ادعاهایی بزرگ و سخت در باواریا

ادعای اخیر گواردیولا در این خصوص که او بایرن را قادر خواهد ساخت همان فوتبال درخشان و چشم‌نواز بارسا را ارائه کند، بر دشواری‌های کاری او و جالب‌بودن ماجرا افزوده است.

از آنجا که فوتبال آلمان دو سه سالی است دوقطبی شده و بجز بایرن و بوروسیا دورتموند تیم دیگری بخت حقیقی قهرمانی در لیگ این کشور را ندارد و بعید است که یورگن کلوپ پس از فتح سه جام در دو فصل گذشته برای دورتموند فصل بعد هم در وست فالن بماند؛ امکان قهرمان‌شدن بایرن در فصل آینده پیکارهای لیگ آلمان از حالا بالای 80 درصد نشان می‌ دهد و این تیم امسال هم در حضور کلوپ در این لیگ یکه‌تازی کرده و با فاصله زیادی در صدر جولان داده و چون انباشته از بیش از 15 ملی‌پوش کشورهای مختلف است، کار گواردیولا برای رسیدن به دستاوردهای فوق آنقدرها هم سخت نخواهد بود، اما این ادعا که بایرن هم زیر‌نظر وی مثل بارسا یک فوتبال عالی، فنی و استثنایی را ارائه خواهد داد، با توجه به شکل و فرم کاملا متفاوت بازی بایرنی‌ها و احتساب خو و عادات ژرمن‌ها و سن بالای تعدادی از بازیکنان این تیم که تغییر عادات قدیمی شان را غیرممکن می‌سازد، چندان باورپذیر و آنقدرها هم قابل اجرا نشان نمی‌دهد.

هر چند مسائل عجیب‌تر و دور از ذهن‌تر از این نیز تا به حال بارها در فوتبال روی داده اما نمی‌توان از حجم دشواری آنچه گواردیولا حرفش را به میان آورده، متعجب نشد.

مردی که فقط در چهار سال کار در کاتالونیا به سبب عظمت فنی ستاره‌های بارسا و بویژه لیونل مسی 13 جام از 19 جام فراروی خود را برد، گفته است: «خیلی‌ها می‌گویند بازی بارسا به قدری پیچیده و عالی و دست نیافتنی است که سایرین نمی‌توانند آن را اجرا کنند، اما حقیقت امر چیزی خلاف این است و بازی بارسا مبتنی بر پاس‌کاری‌های سریع و از گردش نینداختن توپ و حرکت قدم به قدم و سریع تا آستانه دروازه رقبا و زدن ضربات آخر در چنان محلی است. در این سیستم چون سرعت بالا و فشار روی دروازه‌ حریفان زیاد است، رقبا دیر یا زود به اشتباه می‌افتند و راه گلزنی باز می‌شود، اما این شیوه چیزی پیچیده‌تر از آنچه گفتم نیست و من همان را حتی در زمان بازیگری خودم نیز به گونه‌ای در بارسا در دست اجرا توسط مربیان وقت می‌دیدم.»

شاید اشتیاق عظیمی که گواردیولا از شکل‌گیری آن در وجودش برای بازگشت به میدان بعد از هشت ماه دوری از کار مربیگری می‌گوید، مساله صحیح‌تر و قطعی‌تری در قیاس با ادعاهای بارسایی او باشد.

وی معترف است این دوری، وی را پیش از هر زمانی به بازگشت به حرفه‌اش تشویق کرده و دلش برای آن همه مسابقه و هیجان و البته سختی تنگ شده است، اما اینجا هم این سوال و مایه حیرت مطرح است که چطور در شرایطی که در روزهای منتهی به اعلام انتصاب وی در باواریا همه جا صحبت از رویکرد وی به انگلیس و مشغول شدنش در یکی از دو تیم منچسترسیتی یا چلسی در میان بود، او سر از فوتبال بکلی متفاوت آلمان درآورد و مبنا و دلیل و بنیاد این تغییر آهنگ و هدف چه بوده است.

کاپیتان و سرمربی اسبق آبی و اناری‌ها در ماه‌های منتهی به احراز سمت سرمربیگری بایرن بارها گفته بود اشتیاق کار در لیگ برتر انگلیس او را به وجد آورده است و پست و سمتی را در این کشور جستجو می‌کند.

او چند ماه در نیویورک ساکن شد و به یادگیری زبان انگلیسی پرداخت سپس با تبریک به انگلیسی‌ها بابت صد و پنجاهمین سال تاسیس اتحادیه فوتبال‌شان گفته بود: «شاید هیچ چیز با تجربه کار در انگلیس برابری نکند و من قطعا از حضور در لیگ انگلیس استقبال می‌کنم. با هر کس که در انگلیس بازی یا مربیگری کرده به گفت‌وگو پرداخته‌ام و متوجه شده‌ام که چه اثر مثبتی را بر آنها نهاده است و من نیز طبعا از این تجربه دوری نخواهم جست و آن را وسیله‌ای برای غنی‌تر و کامل‌تر شدن خود می‌دانم. در ایتالیا و کلا کشورهای لاتین فقط تا زمانی محبوبید که برنده باشید و یک شکست هم کافی است تا کمر به قتل‌تان ببندند. در انگلیس این طور نیست و برنده و بازنده تشویق‌تان می‌کنند و فوتبال را می‌ستایند و نه فقط مجریان آن را. حضور وسیع تماشاگران در استادیوم‌ها و شور و شوقی که دارند در کمتر کشوری قابل حصول است».

با این حال تصور می‌شود ترس از کار کردن با رومن آبراموویچ مالک نه‌چندان عاقل و متغیرالاحوال چلسی که یک میلیاردر روسی است و با کوچک‌ترین بهانه‌ای مربیان تیمش را برکنار می‌کند و بار عظیم مسوولیت‌ها در منچسترسیتی، گواردیولا را از کار در انگلیس تا اطلاع ثانوی برحذر داشته و او آرامش و اطمینان موجود در بوندس‌لیگا و تضمین قهرمانی بایرن را برای خود ارجح شمرده است و اگر هم به انگلیس برود، در آینده‌ای دورتر خواهد بود.

گواردیولا می‌دانست و می‌داند که آبراموویچ به‌رغم ارائه پیشنهادی 22 میلیون یورویی به وی که او را فراتر از خوزه مورینیو تبدیل به گران‌ترین مربی تاریخ می‌کرد، هیچ تضمینی را برای حفظ او در درازمدت نمی‌داد و تا الکس فرگوسن پرتوان در منچستر یونایتد حضور دارد، قهرمان کردن منچستر سیتی در لیگ انگلیس مثل فصل پیش به کاری شبیه به معجزه (در ثانیه‌های پایانی فصل و بعد از آن!) نیاز دارد، در حالی که در آلمان می‌توان در بایرن بود و آنقدرها هم ندرخشید و باز قهرمان شد.

همان‌طور که پیش‌تر گفتیم برای گواردیولا که شطرنج‌باز قهاری است، این بسیار اهمیت دارد که در اولین قدم و حرفه‌اش بعد از رهبری «ابرتیم» کاتالونیایی، حتما صاحب جام و عنوانی شود تا این اتهام البته صحیح از وی دور نگه داشته شود که بیش از آن که او هنرمند باشد، تیم قبلی‌اش هنرمند بوده است.

فرضیه برابر با حقیقتی که اینک در مورد تیتو ویلانووا و رورا، جانشینان گواردیولا در نیوکمپ صدق می‌کند و تیم فعلی بارسا به قدری خوب و قوی است که بعد از رفتن پپ لطمه‌ای ندیده و پس از بیماری ویلانووا و ارتقای پست رورا هم نزول نکرده و تازه بهتر هم شده است و هر کس راس آن بنشیند موفق خواهد بود و بهتر بگوییم هنرهای مسی و ژاوی و اینییستا و یارانشان به نام آن مربی نوشته خواهد شد.

باور گواردیولا این است که هیچ باشگاهی و حتی پاری‌سن‌ژرمن فرانسه با دریای امکانات مالی‌اش، آث‌میلان با اعتبار قدیمی‌اش و حتی منچستر یونایتد که بخش‌هایی از هیات مدیره این باشگاه نیز خواهان وی بوده‌اند، نمی‌توانستند اطمینانی را که بایرن و قلت مدعیان بزرگ در بوندس‌لیگا برای او فراهم می‌آورند، به او ببخشند.

فرانس بکن باوئر، ستاره و کاپیتان و رییس سابق بایرن مونیخ و رییس افتخاری کنونی این باشگاه جذب گواردیولا را بهترین اقدام ممکن از جانب تیمش خوانده و گفته است به احترام مردی که به انتخاب خویش و به قصد استراحتی یکساله در پایان فصل پیش نیوکمپ را ترک گفت، کلاهش را برمی‌‌دارد و خود گواردیولا هم گفته است: «اگرچه پیشنهادهای خوب متعددی داشتم، اما بایرن را به سبب شرایط کاری بهتر ترجیح دادم و باورم این است که در مونیخ بهتر می‌توان به اهداف شغلی مورد نظر رسید. از این‌که بار مسوولیت‌ها و درخواست‌ها از من برای پیروز کردن بایرن بسیار زیاد است نگران نیستم، زیرا می‌دانم این تیم توان رسیدن به این مهم را دارد؛ هرچند شروع کردن مجدد همه چیز از نقطه صفر در کشوری دیگر کار بسیار سختی است.»

خبرگزاری آلمان - مترجم: وصال روحانی