سینما کمک کرد خودم را خوب بشناسم

برای من این حرفه همه چیز است و تمام اجزای آن را دوست دارم. شاید به همین دلیل است که اینقدر سخت و فشرده کار می‌کنم. به صورت طبیعی، در بین رشته‌های مختلف این حرفه بازیگری برایم اهمیت بیشتری دارد. همیشه به بازیگران جوان می‌گویم مسئولیت‌پذیر باشند. این کار خیلی سختی نیست، ولی شاید بعضی‌ها نخواهند به آن عمل کنند. وقتی شما قرارداد بازی را امضا کرده و چک دستمزد را می‌گیرید، باید مسئولیت‌پذیر هم باشید.

شما متعهد نسبت به انجام کاری می‌شوید و از همان ابتدای کار باید این تعهد را عمل کنید. ممکن است از کارکردن با این یا آن فیلمساز راضی و خوشحال نباشم، ولی باید به تعهدم عمل کنم. برای همین، سعی می‌کنم همکاری با فیلمسازانی را قبول کنم که سبک کارشان را دوست دارم و می‌خواهم با آنها کار کنم. برای مثال، کارکردن با استنلی کوبریک در «چشمان تمام باز» یک افتخار بزرگ بود. تمام تلاشم را کردم تا این فیلم تبدیل به همان چیزی شود که او دوست دارد. زمان کار با بقیه فیلمسازان هم از همین شیوه پیروی می‌کنم.

نه به آن صورت. قبل از امضای قرارداد و قبول تعهد، خیلی دقت می‌کنم؛ ولی هیچ تضمینی برای رخدادهای آینده وجود ندارد. بعضی وقت‌ها احساس می‌کنی فیلمی که بازی می‌کنی، دقیقا همان چیزی است که می‌خواهی، اما در عمل این اتفاق نمی‌افتد و شرایط به گونه‌ای پیش می‌رود که انتظارش را نداشتی، اما در این حالت هم باید حرفه‌ای عمل کنی و پروژه را به شکل آبرومندی به پایان برسانی.

جوایز همیشه فوق‌العاده و خوب بوده ‌است. تا به حال چند بار نامزد دریافت جایزه از مراسم‌ مختلف شده‌ام و چندتایی را هم گرفته‌ام، اما سینما برای من محدود به جوایز نیست و برای دریافت جایزه نیست که فیلم بازی می‌کنم. اگر بگیرم، خوشحال می‌شوم و اگر نگیرم، خیلی برایم اهمیت ندارد.

تا قبل از این فیلم در هیچ‌یک از کارهایم در چنین نقشی با این حال و هوا ظاهر نشده بودم. به این دلیل علاقه‌مند بازی در این نقش شدم که او یک شخصیت ضداجتماعی دارد و خیلی خاص است. او همراه خودش ویرانی و خسارت می‌آورد و هر جا که پا می‌گذارد، مشکل‌ساز می‌شود. او یکجورهایی نیروی فشار و اجبار طبیعت است. به همین دلیل، بازی در نقش چنین آدمی چالش‌های زیادی را به همراه خودش می‌آورد. نمی‌شود همیشه در فیلم‌ها در نقش آدم‌های خوب و دوست‌داشتنی و شسته‌رفته بازی کرد!

در دوران نوجوانی اصلا فکرش را هم نمی‌کردم روزی بازیگر شوم، اما وقتی در 19 سالگی «ریسکی بیزینس» (1983)‌ را بازی کردم، تازه متوجه شدم چیزی بزرگ‌تر و فراتر هم در زندگی وجود دارد که تا آن زمان متوجه آن نشده بودم.

برای کمتر بازیگری امکان زندگی آرام و راحت فراهم می‌شود، البته زندگی جالب و سرگرم‌کننده‌ای داشته‌ام. در زندگی من هم پیچیدگی‌های زیادی وجود داشته است، اما همیشه راه‌ها و روش‌هایی برای مقابله و مواجهه‌شدن با این پیچیدگی‌ها وجود دارد. همیشه در زندگی‌ام یک اصل را رعایت کرده‌ام و آن مسئولیت‌پذیربودن است؛ مسئولیت به عنوان یک پدر، یک تهیه‌کننده و یک بازیگر. از انجام این مسئولیت‌ها هم لذت می‌برم. در همه حال، در حال تغییر‌کردن، رشد‌کردن و متحول‌شدن هستم. برای همین است که در زندگی‌ام هیچ‌وقت لحظه‌ای وجود ندارد که در یک گوشه آرام بگیرم و احساس آرامش کنم.

پیوند خانوادگی مهم‌ترین چیزی است که در زندگی دارم. بازیگری عشق زندگی‌ام است، ولی مانع از ارتباطات گرم خانوادگی‌ام نشده است. ارتباط بسیار نزدیکی با خانواده‌ام ـ بویژه خواهرانم ـ دارم و در طول هفته با هم دیدار می‌کنیم.

حقیقتش را بخواهید، علاقه زیادی به مشاوره با دیگران ندارم. از آن دسته آدم‌هایی هستم که وقتی می‌خواهم کاری انجام دهم، قبل از آن درباره‌اش فکر می‌کنم. اگر پس از فکرکردن و تحقیق به این نتیجه برسم که کار درستی است، آن را انجام می‌دهم. از کسی هم چیزی درباره آن نمی‌پرسم. این‌طور نیست که پیش این و آن بروم و بپرسم: «خب، تو در این باره چه فکر می‌کنی؟» هر تصمیمی را در زندگی‌ام خودم گرفته‌ام؛ چه در زندگی خانوادگی و چه در حرفه بازیگری.

برای هر بازیگری خوب و ضروری است که در کنار حضور در فیلم‌های مردم‌پسند، در کارهای غیرمتعارف هم بازی کند. وقتی متولد چهارم جولای (1989) را برای الیور استون بازی کردم، خیلی‌ها گفتند: «می‌خواهی کارنامه و سابقه بازیگری‌ات را خراب کنی؟ چرا بعد از فیلم موفقی مثل «تاپ‌گان»، در این فیلم بازی کردی؟ چرا نرفتی به سراغ تاپ‌گان 2 و آن را تهیه نکردی؟»، اما توجهی به این حرف‌ها نکردم. تاپ‌گان را بازی کرده بودم و حالا می‌خواستم کار متفاوتی ارائه دهم. می‌خواستم خودم را به چالش بکشم. در فیلم‌های مردم‌پسند و پرفروش تجاری، جایی برای به چالش‌کشیدن خود وجود ندارد.

واقعا از صحبت‌کردن با فیلمسازان و بازیگران لذت می‌برم. این کار کمک می‌کند تا با تجربیات دیگران آشنا شوی و از آنها برای کار خودت استفاده کنی. حسود نیستم و از موفقیت دیگران خوشحال می‌شوم. وقتی فیلم‌های همکارانم را می‌بینم، به‌ آنها زنگ می‌زنم یا یادداشتی برایشان می‌فرستم. به آنها می‌گویم از دیدن کارشان لذت برده‌ام. حتی می‌پرسم چگونه آن کار را جلوی دوربین برد‌ه‌اند. چه ایرادی دارد که از کارهای خوب همکارانت تعریف کنی و صادقانه بگویی بازی خیلی خوبی داشته‌اند؟ اوایل کار بازیگری‌ام، خیلی خجالتی بودم. ولی به مرور یاد گرفتم با همکارانم صحبت کرده و دنیای خودم را با آنها تقسیم کنم.

اوایل کارم وقتی مردم مرا نگاه می‌کردند، عصبی می‌شدم. آدم‌ها به تو خیره می‌شوند و نمی‌دانی چه‌کار کنی. پذیرش آن همه توجه برایم کمی سخت بود، اما بتدریج با آن کنار آمدم و فهمیدم این بخشی از حرفه‌ ماست. طبیعی است که مورد توجه مردم عادی باشیم و آنها به ما خیره شوند. شهرت هم مثل هر چیز دیگر، مزایا و معایب خودش را دارد.