شب آخر، کلام پایانی خود را می‌گویم

از این‌که دکور برنامه در فضای آزاد است چه حسی دارید؟

برنامه اجرا کردن در محیطی 400 متری آن هم در فضای آزاد کار سختی است، بخصوص با حضور مهمان‌هایی که در برنامه مشارکت دارند.

پشت بام یک ساختمان.

ساختمان پخش شبکه 2 سیماست.

بله خداوند در همه حال شنوا و بینا ست. جنس کارهای پیام ابراهیم‌پور، مستند و به نوعی مهیج است. ابتدا قرار بود بین پشت‌بام 2 ساختمان پل معلق زده شود و من روی پل تردد کنم. هدف ارائه سبکی جدید به دور از کارهای کلیشه‌ای است.

کار برایم جدید بود. ولی تصور این نبود. تازه شب اول متوجه شدم چه اتفاقی افتاده است.

نحوه اجرا برایم جذاب شد و احساس کردم کاری متفاوت است. پیام ابراهیم‌پور، تهیه‌کننده‌ای است که دست مجری را باز می‌گذارد و به مجری اعتماد می‌کند. در ضمن صادقانه، راحت و شیوا سخن گفتن کارشناس برنامه، حاج آقا زائری باعث شد خیلی زود در قالب برنامه خود را پیدا کنم.

این که همه چیز در لحظه اتفاق می‌افتد. خیلی از شب‌ها نام مهمان برنامه را نمی‌دانم و یکدفعه با شخصیتی خاص روبه‌رو می‌شوم.

بله. شبی که در مورد خوش خلقی صحبت می‌شد در حین اجرا با خدا دادعزیزی که مهمان برنامه بود، مواجه شدم که باز تاب آن شب فوق‌العاده بود.

فرم پیام ابراهیم‌پور این است که جدا از تهیه‌کنندگی، مدیر صحنه‌ای است که دیده می‌شود. این مساله مقداری مرا به هم می‌ریزد ولی آن را پذیرفته‌ام. جالب‌تر این‌که مورد پسند مردم واقع شد.

در اجرا همیشه به دور از تکلف هستم. صداقت، صمیمیت و صراحت در اجرا 3 فاکتور مهم و اساسی برای من است، زیرا مجری رسانه ملی زبان و چشم و گوش مردم است، باید دغدغه‌های مردم را بازگو کند و هدف، بیان حرف حق باشد. هیچ‌گاه چیزی را برای خوشایند کسی نمی‌گویم. من سبک ادبیات خودم را پیدا کرده‌ام. اجرا ی خشک و مصنوعی باعث القای استرس به بیننده می‌شود.

بله. اجرا چیزی جدا از بازیگری نیست. مولفه‌هایی چون فرم بدن، لحن بیان، تمرکز و حس باعث می‌شود یک مجری یا بازیگر در کارش موفق شود. در کل هدف هر دو، مجذوب کردن بیننده است. گاهی من در برنامه با چرخش نگاه خود، یک مکث یا سکوت حرفم را بیان می‌کنم.

در شب آخر ماه مبارک رمضان کلام پایانی خود را می‌گویم. عوامل برنامه هم از این موضوع اطلاعی ندارند.