مرگ کودکان در همه جا غمبار است

از انتخابات مهم در کشورهایی همچون آمریکا، مصر و انگلیس گرفته تا انقلاب‌های مردمی که یکی پس از دیگری دیکتاتورهای منطقه خاورمیانه را از صدر به زیر کشید و برای برخی آنها مرگی همچون مرگ قذافی را رقم زد.

در برخی از این خبرها گاه شادی و خروش ملی مردم از سقوط ظلم و بیداد را می‌شد بوضوح دید و در برخی دیگر رقم خوردن سرنوشت و آینده کشوری به دست مردمانش.

اما سخت‌ترین خبر طی این مدت، اخباری است که با مرگ و میر انسان‌های بی‌گناه در ارتباط بود. در افغانستان مدت‌هاست که حملات انتحاری و انفجارهای خونین به بخشی از زندگی عادی مردم این کشور تبدیل شده است.

اگر خبر مرگ انسان‌ها بر اثر این گونه حوادث تا سال 2011 محدود به نقاطی همچون افغانستان و پاکستان بود، با بروز انقلاب‌های مردمی کشورهای دیگری نیز به این حوزه اضافه شد.

برایمان سخت بود که بگوییم مردم مصر برای تحقق خواسته‌هایشان به خیابان آمده و تنهاترین جواب به آنها، گلوله‌های سربی نظامیان بوده است. نوبت به لیبی که رسید، اوضاع و اخبار تاحدود زیادی تغییر کرد.

این بار جنگی داخلی در کشور عمر مختار شکل گرفته بود. صحبت از بمب‌های خوشه‌ای بود؛ بمب‌هایی که نه بر سر دشمنان لیبی، بلکه بر سر زنان و کودکانی فرو می‌ریخت که تنها جرم‌شان از دید دیکتاتورهایی همچون قذافی، انسان بودن بود.

بحرین و یمن نیز از این دست‌ حوادث کم نداشت. مردم بحرین به ضرب گلوله نظامیان سعودی و یمنی‌ها با سلاح‌های سرد و گرم نظامیان علی عبدالله صالح کشته می‌شدند.

شاید از نگاه مخاطب، ما فقط راوی خبری هستیم که در یک گوشه دنیا اتفاق افتاده، اما رسالت این حرفه به ما اجازه نمی‌داد و نمی‌دهد بی تفاوت از کنار تمام این حوادث بگذریم.

روز گذشته که خبر حادثه مدرسه «سندی هوک» در آمریکا و مرگ 20 کودک بین پنج تا 10 ساله را تنظیم می‌کردم، بیش از هر زمان دیگری حس همکاران خود در حوزه‌هایی همچون اجتماعی و حوادث را درک کردم.

چه فرقی دارد که یک کودک با هزار آمال و آرزوی شکل گرفته یا نگرفته در ذهنش، در آمریکا به ضرب گلوله کشته شود یا در فلسطین و غزه و افغانستان.

وقتی صحبت از هدیه ارزشمندی از سوی خدا به نام حیات می‌شود، ملیت و رنگ‌ها و مرزها چندان اهمیتی ندارد. مهم جان انسان‌هایی است که یا قربانی یک قانون نادرست می‌شود یا به واسطه سهل‌انگاری‌ها به پایان خط زندگی می‌رسد.

حسین خلیلی ‌- گروه بین‌الملل