بایدها و نبایدهای فقهی فرزندخواندگی

نه، به هیچ وجه فرزند خوانده نمی‌تواند سهم ارثی از والدین ببرد. مطابق قوانین شرعی و فقهی، فرزندخوانده نمی‌تواند ادعایی بر اموال زن و مردی داشته باشد که او را بزرگ کرده‌اند، اما زوجی که فرزندی را به‌عنوان فرزندخوانده قبول کرده‌اند، می‌توانند سهمی از اموال خود را به فرزندخوانده ببخشند. در سوره احزاب نیز به این موضوع به تفصیل اشاره شده است و خداوند به صراحت در قرآن می‌گوید که فرزند خوانده، فرزند صلبی شما نیست که بخواهد از اموال شما ارث ببرد.

اتفاقا یکی از اشکالاتی که وجود دارد همین است که نباید در شناسنامه فرزند‌خوانده‌ها، نام و نشانی از والدینی باشد که فرزندی را تحت سرپرستی گرفته‌اند، یعنی مطابق کلام خداوند، فرزند‌خوانده فرزند صلبی انسان نیست که نام خانوادگی فرزندخوانده را با نام سرپرستش ثبت می‌کنند، حتی خداوند در قرآن می‌فرماید فرزندخوانده‌ها را با نام سرپرستشان نخوانید، بلکه آنها را برادران دینی یا دوستان خطاب کنید.

خیر. فرزند خوانده به پدر و مادری که او را به سرپرستی گرفته‌اند محرم نیست و وقتی فرزند خوانده به سن بلوغ رسید یا باید او را از خانواده جدا کنند یا امکان ازدواج او را با فردی از همان اعضای نزدیک خانواده فراهم کنند تا به این طریق به آن خانواده محرم شود.

چنین چیزی هم امکان ندارد. اصلا ما صیغه‌ای به نام خواهر و برادری نداریم. این‌که یک‌سری خانم‌ها و آقایان در عید غدیر با هم عقد خواهر و برادری می‌بندند، غلط است و این صیغه غلط، اصلا به معنای محرمیت آنها معنی نمی‌دهد.

در قرآن کریم، بارها و بارها بر حمایت از ایتام تاکید شده است؛ آنقدر که حتی قوانین بیرونی هم نمی‌تواند جوابگوی کلام قرآن درباره حمایت از ایتام و فرزند خوانده‌ها شده باشد. در شرع اسلام داریم که هر فردی فرزند خوانده‌ای را قبول کند و دستی بر سر یتیمی بکشد، ملائکه به تعداد موهای سر آن یتیم، برای آن سرپرست ثواب می‌نویسند.

آوید طالبیان / گروه جامعه