اجرایی آوازمحور با رنگ و بویی از ساز

به گزارش خبرنگار ما، این گروه شب شنبه روی صحنه رفت و در بخش نخست اجرای خود با حدود 20 دقیقه تاخیر و طبق معمول با ترکیب مرسوم سازهای ایرانی به همراه ساز بم کمان که به منظور پوشش وسعت صدای بم ارکستر حضور داشت، برنامه خود را آغاز کرد.

تصنیف «هیچستان» با شعری از سهراب سپهری، آغازگر اجرای این گروه در بخش نخست بود؛ این قطعه در فضای دستگاه راست پنجگاه سعی داشت بیان تازه‌ای از فرم تصنیف موسیقی ایرانی را به مخاطبان عرضه کند که موفق نیز بود.

ساز و آواز سنتور در دستگاه راست پنجگاه همان‌طور که از اسمش پیدا بود، فرم مرسومی از این داشته موسیقی سنتی ایران را به مخاطبان معرفی کرد، با این تفاوت که نه آواز به درستی خوانده شد و نه ساز جوابی درخور آواز داشت و فقط جمله‌سازی‌های با عجله و پی‌در‌پی با گذری بر گوشه‌های ردیف دستگاهی راست پنجگاه معرفی می‌شدند.

نوازندگی ساز «باقلاما»ی علی قمصری از دیگر نکات قابل توجه این کنسرت بود. این نوازنده با استفاده از تکنیک‌های اجرایی خود که بیشتر به موسیقی جنوب اسپانیا شباهت داشت، درصدد خلق صدایی تازه بود، بدون آنکه توجهی به قابلیت‌های این ساز و لحن‌های متفاوتش با دیگرآلات موسیقی ایرانی داشته باشد.

نقطه اوج اجرای گروه اشتیاق در بخش نخست، اجرای تصنیف «حیلت رها کن» با اشعاری از مولانا بود.

بخش دوم این اجرا با اضافه شدن دسته سازهای زهی به ارکستر آغاز شد. از نکات قابل‌توجه این بخش می‌توان به استفاده از فضاهای کششی برای مدلاسیون‌ها و البته ایجاد فضای مناسب برای آوازی با ریتم آزاد اشاره کرد.

معرفی ملودی‌ها، به گونه عجولانه که قبلا نیز در آهنگسازی علی قمصری نیز دیده می‌شد، بار دیگر ذهن مخاطب را از ملودی اصلی دور می‌کرد.

استفاده از نت‌های پرشدار و آکسنت‌های ریتمیک نیز در کنار آوازها با ریتم آزاد آنقدر تکرار شد که شنونده می‌توانست حدس بزند قطعه بعدی دارای چه فضایی خواهد بود.

مطلوب نبودن فواصل سازهای زهی در کنار ناکوکی ساز تار و صدابرداری آماتور، از عمده دلایل افت کیفی این بخش نسبت به قسمت نخست بود.

اجرای گروه اشتیاق نشان داد که این گروه تمرینات لازم برای اجرایی سطح بالا را پشت سر نگذاشته و فقط برای عقب نماندن از سیر برگزاری کنسرت‌های پی‌درپی در ماه آبان روی صحنه آمده است.