اختلاف مخاطب ما با «نود» زیاد نیست

بعد از انقلاب، تغییرات اساسی در روند برنامه‌سازی اتفاق افتاد و ریتم برنامه‌ها بسیار تغییر کرد. خوشبختانه یکی از مواهبی که طی این سال‌ها با آن مواجه شدیم، حضور مسئولان علاقه‌مند به ورزش در سیماست. مدیران سیما اوایل دهه 60، روی پخش چنین برنامه‌ای تاکید زیادی داشتند و بعد از جلساتی که برگزار شد نیاز تولید یک برنامه ورزشی به شکل هفتگی ـ که به شکل مدون به رشته‌های مختلف بپردازد ـ احساس شد. طرح این برنامه هم ابتدا با مرحوم وارطان آنتاسمیان بود. ایشان سال 60 این موضوع را مطرح کرد و سال 61 هم شکل اجرایی به خود یافت، هرچند اگر پشتیبانی‌های مهندس متقی و مجید وارث نبود، این برنامه هیچ‌گاه پا نمی‌گرفت.

بله، چون در آن زمان، بازی‌ها پنجشنبه‌ها و جمعه‌ها برگزار می شد و از این نظر شنبه‌ها را هم باید به کار مونتاژ و... اختصاص می‌دادیم. به همین علت بهترین زمان برای پخش این برنامه یکشنبه‌ها بود.

هر دو کنار هم قرار داشت و شاید اگر هر یک از آنها را در آن مقطع از این برنامه می گرفتید این برنامه جذابیت خودش را از دست می‌داد. در هر حال این برنامه سال‌ها تنها مرجع علاقه‌مندان ورزش بود و از این حیث مورد توجه آنها قرار می‌گرفت.

نه‌تنها ناراحت نشده‌ و نمی‌شوم، بلکه حسابی هم خوشحال می‌شوم. وقتی ورزش و مردم پخش می‌شد، جمعیت ایران 35 میلیون نفر بود و خب امروز این جمعیت به حدود 75 میلیون نفر رسیده و بیش از دو برابر شده است. طبیعی است در شرایط کنونی، نیاز مردم به برنامه‌های مختلف بیشتر شده است. باید این برنامه‌ها روی آنتن باشند تا هر کس با ذائقه خودش به تماشای آنها بنشیند. هر چند من معتقدم مخاطب ما همچنان مانند گذشته است و ما نیمی از مخاطبان را که از قبل مانده‌اند (یعنی آن جمعیت 35 میلیونی) را داریم و تنها نیم دیگری از مخاطبان به دیگر برنامه‌ها جذب شده‌اند. گواه آن هم میزان آگهی‌های بالا و استناد سایت‌ها به اتفاقاتی است که در این برنامه رخ می‌دهد.

خب این موضوعی که شما به آن اشاره می‌کنید دغدغه بسیاری از دوستان در آن مقطع بود و نظرشان این بود که بعد از 25 سال ریسک بزرگی است که ما این کار را انجام بدهیم، اما خب ما این ریسک را از آنجا که اهل خطر هستیم، کردیم. احساس کردیم این روز پتانسیل بیشتری برای جذب مخاطب دارد و در طول این پنج سال هم عملکردمان نشان می‌دهد موفق عمل کرده‌ایم.

مادرم همیشه به من می‌گفت بهرام تو خیلی خوشمزه‌ای و شوخی‌هایت به دل می‌نشیند؛ هر چند همسرم چنین اعتقادی نداره (خنده) اما خب جدا از شوخی، من موفقیتم را مدیون همین​ها هستم که باعشق و گذشت کار من را تحمل کرد. در هر حال فکر می‌کنم این شوخ‌طبعی باعث می‌شود برنامه از حالت یکنواختی خارج شود و مردم حس صمیمیت بیشتری با برنامه و البته مجری داشته باشند.

عملکرد تلویزیون بویژه در ده سال اخیر، بسیار مثبت بوده و برنامه‌هایی که تولید کرده بسیار اثرگذار و قابل دفاع است. یکی از ارکان مقابله با تهاجم فرهنگی از طریق شبکه‌های ماهواره‌ای، برنامه‌های ورزشی است، چون آنها هر چقدر هم تلاش کنند برنامه‌هایشان نمی‌تواند به اندازه کارهای داخلی مخاطبان را به خود جلب کند.

اگر سعه‌صدر وجود داشته باشد، شکی ندارم این اتفاق رخ خواهد داد. شبکه ورزش راهی طولانی در پیش دارد و هنوز ابتدای راه است. اگر امکانات کافی در اختیارش قرار بگیرد، نقطه عطفی در کارنامه تلویزیون محسوب می‌شود.

این انتظار و توقع مردم کاملا بجاست. با این که من خودم عاشق فوتبال هستم، اما نباید فراموش کرد ورزش صرفا در فوتبال خلاصه نمی‌شود و باید به دیگر ورزش‌ها هم میدان داد. واقعا گاهی به جای پخش فوتبال‌های خارجی می‌توان به رشته‌های دیگر توجه کرد. حتی در پخش فوتبال داخلی، ما صرفا بازی‌های استقلال و پرسپولیس را پوشش می‌دهیم، در حالی که دیگر تیم‌ها هم عملکرد قابل قبولی از خودشان ارائه می‌کنند. خب طبیعی است در چنین شرایطی، تماشاگران و علاقه‌مندان ناخودآگاه جذب این دو تیم شوند. تمرکز صرف ما روی فوتبال باعث شده است بسیاری از رشته‌ها با وجود جذابیت‌هایشان دیده نشوند. اما اگر شبکه‌های خارجی را مرور کنید، متوجه می‌شوید نگاه و توجه یکسانی به همه رشته‌ها وجود دارد. واقعا چه ایرادی دارد رشته‌هایی چون تنیس روی میز یا حتی هاکی هم روزی پخش مستقیم شوند؟ امیدواریم به لطف شبکه ورزش این اتفاق رخ دهد.

خیر، چنین امکانی وجود ندارد. این برنامه زیر چتر حمایتی شبکه یک است.

بله و این را از خودم نمی‌گویم، بلکه آمارها نشان می‌دهد. میان ما و برنامه نود به لحاظ مخاطب 15 تا 20 درصد اختلاف وجود دارد. ما سعی می‌کنیم به دور از هر گونه حاشیه و جنجال، برنامه‌ای مفید برای گروه‌های سنی مختلف و رشته‌های متفاوت تولید کنیم.

نگار حسینی