عوامل موثر در بهداشت روان

***

بهداشت روانی از نظر سازمان جهانی بهداشت یعنی قابلیت مسوولیت در قبال مردم، درگیر کردن بیمار و اطرافیان در درمان، کوتاه کردن مدت اقامت در بیمارستان و مسوولیت‌پذیری اجتماعی بیمار.‌

دو هدف بهداشت روان شامل این موارد می‌شود: رد کردن افکار خرافی در مورد بیماری روان و این تصور اشتباه که این بیماری درمان ندارد و اثبات قابل درمان و قابل پیشگیری بودن بیماری روانی.

فرد سالم کسی است که تعادلی بین رفتار‌ها و کنترل آنها در مواجه شدن با مشکلات اجتماعی داشته باشد. هرگونه اختلال در ذهن که روی رفتار فرد تاثیر بگذارد و زندگی روزمره را برای بیمار و اطرافیان سخت کند، بیماری روانی محسوب می‌شود.

پیشگیری این بیماری در 3 سطح انجام می‌شود: کاری کنیم که شخص مبتلا نشود؛ در صورت مبتلا شدن سریعا تحت درمان قرار گیرد و هنگام بروز عوارض بر اثر بیماری باید برای رفع مشکل فرد اقدام کرد.

همچنین درمان دارویی، روان درمانی، مطالعه و ورزش، داشتن خواب کافی و تغذیه مناسب می‌تواند در کاهش علائم بیماری بسیار موثر باشد.

تمامی اختلالات روانپزشکی قابل درمان است اما حداقل 3 تا 6 ماه زمان برای درمان نیاز دارد که طی این مدت حداقل 80 درصد مشکل فرد بیمار برطرف و علائم بیماری کنترل خواهد شد. همچنین از آنجا که عوامل محیطی در پیشرفت اغلب این بیماری‌ها تاثیرگذار است، تغییر محیط نیز در درمان موثر است.

پرخاشگری‌های کوچک نیز به عنوان اختلالات روانی خفیف محسوب می‌شوند و می‌تواند زمینه‌ساز بروز بیماری در آینده باشد.‌ افسردگی از جمله اختلالات خلقی است که فرد بیمار گاهی دچار افسردگی و گاهی دچار سرخوشی می‌شود. فرد در دوره افسردگی خود، انزواطلب می‌شود و از اختلال خواب رنج می‌برد. در دوران سرخوشی انرژی و هیجان بیش از اندازه دارد و به همین علت رفتار‌های ناهنجار از خود نشان می‌دهد که ممکن است برای خود و دیگران خطر داشته باشد.

قدم اول برای درمان این بیماری، قبول بیماری توسط خود بیمار است تا دوره درمان را به طور کامل طی کند.

توصیه می‌شود داروهای تجویز شده توسط پزشک معالج به طور کامل مصرف شود و بیماران از انجام خود درمانی بشدت پرهیز کنند.‌ تلفیق درمان دارویی و روان‌درمانی، تضمینی برای بهبود بیماری‌های اعصاب و روان است.