سم مار ، راهکاری برای داروهای قلبی

جام جم انلاین : شاید زمانی سم مار به جای به خطر انداختن زندگی انسان ، در نجات آن موثر باشد.

کد خبر: ۴۶۸۱۳

به گزارش رویتر ، نوعی پروتئین موجود در سم مار نشان می دهد که چرا یک گروه از داروهای جدید بنام آنتاگونیست های اینتگرین بیشتر باعث وارد آمدن صدمه در برخی بیماران می شود به جای آنکه تاثیر مفید داشته باشند.
داروها به منظور جلوگیری از تشکیل لخته های خونی که باعث حملات قلبی می شوند تهیه شده و طی آنژیوپلاستی مورد استفاده پزشکان قرار می گیرند.
در آنژِو پلاستی پزشکان از وسیله ای شبیه بالن برای باز کردن رگ های باریک شده استفاده می کنند.
انواع داخل رگی آنتاگونیست های اینتگرین بکار رفته طی آنژیوپلاستی ثابت شده که در اکثر بیماران موثرند.
انواع خوراکی این داروها نیز برای استفاده توسط بیماران ترخیص شده از بیمارستان ، تهیه شده است اما پس از آنکه نتایج اولیه بررسی ها افزایش 33 درصدی را در مرگ بیماران نشان داد ، بررسی های تحقیقاتی برروی انواع خوراکی آن متوقف شد.هیچ دلیل روشنی برای مرگ این بیماران یافت نشد.
آنتاگونیست های اینتگرین با مورد هدف قرار دادن اینتگرین ، پروتئین موجود بر روی پلاکت های خونی که برای روند لخته شدن ضروری است ، مکانیزم انعقاد طبیعی خون را در بدن متوقف می کنند.
انعقاد زمانی آغاز می شود که گیرنده های اینتگرین با فیبرینوژن ، پروتئین موجود در بخش مایع خون ، ترکیب می شوند.
این امر باعث می شود پلاکت های خونی برای توقف خونریزی در محل جراحت تجمع یابند.
در این مطالعه جدید که در مرکز پزشکی دانشگاه Baptist انجام گرفته ، محققان از پروتئین موجود در سم مار که به اینتگرین متصل شده و فیبرینوژن را بلوکه می کند استفاده کردند.
دانشمندان در یافتند پروتئین سم مار ، درست مانند داروهای آنتاگونیست اینتگرین گیرنده های اینتگرین را بلوکه می کند اما پس از اینکه پروتئین سم مار کشیده می شود ، مقداری از گیرنده های اینتگرین فعال باقی می مانند ، به این معنی که هنوز احتمال وقوع انعقاد وجود دارد.
به گفته مسئول این تحقیق Roy Hantgan داروها هم به همین طریق در بلوکه کردن گیرنده موثرند ، اما برخی از داروهای جدید نیز باعث می شوند گیرنده فعال باقی بماند.
اثرات سودمند این داروها بنظر می رسد از اثرات جانبی آنها غیر قابل تفکیک باشد.
او و همکارانش آنتاگونیست های داخل رگی و خوراکی متعدد را آزمایش کرده و دریافتند که همگی آنها به درجات مختلف پاسخ یکسان نشان دادند.
به نظر Hantgan نتایج فوق پیشنهاد می کنند که هر اندازه داروئی که تهیه می شود خوب باشد ، بهرحال این مشکل در بیماران پیش می آید.
وی معتقد است داروهائی که برای اتصال به گیرنده های اینتگرین سطحی و داخل پلاکت ، تهیه می شوند ، باید شانس عملکرد بهتری داشته باشند.