جمعه ها بدون تاکسی و قانون

عجله داری ، عصر جمعه باید سرکار باشی. هر دو مسیرت هم مثلا تاکسی خور است. مسیر اولی ، 15 تا 20 دقیقه ، منتظر می مانی تا تاکسی برسد، آن هم با چه ادا و اصولی.

کد خبر: ۵۵۶۵۲

راننده با طمانینه از صندوق عقب ، فلاسک چایی اش را می آورد. لیوانش را پر می کند، دوباره می رود، برمی گردد، دست به جیب ، چای را هورت می کشد.
تو و بقیه مسافرها به ساعت نگاه می کنید. یکی بالاخره با صدایی زیر می گوید: «آقا، نمی ریم؛» بالاخره پشت رل می نشیند، از آینه ، اول به مسافر معترض و بعد تک تکمان چشم غره می رود.
حرکات طی مسیر بماند که چطور بقیه پول را بر می گرداند یا غر می زند که در را آهسته ببندید. جمعه است دیگر. مسیر بعدی ، اوضاع ظاهرا بهتر است.
3مسافر عقب کیپ هم نشسته اند. می پری صندلی جلو که طبق قانون جریمه و اجبار، تک سرنشین است. خیالت آنقدر جمع است که در را هم می بندی. از راننده اما خبری نیست ، جمله همیشگی: «آقا، نمی ریم؛»
- «بذار پر شه بعد خانم ، چه خبره؛» بحث فایده ندارد. مرغ جمعه ها بدون مامور راهنمایی رانندگی یک پا دارد. «جمعه ها، جلو 2 نفر سوار می کنیم ، ناراحتی؛»
جمعه است دیگر، مگر می توانی برای آقای راننده ناراحت هم بشوی؛

بودن یا نبودن افسر، مساله این است
وسط هفته هم ، اوضاع خیلی فرق نمی کند. مساله این است : افسر باشد یا افسر نباشد. مسیر کوتاهی است ، اما با وجود همه اعتراض ها، کرایه 150 تومانی اش ، به بهانه همیشگی گرانی بنزین و لاستیک و آینه بغل و... شد 200تومان.
ترافیک مدتهاست که همه برنامه ریزی هایت را به هم زده ، مسیر نیم ساعته را 45 دقیقه در نظر گرفته ای ، اما یک ساعت طول کشیده ، برای مسیر دوم دیگر از «عجله» هم گذشته ، استرس داری ، راننده تاکسی می گوید: «یه نفر میدان...» خدا را بابت این خوش شانسی شکر می گویی و می پری روی صندلی.
راننده ماشین را روشن می کند، تک سرفه ای می کند: «الان بگم ، نفری 250 تومان.» مسافر جلویی اعتراض می کند: «از دیروز تا حالا شد 250 تومان؛» «نه آقا، اما ترافیک امروز با دیروز فرق داره.»
بحث شان بالا می گیرد، مسافر جلویی ، با عصبانیت پیاده می شود. من و 2 مسافر عقبی ، اصلا به رویمان نمی آوریم ، یعنی فرقی هم نمی کند، قانون نانوشته این است: «یا پیاده شو، یا 250 تومان را بده.»
حالا دیگر به «استرس »ات ، حس دیگری هم اضافه شده ، احساس «خفگی» می کنی.