کوتاهی در اختصاص ارز دارویی

ام‌اس داشت ،می‌دانستیم استرس برایش سم است و مهم‌ترین دارویش همین آوونکس است و البته گران.

گفت خودش می‌داند «سینووکس» نمونه ایرانی همین داروست اما به او نمی‌سازد. گفت می‌داند هیچ‌ربطی به کیفیت داروی ایرانی ندارد و هر دارویی می‌تواند برای بیماری عوارض داشته باشد، اما بدون آوونکس ممکن است ام‌اس به اعصابش حمله کند، بینایی‌اش را از دست بدهد، یا پاها دیگر توان راه رفتن نداشته باشد. ما سکوت کردیم. همین.

سکوت کردیم اما توی ذهنمان مرور کردیم که قرص‌های «آپوترازسین نوونورم» هم مدت‌هاست همین سرنوشت را پیدا کرده و خدا بزرگ است و بالاخره مشکل حل می‌شود.

اما ظاهرا وزیر بهداشت هم در همه این مدت با خودش فکر کرده که خدا بزرگ است و سکوت کرده و حالا مثل ما حرف دلش را به زبان آورده است.

وزیر بهداشت، دیروز از تامین نشدن ارز مورد نیاز برای واردات دارو در شش‌ماهه اول امسال بشدت انتقاد کرد و گفت: روی سخن من با بانک‌های عامل است که همکاری لازم را داشته باشند و زمانی که بانک مرکزی شرکت‌ها را به آنها معرفی می‌کند، برای در اختیار قرار دادن ارز لازم با این شرکت‌ها همکاری‌کنند.

ماجرا از این قرار است که سالانه مبالغی ارز در اختیار شرکت‌های خصوصی قرار می‌گیرد تا بتوانند دارو و ملزومات پزشکی مورد نیاز مردم را تامین و به کشور وارد کنند. این موضوع در مورد داروهای ساخته شده، مواد اولیه دارو و همچنین تجهیزات پزشکی صادق است.

مبلغی که شش ماهه اول امسال برای داروهای خارجی اختصاص یافته، ظاهرا خیلی کم بود تا جایی که وزیر بهداشت اعلام می‌کند این میزان ارز در مقابل نیازها ناچیز بوده است و می‌گوید: امیدواریم برای تامین ارز مرجع برای دارو، تعهد و قول بانک مرکزی و همکاری‌ بانک‌های عامل را داشته باشیم.

وزیر بهداشت نمی‌خواهد از مجموعه دولت انتقاد کند وگرنه بهتر از ما می‌داند که بانک‌های عامل تحت اختیار و دستور بانک مرکزی عمل می‌کنند و اگر ارزی در اختیار آنها قرار گیرد، مشکل حل است، اما همین که اجمالی اعلام می‌کند مشکل داروی بیماران گفته شده درست است، باز جای شکر دارد. البته شکر واقعی وقتی به زبان می‌آید که مشکل داروها واقعا حل شود.

مستوره برادران نصیری - گروه جامعه