رئیس فوتبال باید مواخذه شود

هر چند این ناکامی‌ها دیگر چیزی نیست که بتوان از کنار آن بسادگی گذشت، اما براستی اگر مجمع فدراسیون فوتبال حقیقی باشد و صاحب قدرت، حداقل این انتظار از آنان می‌رود که طی نشست فوق‌العاده‌ای، رئیس فدراسیون را مواخذه کند.

انگشت اتهام‌ها در حالی به سوی کفاشیان دراز شده که رد پای این مدیر در ناکامی بزرگ فوتبال ایران در صعود به جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی و حضور در المپیک 2012 لندن مشهود است.

هر چند طی این روزها ضعف‌های ساختاری و مدیریتی فوتبال، کار را به جایی رسانده که عده‌ای ساز برکناری کارلوس کرش را کوک کرده و این پرسش مشخص را مطرح کرده‌اند که فوتبال ملی ما از حضور این مربی سرشناس پرتغالی چه ره‌توشه‌ای داشته است، اما بی‌شک مشکل فوتبال ما کرش نیست که تصور کنیم با تغییر او می‌توان، فوتبال را از این مهلکه نجات داد. ضعف بزرگ فوتبال ایران به دید غیرکارشناسی مدیرانش بر می‌گردد که درک درستی از اوضاع و احوال فعلی ندارند و چون پشت تصمیم هایشان، استدلال‌های فنی و کارشناسی نیست مجبورند به کم قانع شوند و از پنج دیدار برگزار شده در راه انتخابی جام جهانی برزیل به هفت امتیاز قانع شوند؛ امتیازی که به هیچ‌وجه در شان و جایگاه فوتبال ما نیست و شاید اگر نخواهیم باورهای غلط فوتبالی خود را اصلاح کنیم، بسادگی هر چه تمام تر نیز، پشت دروازه جام جهانی 2014، جز حسرت برایمان باقی نخواهد ماند. جای تاسف اینجاست که کادرفنی تیم ملی نیز از وضع موجــود قطع امید کرده اند و به گفته سیموئز، دستیار اول کارلوس کرش، تیم ملی می‌تواند در دیدارهای پلی آف، بخت خود را برای صعود به برزیل بیازماید!

نقبی به گذشته و دوره زمانی تلاش تیم ملی برای حضور در رقابت‌های آفریقای جنوبی، دقیقا شرایط امروز این تیم را پیش رویمان قرار می‌دهد. چهار سال پیش نیز، تیم ملی به دنبال شکست خانگی از عربستان، رنگ به رخسار خود ندید تا جایگزینی افشین قطبی به جای علی دایی نیز نتواند آب رفته را به جوی بازگرداند. گرچه امروز هنوز هم شانس صعود مستقیم به جام جهانی را داریم، اما تحقق این مهم منوط به این است که از راه اشتباه رفته بازگردیم، چه غیراز این، تغییر صرف سرمربی تیم ملی نمی‌تواند فوتبال ما را به سر منزل مقصود برساند.