قرن بیست و یکم

ورود فناوری بی‌سیم به دنیای ایمپلنت‌ها

وقتی قلب به هر علتی نتواند وظیفه خونرسانی به اعضا و اندام‌ها را بخوبی انجام دهد، قلب مصنوعی یا به عبارتی یک پمپ مکانیکی که به صورت ایمپلنت داخل بدن فرد بیمار قرار می‌گیرد، می‌تواند اختلال ایجاد شده در عملکرد طبیعی قلب را برطرف کند، اما محدودیت بسیار بزرگی وجود دارد که می‌تواند پیامدهای نامطلوبی را به همراه داشته باشد. این محدودیت تامین انرژی مورد نیاز این پمپ مکانیکی است. منبع تامین‌کننده انرژی باید در خارج از بدن قرار گرفته و از طریق سیمی که از دیواره بطن قلب عبور می‌کند، به پمپ مکانیکی متصل شود که می‌تواند عامل بالقوه‌ای برای ایجاد عفونت باشد.

کد خبر: ۴۲۳۶۴۷

محققان موفق به طراحی و ساخت نخستین نمونه آزمایشی از یک قلب مصنوعی مجهز به فناوری بی‌سیم شده‌اند که نیازی به اتصال به منبع تامین انرژی ندارد. برخلاف ایمپلنت‌های مشابهی که انرژی مورد نیاز آنها به صورت بی‌سیم تامین می‌شود، این نوع ایمپلنت‌ جدید که می‌تواند وظیفه قلب را بخوبی برعهده گیرد، می‌تواند انرژی مورد نیاز خود را از فواصل مختلف از چند سانتی‌متر تا یک متر یا حتی بیشتر به روش بی‌سیم تامین کند. این پمپ مکانیکی مجهز به فناوری بی‌سیم توسط گروهی از محققان علوم کامپیوتر و مهندسی الکترونیک دانشگاه واشنگتن طراحی و ساخته شده است. بسیاری از ایمپلنت‌های قلبی نظیر سیستم‌های ضربان‌ساز و سیستم‌های الکتریکی موسوم به دفیبریلیتور که از انقباض عضلات قلب جلوگیری می‌کنند، می‌توانند انرژی مورد نیاز خود را از طریق باتری‌های داخلی تامین کنند اما پمپ‌های مکانیکی قلب یا قلب مصنوعی به انرژی بیشتری نیاز دارند و باتری‌های داخلی قادر به تامین انرژی مورد نیاز آنها نخواهند بود. در نوعی قلب مصنوعی موسوم به Abiocon نیز انرژی مورد نیاز قلب به کمک فناوری بی‌سیم تامین می‌شود با این تفاوت که انتقال‌دهنده نیرو که در تماس با سطح پوست است، باید همتراز با گیرنده انرژی در داخل بدن باشد و در غیر این صورت موجب از بین رفتن بخش قابل توجهی از انرژی خواهد شد.

اما در این روش، انرژی از طریق یک میدان مغناطیسی ارسال می‌شود و گیرنده انرژی می‌تواند خود را به گونه‌ای تنظیم کند که بتواند مانع از افت جریان انتقالی شود و از افزایش دما تا حد امکان خودداری کند.

علاوه بر این، این نوع پمپ‌های مکانیکی مجهز به یک باتری داخلی هستند که می‌تواند برای مدت زمان نیم ساعت در شرایط اضطراری نیروی مورد نیاز برای قلب مصنوعی فرد بیمار را تامین کند.

استفاده از این فناوری در دیگر ابزارهای پزشکی که به عنوان نوعی ایمپلنت در داخل بدن فرد قرار می‌گیرند نیز می‌تواند نقش بسیار مهمی در سهولت شرایط زندگی این گروه از بیماران داشته باشد.