شلوغی!

فونت تیتراژ و اسامی آن حالتی نسبتا فانتزی دارد اما چیزی که سعی کرده این حس را قوی‌تر نشان دهد، ناهمسان قرار گرفتن آنهاست.

در کل سعی شده تا تیتراژ فضایی شاد داشته باشد و مخاطب در هر وضعیتی که باشد با لحن و فضای سریال همداستان و همراه شود. اما مساله‌ مهم این است که ایجاد این فضای شاد، به چه قیمتی به دست می‌آید یا حتی می توان از آن هم فراتر رفت و این پرسش را مطرح کرد که آیا اصالتا این شیوه نمایش شادی‌آور است؟

در پس‌زمینه شاهد ترکیب رنگ‌های اصلی مختلف هستیم که بدون منطق خاصی در کنار هم قرار گرفته‌اند و شاید صرفا به این دلیل که شاد هستند! در پشت آن هم بافتی شبیه یک کاغذ مچاله شده وجود دارد که خود به تنهایی به شلوغ شدن تصویر تیتراژ کمک می کند. بر روی تمامی این تصاویر، عکس‌هایی از بازیگران سریال به صورت کلاژ قرار گرفته و روی آنها و در کنارشان خطوطی رسم شده که هر کدام معرف چیزی هستند، مثلا خطوطی که یک بال را بر روی عکس یکی از بازیگران رسم کرده‌اند. و این خطوط در بعضی موارد حرکت هم دارند و این در حالی است که تصویر بر روی تمامی این مجموعه حرکت می کند و بر شلوغی بیش از حد تیتراژ می افزاید. موسیقی تیتراژ هم از این قاعده مستثنی نیست! موسیقی شلوغ است و ریتمش سعی می کند که حالتی شاد را فراهم کند اما بیشتر شلوغ می کند. سوالی که مطرح می شود این است که آیا هر چیز که شلوغ‌تر باشد یعنی شادتر است؟

ترکیب عناصر تصویری مانند عکس و خطوط گرافیکی احتیاج به تبحر خاصی دارد تا بتواند هماهنگی زیبایی را به نمایش درآورد که در تیتراژ این سریال به هیچ وجه این گونه نیست. خطوط و تصاویر بیشتر حالتی آشفته و شلخته دارند تا هماهنگ و متناسب. و این در حالی است که می تواند در عین سادگی و دوری از هرگونه شلوغی، فضایی شاد را خلق کند که مخاطبش آزار نبیند.

نهایتا این‌که تیتراژ سریال شیب تند، مانند خیلی از مجموعه‌هایی که برای کودک و نوجوان ساخته می‌شود، از کلیشه‌ای پیروی می‌کند که خیلی قابل قبول نیست.