پای ثابت نمایش‌های شبانه رادیو

اوج تمرکز یک بازیگر رادیو و باورها و تصاویر ذهنی‌اش باعث می‌شود که بازی وزینی در رادیو نسبت به تلویزیون ارائه دهد چرا که ممکن است چنین فضایی در تلویزیون نباشد. حضور رادیو در تمام مکان‌های کشور قابل لمس است و من احساس می‌کنم اکثر مخاطبان، من را بیشتر به واسطه صدایم می‌شناسند تا چهره‌ام. در عین حال من همراهی با رادیو را ترجیح می‌دهم چون هیچ‌گاه از کارهای نمایشی که در رادیو انجام می‌دهم شرمنده نیستم.

من خوشحالم که جزو پایه‌های ثابت داستان‌های شب رادیو هستم، البته اختصاص شبکه مستقل نمایشی برای علاقه‌مندان به این حوزه هم می‌تواند مشتاقان بی‌شمار نمایش را در ساعت‌های مختلف با خود همراه کند و این باعث می‌شود خود به خود حضورمان در مرکز نمایش بیشتر شود.

در رادیو اصلا این‌طور نیست و از توانمندی‌های مختلف یک بازیگر در قالب نقش خاصش بهره گرفته می‌شود. البته من جزو معدود بازیگرانی هستم که تصویر و چهره هماهنگی دارم. خیلی از بازیگران به دلیل ناهماهنگی صدا و تصویرشان، به ناچار دوبله می‌شوند. البته اکثر نقش‌های منفی که بازی کردم با زیرکی و طنز به سمتی رفتم که آخرش به شیرینی تمام شد، هیچ موقع نقش منفی مطلق نداشتم مگر در فیلم داریوش مهرجویی. به هر حال تن صدایم این ذهنیت را به کارگردان‌ها می‌دهد که نقش منفی به من پیشنهاد می‌دهند.

این اتفاق افتاده و من فکر می‌کنم کلیشه شدم، متاسفانه مقصر من نیستم چون من انتخاب نمی‌کنم بلکه انتخاب می‌شوم. کارگردان‌ها هم معمولا به فکر انتخاب آسان هستند و دنبال این نیستند که بازیگر در نقش و قالب جدید تجربه کند، بلکه از او تکرار نقش‌های گذشته را می‌خواهند.

نقش یک آدم خیر و ورزشکار قدیمی زورخانه‌ای را در سریال عملیات 125 بازی می‌کنم که دیگر نقش منفی نیست بلکه مثبت است.