خاطرات‌کودکی را به خاطر بسپاریم

این خاطره‌ها فقط در ذهن و فکر ما ثبت و ضبط نشده است؛ شاید برای شما هم پیش آمده باشد که با دیدن عکس یا شیئی‌ خاص ماجرایی در ذهنتان زنده شده که سال‌ها پیش برایتان اتفاق افتاده است؛ این وسایل به ظاهر قدیمی که دیگر ارزش مادی ندارد، از نظر معنوی بسیار ارزشمند هستند، چرا که با زندگی یک یا چند نفر پیوندی ناگسستنی دارند. بنابراین خوب است برخی از این لوازم قدیمی را نگه داریم و سال‌ها بعد نگاهی به آنها بیندازیم؛ لوازمی که شاید امروز خیلی ساده و معمولی به نظر برسد، اما سال‌ها بعد چنان ارزشمند می‌شوند که حکم گنج را پیدا می‌کنند.

البته خیلی از ما هم عادت داریم تمام وسایل قدیمی را جمع کنیم و آنها را در جایی مناسب نگه‌داریم؛ اشیایی که یادآور روزهای خوب یا بد گذشته هستند.

این لوازم لزوما اشیایی خاص و عجیب یا گرانبها نیستند، بلکه برعکس وسایلی ساده و دوست‌داشتنی مانند آلبوم‌های عکس، لباس‌های دوران نوزادی بچه‌ها، کتاب و دفترهای دوران ابتدایی و... هستند.

یکی از خانم‌های با سلیقه همین‌گونه رفتار کرده و لوازم قدیمی را با دقت نگه داشته بود. پس از سال‌ها روزی فرزندانش را صدا زد و در کمد را جلوی آنها باز کرد. وسایل را از داخل کمد بیرون آورد و با دقت آنها را به بچه‌هایش نشان داد؛ دفترهای دوران مدرسه، اولین کیفی که برای دخترش خریده بود، لباس‌های دوران نوزادی، کفش‌ها و جوراب‌های کوچک و... را چنان با احتیاط و احترام بیرون می‌آورد، گویا ارزشمندترین وسایل دوران حیاتش را به نمایش می‌گذارد.

بچه‌ها هم با شوق و ذوق دفترها را باز کردند و گویی با خواندن هر کلمه و دیدن هر صفحه به یاد روزهای خوب 20 سال پیش‌افتادند. البته دفترها و کیف‌ها همراه با بقیه وسایل دوباره داخل کمد برگشتند تا سال‌های بعد هم یادآور خاطرات شیرین دوران کودکی باشند؛ شاید این بار برای نوه‌ها یا نتیجه‌های خانواده.

این مادر مهربان و دوست‌داشتنی حتی مچ‌بندهای بیمارستان را هم نگه داشته بود؛ مچ بندهایی که مربوط به روز به دنیا آمدن بچه‌ها بود.

این وسایل ساده، امروز چنان ارزشی داشتند که بچه‌ها حاضر نبودند آنها را با هیچ چیز دیگری عوض کنند.

به نظر می‌رسد این رفتار اگر بیش از پخت و پز یا رفت و روب خانه ارزش نداشته باشد، به یقین ارزشی کمتر از آنها ندارد. بویژه در زندگی انسان امروزی این موارد باید بخشی از رفتار ما در چاردیواری پر مهر خانواده باشد.

اگر خانم‌ها کمی دقت و حوصله داشته باشند، می‌توانند براحتی خاطرات خوب گذشته را حفظ کنند. برای این کار فقط باید جایی در کمد، انباری یا هر مکانی که فکر می‌کنید مناسب است برای نگهداری از لوازم قدیمی اختصاص دهید. البته فراموش نکنید که لوازم قدیمی باید در مکانی باشد که حشرات، رطوبت یا هر چیزی که می‌تواند به آنها آسیب بزند، نتواند راه به آنجا پیدا کند.

شما هم اگر سری به خانه مادر بزرگ یا پدربزرگ بزنید، می‌بینید که همه آنها وسایلی از این دست در گوشه‌ای از خانه نگه می‌دارند و اگر پای صحبتشان بنشینید خواهند گفت هر‌از‌گاهی سراغ آنها می‌روند و در خلوت خودشان گذشته‌ها را مرور می‌کنند.

خانم‌های خانه‌دار عادت کرده‌اند برای رفاه حال افراد خانواده، هر روز غذای تازه یا دسر جدیدی را به فهرست تغذیه هفتگی اضافه کنند یا لباس مناسب و خوشرنگی را برای بچه‌ها بخرند تا شادی را در چهره آنها ببینند. اینها به یقین از محسنات خانم‌های این دیار است که نسل به نسل به فرزندان انتقال یافته و مانند میراثی ارزشمند در خانه‌های ما حفظ شده است.

آنچه امروز نوشتیم نگاهی تازه به خاطره‌های خانوادگی نیست، بلکه تذکری است برای حفظ آن چیزی که در چاردیواری‌ها روی‌می‌دهد. بچه‌ها باید روزی این خاطرات را در کنار پدر و مادر یا بزرگترها خود مرور کنند و به همین دلیل است که این کار را نوعی دیگر از خانه‌داری زن‌های خانه می‌دانیم.

مرضیه عالمی