کشتار مردم با نام سربداران

پس از پیروزی انقلاب اسلامی این گروه با همان نام (ا.ک.ا) در داخل کشور به فعالیت پرداخت و نشریه حقیقت را به عنوان ارگان خود منتشر ساخت. در جریان حوادث سال ٦٠ اتحادیه مذکور خود را در یک بازی جنگ و مرگ گرفتار ساخت و با گذاشتن عنوان «سربداران» بر خود به کشتار مردم آمل پرداخت و خود نیز توسط مردم مضمحل شد.

اتحادیه کمونیست های ایران برای حضور زیر لوای شورای به اصطلاح ملی مقاومت - که ساخته دست سازمان مجاهدین خلق بود- تمایل فراوانی داشت، اما مذاکره برای پیوستن اتحادیه به شورا در آغاز با شکست روبه‌رو شد؛ چراکه مجاهدین خلق اصرار داشتند که عملیات اتحادیه در آمل باید تحت نام «شورای ملی مقاومت» انجام شود یعنی مجاهدین خلق خواهان آن بودند که کشتار مردم آمل به نام آنان تمام شود.

پس از شکست غائله خونین آمل از سوی بقایای اتحادیه، «حمید درم بخش تهرانی» (عضو شورای مرکزی اتحادیه کمونیست‌ها) در تیر ١٣٦١ تقاضای عضویت در «شورای ملی مقاومت» را بدون قید و شرط مطرح کرد و به این ترتیب گروهی از هم پاشیده، به «شورای ملی مقاومت» پیوست که عملاً حضوری سمبلیک داشت و محلی از اعراب نداشت.به دنبال اعلام مبارزه مسلحانه مخالفان جمهوری اسلامی، حادثه آمل در سه‌شنبه 6 بهمن ١٣٦٠ به وقوع پیوست.

اجمال حادثه چنین بود که «اتحادیه کمونیست های ایران» با ارزیابی موقعیت جغرافیایی، جنگل‌های آمل را برای اختفا و عملیات چریکی مناسب تشخیص داد و نیروهای خود را در آنجا مستقر کرد. گمان اتحادیه این بود که به خاطر وضعیت اجتماعی منطقه آمل و بافت دهقانی جمعیت اطراف آن، در صورت حمله به شهر، مقاومت پراکنده نیروهای انقلاب اسلامی بسرعت سرکوب می شود و در مرحله دوم پس از قطع خطوط ارتباطی و تقویت نیروهای مخالف داخل شهر، دیگر مناطق مازندران نیز به تصرف نیروهای اتحادیه در می آید و آن‌گاه آحاد مردم در یک زنجیره متشکل در سراسر ایران به پا می‌خیزند و رژیم جمهوری اسلامی را ساقط می کنند.

آنها حمله خود را غافلگیرانه در شب ششم بهمن ١٣٦٠ آغاز کردند و در حین گشتزنی هرکس را که به اصطلاح حزب‌اللهی و پاسدار تشخیص می دادند ترور کردند، سپس به کمیته انقلاب اسلامی شهر حمله کردند. مردم آمل که با صدای تیراندازی و شلیک آر. پی. جی 7 به خیابان ها آمده و متوجه وقایع شده بودند، برای مقابله آماده شدند و حرکت حماسی خود را آغاز کردند. مردم به صورت خودجوش و با کمک نیروهای انتظامی سریعاً به مقابله برخاستند و غائله در چند ساعت فرونشست. در این واقعه ٣٤ نفر از تروریست های کمونیست کشته، چند زخمی و ٣٠ نفر نیز دستگیر شدند و از مردم آمل نیز ٤٠ نفر که عمدتاً غیرنظامی و غیرمسلح بودند، به شهادت رسیدند.