در‌مورد دیگران منصفانه قضاوت‌کنیم

به نظر من سفر راهی برای فرار از مشکلات روزمره بخصوص در دنیای امروز است. وقتی می‌خواهم از کارهای روزمره، خستگی و مشکلات رها شوم، 2 ـ 3 روز به مسافرت می‌روم تا استراحت کنم و دوباره بتوانم به زندگی ادامه دهم.

بله حتما همین طور است. در مورد خودم می‌توانم بگویم سفر باعث می‌شود دوباره روحیه بگیرم، به آرامش برسم و با انگیزه و انرژی بیشتری به کارم ادامه بدهم.

شخصا سفر رفتن را خیلی دوست دارم، اما به دلیل حضور در تمرینات و مسابقات، کمتر وقت می‌کنم به مسافرت بروم. من به دلیل درگیر بودن با برنامه‌های تمرین و مسابقه تیم باشگاهی و بازی‌های تیم ملی کمتر فرصت می‌کنم به سفر بروم، اما هر وقت فرصتی پیش بیاید، مسافرت را در برنامه‌های اصلی زندگی‌ام قرار می‌دهم چون در روحیه‌ام خیلی زیاد تاثیر دارد.

اگر وقت شود به مشهد می‌روم چون علاقه خاصی به این شهر دارم.

چون مشهد یک شهر زیارتی است و ما ایرانی‌ها به امام رضا(ع) خیلی عشق و علاقه داریم. از سوی دیگر مشهد یکی از شهرهای بزرگ و مهم ایران است، اما بزرگ‌ترین اولویت آن امام رضا(ع)‌ است و وجود بارگاه ایشان باعث دلگرمی ما ورزشکاران و کل مردم ایران است و آدم با حضور در این شهر واقعا صفا می‌کند. آدم وقتی به زیارت می‌رود، سبک می‌شود و می‌تواند با انرژی و اعتماد به نفس بیشتری به کارش ادامه دهد.

من طرقبه و شاندیز را بلد هستم و هر وقت به مشهد می‌روم، به این مناطق می‌روم. البته کوهسنگی هم هست که گاهی اوقات به آنجا می‌روم. طرقبه و شاندیز با کباب‌ها و آبگوشت‌هایی که دارد، صفای دیگری دارد.

شهرهای شمالی کشور را هم دوست دارم.

بچه‌‌های تهران بیشتر به شمال می‌روند و من هم به دلیل نزدیکی راه ترجیح می‌دهم به تنکابن بروم؛ البته از طبیعت این شهر هم استفاده می‌کنم. طبیعت شمال هم جاذبه و آرامش خاص خودش را دارد.

تنکابن محیط آرامی دارد و من با این محیط و طبیعتی که دارد، خیلی انس می‌گیرم. به نظر من آرامشی که دریا به انسان می‌دهد در هیچ جای دیگری وجود ندارد؛ به همین دلیل سعی می‌کنم وقتی به تنکابن می‌روم، بیشتر کنار دریا باشم. البته تنکابن از شهرهای قدیمی کشورمان هم هست که خیلی سال است من به آنجا می‌روم. شاید هم دلیل این علاقه رابطه قدیمی من با این شهر است و هر وقت به آنجا می‌روم با انرژی زیادی به تهران برمی‌گردم.

البته کیش را هم خیلی دوست دارم، اما به خاطر آب و هوای خاصی که این جزیره دارد، آنجا نمی‌روم چون چنین هوایی اصلا با من سازگار نیست و به من نمی‌سازد و اذیت می‌شوم.

رفتن به بعضی جاها حس خاصی مانند کنجکاوی می‌خواهد که من ندارم. ایرانگردی وقت و حوصله می‌خواهد، ایران جاهای دیدنی زیادی دارد و از جاذبه‌های توریستی و طبیعی آن می‌توان حسابی لذت برد که متاسفانه به دلیل فشردگی برنامه‌های تمرینی و مسابقات، اصلا وقتش را نداریم.

همراه با تیم ملی ایران برای شرکت در مسابقات جام جهانی کوچک به برزیل رفتم.

برزیل کشور بسیار بزرگی است، خیلی سرسبز است و همه جای آن می‌توانی دریا را ببینی و مثل کشور خودمان چهار فصل سال را کامل دارد. کشور فوق‌العاده زیبایی است، البته به زیبایی ایران نمی‌رسد، اما واقعا جذابیت‌های طبیعی خاص خودش را دارد.

مردم این کشور نظرم را خیلی جلب کردند. مردم برزیل خیلی خونگرم و واقعا حامی ورزش هستند. ما هر سال به یک شهربرزیل می‌رویم و این 10 باری که همراه تیم ملی به این کشور رفته‌ام، هر بار یکی از شهرهای آن را دیده‌ام. شاید باور نکنید، اما برزیل آدم را یاد ایران با آن طبیعت خاص خودش می‌اندازد.

مردم برزیل شبیه خودمان هستند؛ به مهمانشان خیلی احترام می‌گذارند و واقعا خونگرم و مهمان‌‌نوازند. آنها نسبت به پرچم و کشورشان خیلی تعصب دارند. نکته جالب این که از آرژانتینی‌ها خیلی بدشان می‌آید، از اروگوئه هم چندان خوششان نمی‌آید.

من به خیلی از کشورها سفر کرده‌ام و به هر جایی که می‌روم، به روش زندگی مردم دقت می‌کنم. مثلا زندگی در تایلند یک جور است و تفاوت زیادی با ازبکستان یا برزیل دارد. وقتی آدم به کشورهای دیگر می‌رود، باید یک مقدار منصفانه‌تر و درست‌تر قضاوت کند تا ببینیم خدا چه نعمت‌هایی به ما داده و متاسفانه خیلی وقت‌ها درست از آنها استفاده نمی‌کنیم. اما در مجموع فکر می‌کنم فرهنگ خودمان از همه جا بالاتر است.

اگر اشتباه نکنم، به مشهد رفتیم. فکر کنم 3 سالم بود و خیلی جالب است که تعدادمان زیاد بود. فکر کنم 11 یا 12 نفر بودیم و جالب‌تر این که در یک ماشین جا شدیم، چون همه کوچک بودیم و آن زمان ممنوعیت تعداد سرنشینان خودرو وجود نداشت؛ همه با هم با یک ماشین رفتیم که البته خیلی هم خوش گذشت.

مهدی نوری