رابطه صمیمی، رابطه پایدار

 در سنت ایرانی، خانواده پسر برای ازدواج به دنبال دختری می‌گردد که از خانواده‌ای خوشنام باشد و فوت و فن خانه‌داری و شوهرداری را خوب بداند و در مقابل، خانواده دختران به خواستگاری جواب مثبت می‌دهند که خانواده‌دار باشد و مهم‌تر از آن بتواند از پس مدیریت یک زندگی مستقل بر بیاید.

در واقع ازدواج سنتی بیشتر به معنای برقراری پیوند میان دو خانواده است تا دو فرد و طبعا در این نوع ازدواج، رابطه میان زن و مرد کمتر رابطه عاشقانه به معنای امروزی آن خواهد بود و انتظار هم نمی‌رود چنین باشد.

رابطه زن و شوهر در این نوع خانواده، رابطه میان زن و مردی است که هر یک در زندگی نقشی را به عهده گرفته‌اند و متعهدند با مسئولیت‌پذیری و فداکاری نقش‌شان را بخوبی ایفا کنند. در این شکل از رابطه ممکن است صمیمیت فردی میان زن و مرد کمتر باشد و ابراز عشق و علاقه میان‌شان کمتر به‌طور صریح و بی‌واسطه صورت گیرد. اما رابطه زن و شوهری در این شکل پایدار و با دوام است. زن و مرد در این نوع از خانواده سال‌های سال کنار هم زندگی می‌کنند، مصائب زندگی را تاب می‌آورند و سعی می‌کنند نقش‌شان را بخوبی ایفا کنند.

در دهه‌های اخیر شکلی از خانواده در نقاط مختلف جهان و از جمله ایران رواج یافته است که در آن معیار و ملاک اصلی تشکیل خانواده، عشقی دانسته می‌شود که قبل از ازدواج میان زن و مرد شکل می‌گیرد. عشقی با سویه‌های رمانتیک که تماشای فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی نیز آن را تشویق و تبلیغ می‌کند.

در خانواده‌ای که بر پایه عشق رمانتیک شکل می‌گیرد، بر خلاف نوع قبلی خانواده، پیوند میان دو فرد برقرار می‌شود و نه لزوما دو خانواده. زندگی این نوع از خانواده‌ها براساس علاقه فردی مفرط شکل گرفته و به همین دلیل زن و مرد در این نوع از خانواده‌ها نیاز دارند همواره از این موضوع اطمینان خاطر یابند که علاقه اولیه در همه ادوار زندگی تداوم دارد. رابطه بین زن و مرد در این نوع خانواده صمیمی‌تر و نزدیک‌تر است و زن و شوهر انتظارات عاطفی بسیاری از طرف مقابل خود دارند.

این انتظارات فراوان عاطفی، زندگی خانوادگی را شیرین و هیجان‌انگیزتر می‌کند، اما به همان اندازه موجب شکنندگی هر چه بیشتر رابطه نیز می‌شود. چرا که انتظارات فراوان عاطفی ممکن است به دلایل مختلف به طور کامل پاسخ داده نشوند و این شاید به معنای پایان رابطه باشد.