند با تحمیل نظر خود به فدراسیون، باقری را بدون در نظر گرفتن تمام زحماتش در جهت موفقیت آنان در المپیک لندن کنار زده و نظرشان را به فدراسیون تحمیل کنند. هرچند رضازاده تا امروز زیر بار این خواست غیرمنطقی نرفته است، اما یقینا مسیری که پنج قهرمان وزنه‌برداری در پیش گرفته‌اند، مسیر روشنی در جاده قهرمانی نیست.

حجت‌اله اکبرآبادی / دبیر گروه ورزش