آهسته و پیوسته در مسیر سازندگی تیم‌ ملی

حضور کارلوس کرش پرتغالی در ایران و عقد قرارداد 3 سال و نیمه با این مربی باتجربه و صاحب‌نام البته اتفاق مبارکی برای فوتبال ماست، فوتبالی که استخدام یک مربی خارجی نامدار برای تیم ملی‌اش به دلایل مختلف می‌رفت تا به آرزویی دست‌نیافتنی بدل شود، اما تحقق این رویا یعنی حضور کرش در ایران چنان هیجانی آفرید که دوباره یا بهتر است بگوییم برای چندمین بار مرتکب یک اشتباه تکراری شدیم.

سرمربی جدید امروز تیم ملی فوتبال کشورمان اولین نفری نیست که قرار است فرشته نجات فوتبال ملی باشد و چه اشتباهی بزرگ‌تر از این که این بار نیز تصور کنیم نشستن این مربی پرتغالی روی نیمکت تیم ما تنها اقدام لازم برای رهایی فوتبال از وضعیت کنونی است.

پیش از این نیز بارها این روال را تجربه کردیم، روالی که ایرانی‌ها را از سوی خیلی از مربیان وطنی و غیروطنی به خوش استقبال بودن و بد بدرقه بودن متهم کرده است، بی‌آن که بدانیم این هیجانی که باعث استقبال خوب ما از نام‌های دوست‌داشتنی می‌شود ناشی از میل باطنی مردم برای افتخار‌آفرینی فوتبال ملی است.

برای موفقیت اما لازم است که حتی در تعریف و تمجید از کرش با آهستگی و پیوستگی پیش برویم و فراموش نکنیم که برای ایجاد تحول در فوتبال علاوه بر حضور یک مربی باتجربه و خوب، فاکتورهای دیگری نیز لازم است که فراهم کردن آن همکاری همه‌جانبه مسوولان، رسانه‌ها و مردم را می‌طلبد. تا اینجای کار که از کرش خوب استقبال کرده‌ایم، اما برای این ‌که بد بدرقه نباشیم چه باید کرد؟

در این میان از نقش سازمان تربیت بدنی و فدراسیون فوتبال نمی‌توان گذشت. حضور کارلوس کرش روی نیمکت تیم ملی کشورمان پیش از برگزاری انتخابات بهمن ماه فدراسیون فوتبال برگ برنده‌ای برای علی کفاشیان بود. او که همواره در طول دوران مدیریتش در فدراسیون فوتبال به دلیل نداشتن استقلال کافی زیر هجمه‌ای از انتقاد‌ها بوده است در همین چند روزی که از حضور سرمربی جدید تیم‌ملی در ایران می‌گذرد قطعا در برخورد با سعیدلو و سازمان ورزش با اعتماد به نفس بیشتری به کارنامه 4 ساله‌اش تکیه می‌کند.

اما برای سازمان ورزش و فدراسیون فوتبال آمدن این مربی نباید پایان راه باشد که اگر چنین شود نه‌تنها سرمایه استخدام کرش هدر می‌رود، بلکه ناکامی‌های فوتبال ادامه پیدا می‌کند، ناکامی‌هایی که سعیدلو در نخستین نشست خود با کرش در ساختمان سئول به آن به درستی اشاره کرد. رئیس سازمان تربیت بدنی برای معرفی ورزش ما به سرمربی پرتغالی از موفقیت فوتسال و عنوان چهارمی در جهان گفت، از پیشرفت والیبال و بسکتبال گفت و این که بسکتبال ما در آمریکا لژیونر دارد و از موفقیت بانوان ورزشکار کشورمان در بازی‌های آسیایی حرف زد، اما وقتی به فوتبال رسید حرفی برای گفتن نبود و این اعتراف که ما در فوتبال ناکام بودیم و امیدواریم که با کرش بتوانیم در فوتبال هم موفق باشیم.

اما برای کسب این موفقیت، سرمربی تیم ملی علاوه بر حمایت مسوولان ورزش و فوتبال به چه چیزهایی نیاز دارد؟

حسن روشن، کارشناس و پیشکسوت فوتبال در گفت‌وگو با «جام‌جم» تصریح می‌کند: فدراسیون فوتبال باید علاوه بر این که شرایط کار را با امکانات برای مربی فراهم می‌کند جوی را ایجاد کند که فدراسیون و مربی همراه مردم و رسانه‌ها باشند و جبهه‌ای جداگانه تشکیل ندهند، اگر همه در کنار هم باشند مردم آنقدر صبور و باحوصله هستند که به مربی فرصت بدهند تا تیمش و فوتبال ایران را بشناسد و به نتیجه برسد. به نظر من سهم فدراسیون فوتبال در برقراری این رابطه با اعمال مدیریت درست بیشتر از سایرین است.

سهم مربیان داخلی در ایجاد تحول در فوتبال ملی و کمک به کادر فنی تیم ملی چقدر است؟ پیش از این بارها شاهد بودیم که فدراسیون فوتبال با هدف ایجاد تعامل بیشتر مربیان لیگ برتر با سرمربی تیم ملی اقدام به تشکیل کمیته فنی یا عناوینی از این قبیل کرده است که نه‌تنها راهگشا نبوده بلکه منشأ بروز اختلاف و حاشیه برای تیم ملی بوده است.

محمدرضا کربکندی در این زمینه به «جام‌جم» می‌گوید: «کرش مربی نسبتا صاحب‌نامی است که صاحب پرونده و سابقه در فوتبال است، این مربی قطعا نگاه حرفه‌ای به فوتبال دارد. ما باید توجه داشته باشیم که اگر بخواهیم تجارب قبل را تکرار نکنیم باید شرایطی فراهم کنیم تا حداکثر استفاده را از پولی که هزینه کردیم، ببریم.

در گذشته شاید تعامل با مربیان لیگ برتری به شیوه‌های نادرست بوده یا از سویی کادر فنی تحمل پذیرش انتقاد و پیشنهاد را نداشته است. تعامل نباید به معنای دخالت باشد و حوزه تصمیم‌گیری سرمربی تیم ملی را تحت تاثیر قرار دهد یا زیر سوال ببرد.

اگر این گونه نباشد قطعا سرمربی تیم ملی هم می‌تواند برای شناخت بیشتر از فوتبال ایران از نظرات بهره ببرد. فراموش نکنیم که غیر از مربی فاکتورهای دیگر لازم است و یک مربی به تنهایی نمی‌تواند معجزه کند.

ما برای رسیدن به این موفقیت باید اشتباهات گذشته را تکرار نکنیم، ما بعد از تغییر نسل فوتبال و خداحافظی باقری، عزیزی، دایی، مهدوی‌کیا و کریمی از فوتبال هنوز نتوانسته‌ایم برای آنها جایگزین پیدا کنیم و این به دلیل کم‌حوصله بودن و نتیجه‌گرایی در فوتبال ماست».

اما افراط و تفریط در برخورد با مسائل تیم ملی فوتبال حتی انتخاب سرمربی جدید تیم ملی از مسائلی است که در رسانه‌ها دیده می‌شود و طبیعی است که به مخاطبان منتقل می‌شود، موضوعی که مورد تایید عبدالحمید احمدی، رئیس انجمن ورزشی‌نویسان کشور نیز هست، وی به «جام‌جم» می‌گوید: این طرز تفکر در رسانه‌ها می‌تواند به فضای فوتبال آسیب بزند. باید میزان توجه به مسائل تیم ملی و سرمربی در رسانه‌ها معتدل باشد چون مخاطب رسانه از این اقدام تاثیر می‌گیرد و با سطح انتظاری بالا آستانه تحملش پایین‌ می‌آید.

عقدقرارداد بلند مدت با کرش و تعیین اهدافی برای ایجاد تحول در فوتبال ما از نکات قابل‌توجه حضور این سرمربی در ایران است. اما آیا می‌توانیم به این قرارداد پایبند بمانیم.

محمدرضا زادمهر در گفت‌وگو با «جام‌جم» برای تحقق این هدف، برخورد کارشناسی با مسائل تیم ملی را توصیه می‌کند و می‌افزاید: شناخت فضای فوتبال ما حداقل یک سال زمان می‌خواهد. مردم و مسوولان باید صبور باشند و با اولین باخت از کوره در نروند، اگر بخواهیم فقط به نتیجه فکر کنیم نمی‌توانیم به اصلاح زیرساخت‌ها و کارهای اصولی بپردازیم و نتیجه‌گرایی باعث عدم ثبات می‌شود.

عبدالحمید احمدی، به مورد دیگری برای موفقیت تیم ملی اشاره می‌کند و آن انتظار ویژه از مدیریت فوتبال و کادر فنی تیم ملی است. وی می‌گوید: از مدیران و مربیان انتظار می‌رود که خودشان حاشیه‌سازی نکنند و به قولی سوژه‌ها و خوراک‌های حاشیه‌ای به رسانه‌ها ندهند، کاری کنند که کادر مربیگری تمام توجه خود را به مسائل فنی معطوف کند و رسانه‌ها را متوجه کارهای فنی و پیشرفت تیم ملی کند. از سویی از رسانه‌ها هم انتظار می‌رود که با برخورد کارشناسی و نقد و ارزیابی درست همیشه تحلیل کارشناسانه و منصفانه داشته باشند تا در نهایت تیم ملی به هدف خود یعنی حضور در جام جهانی 2014 برسد.

مردم هم با همراهی و صبر می‌توانند دوران سازندگی تیم ملی را بگذرانند، طرفداران فوتبال ما نشان داده‌اند در برخورد با مربیانی که خوب کار می‌کنند مثل رایکوف یا اوفارل یا خیلی‌های دیگر بدرقه‌کنندگان بدی نبوده‌اند، فوتبال به حضور مردم نیاز دارد و همه باید به اندازه خود سهمی داشته باشند، به شرط آن که آهسته و پیوسته پیش برویم.